Ben, Hiçbir Şey / Sayfa 86-87

.

TANKLAR KONUŞMAZ

Paşam,

yaklaştır kulaklarını da sana bir sır vereyim:

Yaşadığı toprakları en çok seven insanlardır

tanklarınızın önünde duranlar;

endişelenirler

leş nefesinizin üfleyeceği bir emir yüzünden

top mermilerinin delik deşik edeceği çocuklar için.

Makam arabalarınızın arka koltuklarında

kravatlarınızı gevşetip görmeye çalışırken

rütbelerimiz olmadan tanıyamıyor olabilirsiniz:

Biz her şeyden önce, insanız, paşam!

Kaç kurşunla ölsek gene rastlayamazsınız ismimize gazetelerde.

Çırılçıplak da gelseniz dövüşmeyiz,

üstelik tüm ordularınızdan cesur sayılırız.
Ekmeye çalıştığınız kötülük tohumlarına inat

özgür ve kocaman ağaçlar olarak kök salacağız!

Panzerleriniz temizleyemeyecek vicdanınızı,

zırhlarınız önüne geçemeyecek ölümün;
siperlerin ardında kalacak söylediğiniz tüm yalanlar!

Kaldığınızda bir başınıza

uçaklarınız havalanıp kurtarmayacak sizi,
uyutmayacak öldürdüğünüz insanların çığlıkları

ve değiştirmeyecek katil olduğunuz gerçeğini

postallı kölelerinize yaptığınız

“Vurun!” çağrısı.

Kendi çıkardığınız savaşın sonunda

gene kendinize mahkûm kalacaksınız.

Sevin!

Bugün yaptıklarınız için nasıl utanıyorsak sizin adınıza,
 bütün bunlar bittiğinde senin için bile üzüleceğiz, paşam!

Aytuğ Akdoğan
Taksim/İstanbul
2013
TANKLAR KONUŞMAZ

Ben, Hiçbir Şey - Önsöz

Önsöz

Benim tek derdim, başta üzerinde yaşadığım bu toprakları ve dünyayı olduğu –bazen insanların görmek istemediği ya da gözünden kaçırdığı– gibi yazmak, yazmak, yazmak! Başına bir şey gelmediği takdirde, bugün, artık ‘Ben, hiçbir şey’erişilebilir ve okunulabilir bir kitaptır; umarım onu bağrınıza basarsınız.

Kitabın türüne gelince: Ben ‘serbest yazar’ım: ‘Beat Kuşağı’ yahut ‘Yeraltı Edebiyatı’ gibi sınırlandırmaların hiçbirini kabul etmiyorum. Düzensizliğin ve ‘yabancılığın’ yazarlarından Allen Ginsberg “Beat kuşağı diye bir şey yok! Kitaplarını basmak isteyen bir avuç insan var sadece” derken haksız sayılmazdı.

Bugüne dek dosyamı okumaya tenezzül bile etmeyen, edebiyatla aslında hiçbir alakası olmayan, kapitalist düşüncenin, arzu ve hırslarının kurbanı olmuş yayıncılara buradan, hala böyle bir imkânım varken seslenmek istiyorum: Hepinizin canı cehenneme! Sizin bu riyakârlığınız, düşüncesizliğiniz, beni ve metinlerimi dikkate almayışınız kendimi kutsallaştırmaktan başka bir şeye yaramadı. Aynı 2. kitabım çıktığında onu türlü bahanelerle iade etmeye çalışan kitabevlerinin yaptığı gibi, belki siz de zamanı geldiğinde geri adım atmak isteyecek, ben öldükten sonra bütün kitaplarımı elinizdeki en güzel kâğıt ve kapaklarla basmak isteyeceksiniz, ancak vasiyetim gereği, seçeceğim bir yayınevi dışında kitaplarımın hiçbirini, başka hiçbir yayıncının yayınlamaması için elimden geleni yapacağım. Aynı şekilde çeviriler için de bu özeni göstereceğim ki, benden sonra gelecek genç yazarları da harcamaya çalışıp, ümitsizliğe kapılmalarına neden olmayın!

                                                                                                                                            Aytuğ Akdoğan

  

Aytuğ Akdoğan / Ben, Hiçbir Şey

Ben, Hiçbir Şey

3. kitabım ‘Ben, Hiçbir Şey’ bugün itibarıyla çıktı! Başta tüm D&R'lar olmak üzere kitabevlerinde, artık size emanet...

Kitaplar, spor arabalardan havalıdır! İlk fotoğraf benden!

