Ağladı ve Gözyaşlarını Öptüm / Aytuğ Akdoğan

2012-01-19T16:21:00.000-08:00

İkinci kitabım (yarı-otobiyografik roman) “Ağladı ve Gözyaşlarını Öptüm” çıktı.

Remzi, Mephisto, Dost, Alkım gibi büyük kitabevlerinden ve tüm D&R mağazalarından temini mümkün.

Tanıtım Bülteninden:

Bu bir reddediş kitabı: Parayı, maddeyi, ahlakı, askeri, hayatı hatta bizzat ölümü; her şeyi karşısına alan bir kitap: Okurunu dahil.
Bu bir başkaldırı kitabı: Yüzük, sigara, deri, kolye, küpe, dövme, kalem ve düşünceyle gerçekleştirilmeye çalışan bir devrim kitabı.
Bu bir yol kitabı: Ülkeler, insanlar, fahişeler, serseriler, kumarhane ve uyuşturucular arasında gidip gelirken, kimliğini, hakikati arayan genç, aylak bir adam.
(Kitaptan bir alıntı: Hiç kimsenin bana sahip olmasını istemediğim gibi ben de hiçbir şeye sahip olmadan gitmek istiyorum, bu dünyaya nasıl geldiysem işte aynı o şekilde. Hayatımı sadece birtakım şeyleri ödünç alarak ve ödünç vererek yaşamak istiyorum; bu sayede hakikatin sahip olmak mı yoksa sahip olmayı istememek mi olduğunu anlayacağım.)
Bu kitap bir Rock'n Roll: Yer yer The Rolling Stones şarkıları ve Tolstoy alıntıları ile naçizane;
daha önce Türk ve Dünya edebiyatında eşi benzeri görülmemiş/yazılmamış tarzda bir kitap.

İnternet üzerinden sipariş vermek için:

Kitapyurdu: http://www.kitapyurdu.com/kitap/default.asp?id=594130
İdefix: http://www.idefix.com/kitap/agladi-ve-gozyaslarini-optum-aytug-akdogan/tanim.asp?sid=XZ5MNGADSG0GXR6LOVCT

Hayatımın geri kalanı...

2011-12-26T05:19:00.000-08:00

Hayatımı kimin darmadağın ettiğini hatırlamıyorum, muhtemelen bütün bunların sebebi ben olmalıyım. Yalnız bırakıldıkça herkesi küçümsemeye başladım, nasıl olsa kaybettiğim her şeyi sözcüklerle geri alacaktım. Ama bugün hangi noktadayım: Şu an önümde bir çizgi kokain olsaydı tereddütsüz çekerdim. Ya da şu an belimde asılı bir tabanca olsaydı, önüme çıkan herkesi hiç düşünmeden vururdum; hala kendimi öldüremeyecek kadar akılsız mıyım? Bugüne kadar neredeyse bütün eylemlerime ket vuran Tanrı düşüncesi şimdi nerede? Evet, bugün hayatımın geri kalanını nasıl yaşayacağımı seçeceğim gün.

Müzikle yaşıyorum, yazıyla öleceğim!

2011-11-09T13:23:00.000-08:00

Geniş, mutlu bir ailede yetişmedim. Mahalleden arkadaşlarım da yok. Öyle çok zengin de sayılmam; ben bir avareyim, çalışmayı düşünmüyorum. Sabıka kaydım olmadan on yedi yaşıma kadar gelebildim. En büyük zevkim iki mezar arasına uzanıp tütün sarmak. Müzikle yaşıyorum, yazıyla öleceğim. Yüzüm, yalnızlığım benim. Hiç doğmamış gibi yerli, hiç ölmeyecekmiş gibi yabancısıyım buraların. O kadar aptalım ki hiçbir şey bilmiyorum. Benimki sefil bir varoluş; anlam peşinde, genç ama hiç. Ancak bazen sevinç dolu! Hâlâ, bazen.

İnsanı kendinden kim koruyacak?

