Hayatımı kimin darmadağın ettiğini hatırlamıyorum, muhtemelen bütün bunların sebebi ben olmalıyım. Yalnız bırakıldıkça herkesi küçümsemeye başladım, nasıl olsa kaybettiğim her şeyi sözcüklerle geri alacaktım. Ama bugün hangi noktadayım: Şu an önümde bir çizgi kokain olsaydı tereddütsüz çekerdim. Ya da şu an belimde asılı bir tabanca olsaydı, önüme çıkan herkesi hiç düşünmeden vururdum; hala kendimi öldüremeyecek kadar akılsız mıyım? Bugüne kadar neredeyse bütün eylemlerime ket vuran Tanrı düşüncesi şimdi nerede? Evet, bugün hayatımın geri kalanını nasıl yaşayacağımı seçeceğim gün.