Kitabın arka kapağı şu şekilde:

“Benim tek bir problemim vardı: Hasta insanları seviyordum ve deliliğine inandığım adam ve kadınlarla çıkıyordum yola, ancak ben hasta değildim; ben aslında son derece sağlıklı ve aklı başında bir adamdım. Ve bu aklı başındalık getirdi sonumu! O acı çektikçe, ben ona daha çok bağlandım; meğer sonunda en çok acıyı gene ben çekecekmişim... İnsanların seni sevmesine izin vermemeli, sonra hiçbir zaman yalnız kalmayacağını düşünüyorsun…”

*

Evinin yolunu unutmuş genç bir romancının gözünden 'ötekiler'in mesken tuttuğu sokaklar, yarım kalmış, yıkık-dökük bir aşk hikâyesiyle buluşuyor; kaçınılmaz sonun ardından inanç arayışıyla çıkılan yolları; modern bireyin özgürlüğünün ancak bir düşten ibaret olabileceği ve insanın ölüm karşısındaki acziyetini, dünyayı anlamlandırmaya çalışan başka bir genç yazar, Aytuğ Akdoğan'ın ustalıkla işlediği bu kitabında okuyoruz.

Ortadoğu'da Yeraltı

Ortadoğu’da Yeraltı

Ey İstanbul!

Sana bu şiiri hastanelerin acil servislerinden,

yoğun bakım odaları ağzına kadar dolduğu için

hastaların ambulanslarla başka hastanelere taşınırken çıkan siren

ve trafikteki diğer araçların korna sesleri

ve aralarından geçmeye çalışan insanların itiş-kakışları

ve kuru öksürükleri içinden yazıyorum!

Sana bu şehrin tam kalbinden,

yani taşrasından,

gökdelenlerin arasında iyice küçülmüş mahallelerinden sesleniyorum!

Bir sokak aşağıda

cenazesini henüz kaldırdıkları

yirmi yaşında şehit olmuş çocukları için yas tutan bir aile,

hemen yanındaki karakolda

bir terör saldırısına – bir patlamaya–

kurban gitmekten endişelenen genç bir polis,

bir üst sokakta

sırf Alevi, Ermeni, Yahudi, Kürt ya da başka bir kimlikle doğduğundan

evinin işaretlenmemesi için Tanrı’ya yakaran bir anne,

hemen ardında

kahve çıkışı yirmi yıllık karısını ‘namus’u adına öldürdüğü için kaçmaya hazırlanan bir koca

ve

onun komşusu bir gazeteci-yazar;

yazdıkları için her gece birilerinin gelip onu alacağını bekleyen,

koca bir adam

var.

İstanbul,

sen biliyor musun,

bir erkeğin başka bir erkekle yapabileceği en güzel şeyin dövüşmek olduğunu kavrayan adamların

ellerine aldıkları sopalarla dışarı çıktığı gece,

kasıklarının arasındaki sikten kurtulup,

göğüs ameliyatı olmak için

Tarlabaşı Bulvarı’nda götünü siktirmeye çoktan razı adamların gecesi

ve bilmeden bir ‘dönme’ye tutulmuş,

evin en büyük çocuğu Müslüman gencin

çektiği sıkıntıdan gittiği her yerde kapıya yakın oturacağı birahanelerin yolunu tuttuğu gece

aynı gecedir aslında.

Ülkesindeki savaştan kaçıp burada saat satmaya razıyken,

Eminönü’nde evini paylaştığı arkadaşlarının refahı için

kafes dövüşlerine başlayan zenci

ve

gerçekleşmeyecek bir devrim için sokaklarda bildiri dağıtan;

ayda bir defa kasaptan et alıp, onu da yemeye kıyamayan

‘Che’ tişörtlü, üniversite öğrencisi

ve

küçükken sevdiği kıza yazdığı şiirleri asker babasından saklayan;

yeni bir şiir yazacağı zaman

–belki bir şiir gecesinde okuyacağı bu şiirle bir kadınla yatma fırsatı bulacağını da düşünmesiyle–titreyerek gözleri kararan genç şair

ve

hangi dinden, hangi partiden, hangi takımdan, hangi hangiden taraf olması gerektiğini düşünmek istemeyen;

kıçındaki zincir, kulağındaki küpe ve vücudundaki dövmeler yüzünden

kız arkadaşının yanında yürürken durdurulup

ayakkabısının içine kadar mal arayan polisin utandırdığı özgür ruh

ve

hayalinde hiç ayak basılmamış bir yere gitmek olmasına rağmen

her gün binlerce kişiyle aynı sokaklarda, aynı caddelerde, aynı meydanlarda yürüyen dalgın, düşünceli ergen

ve

duvarlarında kocaman Türk bayrağı ve Atatürk resimleri asılı bir spor salonunda

kendisi gibi dört yüz kişiyle birkaç haftalığına misafir edilen-

kıştan sonra umutsuzca nereye gideceğini düşünen evsiz

ve

Karaköy kerhanelerinin yüksek demirli kapılarının ardından içeriyi görmeye çalışan