2011-09-11T11:39:00.000-07:00

...Yazmaya ve dirilmeye o kadar alıştım ki, artık ne zaman kendimi berbat hissetsem bunun başka bir yazı ya da cümleye gebe olduğunu anlıyorum. Yalnız mutluyken bir şey yazmamaya çalışıyorum, sonrasında çok gülünç oluyorlar. Bunun dışındaysa sahibi olduğum hüznün başka bir getirisi yok, elimde olsaydı sokağa çıkar ve birkaç arkadaşımın yanına giderdim ama bir şeyi ya da birini sevmeye çalışmak, umut etmek gibi işkenceyi uzatan bir eylem. Kahrolası dünyada kahrolası bir evde sıkışıp kaldım, çözüm ya da sonuç falan yok. İnsanlar her zaman benden büyük şeyler beklediler, çünkü böyle şeyler yazıyordum. Bir yandan kendimi bitirirken yazıda, bir yandan yüceltmiştim ve bu insanlar bana aptalca bir saygı duyuyorlar. Oysa benim yaptığım artık, evin farklı köşelerine giderek uykuyu beklemek. Uykudan çok şey bekliyorum: Rüya. Bilincim beni yanıltmıyor; ben hasta bir adamım. Ama şükürler olsun ki hepimiz, her an ölebiliriz. Yaşayan insan için her zaman bir seçenek daha var galiba. Fakat ben bunu düşünmüyorum, ölmek için intihar etmeme gerek yok, zaten yavaş yavaş gidiyorum. Artk genç değilim, yakında yirmi olacağım ve bu benim için yüz’e bedel.

Ölmek İçin Yaşamak

2011-08-24T10:35:00.001-07:00

Sonbahar ayında yayınlanacak kitabımdan bazı paragraflar:

- Aslında çok şanslıyız, hepimiz yaşıyoruz. Çoğu öldü, biz kalan sağlarız. Yürüyor, okuyor, konuşuyor, sevişiyoruz. Eylemlerimiz var ve ben yaşamak için deli oluyorum. Bazen de ölmek için deli oluyorum ama bunun bir önemi yok, şimdilik, hepimiz burada beraberiz.

- Yazan bir insan olarak hayatı başarıyla tanımladığın an hayatın biter; bilmek, özgürlüğü getirirken bir yandan sonunu hazırlar. Yazar sorgudur, onda cevap yoktur. En doğru cevapları bulan yazarlar mutsuz olur ya da bir an önce ölürler. Düşünce vardır ve düşüncenin peşinde bazı adam ya da kadınlar, hepsi bu. Bütün yargılar çürütebilir, ama bu eylemi ya da var oluşu anlamsız kılmaz.

- Şu an bir sahildeyim, her yerim kum içinde kaldı, sanırım denizi hala sevemedim. Burada yüz kadar insan var, çoğu boğulmamak için yüzüyor ve hepsi senden habersiz olmalı. Seninle tanışmamış oldukları için üzülüyorum onların adına. Hiç beklemeyecekleri biri onlar için üzülüyor şu anda. Bu içgüdü nereden geliyor emin değilim ama birazdan biraz suya gireceğim. Eminim suda da seni düşüneceğim. Sana senin de bunu beklemene rağmen seni sevdiğimi hiç söylemediğim için üzgünüm. Ama ben iyi birisiyim. Kötü ve kayıtsız gibi görünmek isteyen makul bir insan. Belki de bu yüz kişiden daha mutlu, daha insan.

- Aslında ben hala o fahişenin odasındaki deri ceketli, pezevenk görünümlü, katil ruhlu pisliğim. Peki ya bazı sabahlar on yaşındaki bir oğlan çocuğu gibi anne ve babasının arasına girip yatan kim? En belalı şehirlerin en belalı serserileriyle pazarlık yapan ya da daha dilini ve hayatını bilmediği bir ülkenin fahişesiyle o yola çıkmayı anlamsızca göze alan kim? İyi bir roman yazmak için kendimi satabilirim, ama kendimi aldatmam. Kendimden saklanamam, hayır bu kadar güçlü değilim. Öyleyse hangisi benim? Hepsi benim.

Yeni Kitabın Arka Kapak Yazısı

2011-08-08T07:48:00.000-07:00

Yazmış olduğum yeni kitabı bitirdim: Biraz var oluşçu, biraz gerçekçi. Sanırım sonbahar başında yayınlanacak, daha uzun sürmesine izin vermeyeceğim... Biraz hüzünlü ve sert bir tarzı var, muhtemelen gene yerden yere vurulacak, ahlaksızlıkla, vatan hainliğiyle, obsesiflikle ya da başarısızlıkla suçlanacağım. - Yazan insan diğerlerine göre biraz daha kirli değil midir her zaman? - Ama tek umurumda olan şey yazı benim için. Ve bunu size sunmak istedim. Bu sefer oldukça köklü bir yayınevinin sponsorluğu söz konusu olduğundan kendimi daha iyi hissediyorum. Bizim bir kavgamız var...