henüz reşit olmamış, bakir çocuk –sokakta gördüğü bazı kızların altında ‘ten rengi çorap var mı yok mu’ diye merak edenle aynı çocuk–

ve

gene daha on dört yaşında olmasına rağmen dünyanın yükünü omuzlarına almış,

parmaklarının arasında sigara tutarken çalışmayı –hayatı– öğrenen delikanlı

ve

bu delikanlının

yerin üç yüz metre altında kömür kazarken

Adalar’a kalkan bir gemide olduğunu düşleyen maden işçisi babası

ve

onun

bir Cumartesi gecesi İstanbul’unda eğlenmeye çıkmış insanların

kendisini iyice yalnız hissettirdiği

bir başka dalgın, düşünceli taksici arkadaşı

aynı kişidir aslında.

Düzüşmek uğruna İstiklal Caddesi’ni defalarca baştan aşağıya turlayan bir erkek topluluğu

ya da

cigara bulamadıkları için art arda attıkları haplarla bütün bir geceyi terleyerek geçiren;

sabahında yürürken başları önde-

yerde izmarit ya da bozuk para arayan işsiz adamlar,

Cihangir’de ‘belki ünlü olurum’ düşüncesiyle yönetmen siklerini elden ağza dolaştıran on sekizlik çıtırlardan

ya da

konser için Amerika’dan Ortadoğu’ya gelen bir müzisyenin faydasızca heyecanlandırdığı,

kendilerini belki hiçbir zaman gerçekleyemeyecek kentli soytarılardan

ve

gün boyunca yaşadıkları –birbirinden tamamen bağımsız ve birbiriyle tamamen aynı– ‘trip’leri konuşan junkieler

ya da

dizleri bir çocuğunki gibi yara bere içinde olan hippi kızlardan

çok da farklı değildir aslında,

İstanbul…

Öz amcasının tecavüzüne uğradıktan sonra onun ayıbını örtmek için kapanıp,

Tanrısı için günde bin vakit secdeye varan genç kız

ve

Aksaray’daki ‘Umut’ pavyonunda içtiğinden kendisine de söyleyecek erkeğini arayan konsomatris

ve

Üsküdar’ın ara sokaklarındaki sinagog ve kiliselerin yamacında yükselen minarelerin altında

kenar mahalle çocuklarıyla pet şişeyle maç yaptıktan sonra onlara kola ısmarlayan rahip

ve

şehrin bir başka yıkık-dökük, eskice sokağından geçen satıcıların üzgün bağırışlarını taklit eden yaşlı teyze

ve

Dolapdere Caddesi’nin hep aynı köşesinde

gözüne kestirdiği insanları korkutmak için saklanarak zihinlere tüneyen Deli Zevro

sensin aslında,

İstanbul!

Burası benim sokağım İstanbul;

ibnelerhaydutlarzencilerpezevenklersarhoşlargöçmenlerpunklarfahişelerAIDS hastalarıberduşlardervişleryetimlersakatlarobezlermahkûmlarsoytarılardeliler,

anlayacağın ötekiler;

yani hepimiz

burada birlikte yaşıyoruz.

Sen de bir çayımızı içmek istersen eğer,

her zaman kapımız açıktır,

herkese,

her şeye.

Aytuğ Akdoğan

Galata, İstanbul

2013

Güneşin Olduğu Yer

Hep başka yerlerin,

başka insanların,

başka zamanların,

başka ‘sen’lerin

hayalini kurmak o kadar yorucu ki…

Belki de güneşin olduğu bir yere gitmeli.

Sadece güneşin…

Ya da savaş olan bir yere gitmeli;

olur ya,

ölürsün belki:

ölürüm belki.

Keşke.

Tanısam keşke seni, ama her an ölebilirim.

Tanısam keşke seni, ama her an ölebilirim.

Ne var bu alaycı gülümsemenin ardında?
Çektiğin acılar mı bu kibirli duruşunun nedeni?
Yoksa dalga geçmek de mi mutlu etmiyor?

Senin de göğüslerinden biri diğerinden daha küçük olabilir mi?
Merak ediyorum, başını yastığa koyar koymaz uyuyabilir misin?
Yoksa bütün birgün başka hiçbir şey yapmadan düşündüklerin,
senin de mi zihnini çalışmaktan daha fazla yorar?

Hiç sevmeyecek gibi görünüyorsun;
Ne olur sanki kandırsan kendini biraz?
Anladım, vaatlerden hoşlanıyorsun sen!
İşte sana vaatim:
Bana güvenmek zorunda değilsin.