Kitap, ilk cümlesinden itibaren toplumsallaşmış ya da toplumsallaşamamış insanın sahip olabileceği kimlikleri sorgular ve ironik bir biçimde “serseri” ruhlu bir genç tarafından, yirmi birinci yüzyılın “modern” insanına ve hayatına eleştirel bir bakış getirir. Henüz on dokuz yaşındaki bir gencin var oluşunu keşfetme ve hakikat arayışındaki yolculuğunda edindiği gözlem ve yorumlar, kitabı üç bölümden oluşan psikolojik bir deneme-roman haline getirir; yazar, bir şeyler anlatırken aynı zamanda bir şeyler söylemeyi de arzular. Yıllarca yalnız yaşamasına izin verildiğinden dolayı içinde oluşan intikam ve şiddet duygusu yüzünden ise kitabın sonlarına doğru artık ufak ufak delirmeye başlar; okur bu sonlarla beraber yazarın bilinci ile kendi sorgusu arasında gidip gelir. Kitabı bitirdiğinizde ise yazarın deyimiyle “kendinizi gerçekleştirmek için” yazarı öldürmüş olursunuz.

Bazı yeni düşünceler, bazı yeni paragraflar...

2011-06-23T16:49:00.000-07:00

Yazmakta olduğum yeni kitaptan, bazı bölümlerinden bazı paragrafları paylaşmaya devam ediyorum;

"Fakirleri çok severiz. Ama en çok onları seviyormuş gibi görünmeyi. Onları şehir fotoğraflarında süslemeyi, filmlerde umutsuzca aşık etmeyi, onlarla ilgileniyormuş gibi görünmeyi, onları tam anlamıyla kullanmayı severiz daha çok. Yanımızdan gittikten sonra artık çok da umurumuzda olmazlar, çünkü kimse gün içinde halinin içini yaktığı, başını döndürdüğü bir “kimse” için güvenli ve rahat yatağındaki uykusundan ödün vermez. Ölüm gibidir fakirler. Ölüm hakkında yapılan tek bir şey vardır: Hiçbir şey olmamış gibi devam etmeye çalışmak. Arada bir kendimizi rahatlatmak için yaptığımız mezar ziyaretleri ise eski hayat arkadaşlarımıza verdiğimiz bir sadakadır, onları içimizde yaşatamadıktan sonra. Yaşamakta olanların ve iyi yaşayanların yanındayızdır biz ve bizden aşağıda olan insanlara bizim aslında ne kadar yukarıda olduğumuzu kendimize hatırlatmak için bakarız daha çok. Bugün hapiste olan mahkûmların bizi bu kadar dürüst hissettirmeleri gibidir bu." İnsanlar çok kalabalıklar…

"...Bugünlerde ise sadece onu görmek için çıkıyorum evden. Onun dışında yeni müzikler dinleyip, yazılar okuyup, internete girmek ve yatmakla geçiyor vaktim. Biraz önce arayan gene oydu. Beni çok şaşırtıyor bazen, benim asla yapmayacağım jestler yapıyor, zarif bir kız. Sık sık sesimi duymak istiyor. Hayatımda birinin numarasını sırf sesini duymak için çevirdiğimi hatırlamıyorum. Bu tür zıtlıklarımızın yanında keşfedebildiğimiz ortak yanlarımız sayesinde sevdik birbirimizi." Ağladı ve gözyaşlarını öptüm / Bir ilişki günlüğünden notlar

"İnsanları doğal seyirlerine bırakamazsınız, bunu kimse göze alamaz. O çok sevdiğimiz, aklıyla hayvandan, canlılığıyla taştan ayırdığımız, güvendiğimiz güzel insanı kimse salamaz dışarıya. Evler yapmak, başına polisler dikmek, tekdüze okullar kurmak, çok düşünmemesi ve oyalanması, “para” kazanması için iş imkânları yaratmak ve olay bittiğinde kabını dinlendirmesi için küçük bir toprak parçası vermek zorundayız onun için. Evren, doğa, bitkiler ve hayvanlar bu kadar mükemmelken bizim hala bir evrim aşamasında olduğumuz gerçeğine yaklaşmalıyız. İnsan, gelmiş geçmiş en asil ve en zavallı türdür. Ve çoğumuz çoğunlukla hayal kırıklığıyız. Eğer ortada bir Tanrı varsa utanç içinde olmalı. Onun yeryüzündeki taklitçileri bile midemi bulandırmaya yetiyor, herkes tanrıyı oynuyor." İnsan Egosu ve Bilinçaltı

"Günümüze kadar ulaşmış bütün yazarların ilk defa yayınlanabilmek için çektikleri çileleri, sahip oldukları o klasik hikayeleri, işin içinde olan insanlarca bile anlaşılmamaları, çoğu kez ölmeden hak ettikleri değeri görmemeleri, bize yayıncı ve editörlerin aslında ne kadar alakasız insanlar olduklarını göstermiyor mu? Bir yeteneği keşfetmek ne zaman bu kadar zorlaştı? En iyi kitaplar bulunmayan ve yazılmamış olanlardır." Yazarlık serüvenim

"Bu dünya pek de hoş bir yer değil hatta bazen tanrıya ‘’Olmamış bu!’’ demek istiyorum ama sevilebilir. Bu yüzden artık bu tür şeyleri düşünmemeyi düşünüyorum ama hayatın bu kadar uzun olduğunu bilsem vallahi doğmazdım; sürekli yaşamak, hiç durmadan yaşamak çok zor. Yeniden dünyaya gelme ya da dirilme ihtimali intihar seçeneğini de elimden alıyor, kaçış yok galiba. Bu yüzden en iyisi yaşamak uzun olduğunu bile bile sürekli, hiç durmadan yaşamak ve buna mecbur olduğun aklına geldiğinde intihar değil firar etmek. Evet, çözüm bu. Orada zaman yok. Burada olan ne varsa orada yok." Otel odası günlükleri

Biliyorsun, ben iyi değilim.

2011-05-30T16:39:00.000-07:00

Hayatımın büyük bir kısmını yolda geçirdim. Nereye gideceğimi ve ne yapacağımı bilmeden ama hep birini arayarak ya da bir şey bekleyerek yaptım bunu. Belki hala sahip çıkabileceğim bir sonuç yok elimde ama bunu sürdürüyorum. Bir yere varmaktan çok gitmeyi seviyorum ama elinde haritasıyla dolaşan şaşkın bir turist gibi değil, daha çok bir gezgin gibi. Hepimiz dünyada turisti oynuyoruz ama bilmiyoruz. Bilemeyiz. Herkes bir şey gizliyor; belki zaten cehennemdeyiz. Güzel bir dünyada edindiğimiz bütün kötü tecrübeler yüzünden buraya sürgün edilmiş garip insanlar olamaz mıyız hepimiz? Arayış hiçbir zaman bitmeyecektir.

Yıllarca lisenin bitmesini bekledim. Her gün sabahın köründe uyanarak ve mutlaka küfrederek gittiğim lise hayatım, beş yıllık bir alışkanlığın sonucunda iğrenç sıcaklıktaki bir yaz günü bitti. Bana, “Okul bitti artık daha fazla gelmene gerek yok” dedikleri sabah eve gittim ve bir gün boyunca uyudum. Ertesi günün ortasında gene o iğrenç ışıkta ve sıcakta uyandığımda ise ne yapacağımı bilemedim. Bütün gün düşündüm ve üniversite için kâğıt doldurmaya başladım.

Birileri hayatınızdan nefret ettiğiniz şeyleri de alacak olursa, iyiden iyiye delirmeniz büyük bir olasılıktır. Yapmaktan büyük keyif duyduğumuz işler kadar nefret ettiğimiz insan ve eylemler de hayatımızın büyük bir parçası halindeler ve bu taraflardan biri eksildiğinde garip bir şekilde anlamı kaybetmeye başlıyoruz ve ben gerçekleşmesini en çok istediğim şeyler bile başıma geldiğinde bununla ne yapabileceğimi kestiremeyecek kadar başarısızım yaşamak konusunda.

İnsanın varoluşsal bir bunalıma düşmemesi için bazı sorumluluklar alması şarttır. Yaptığı ve yapabileceği hiçbir iş olmasa da bir çocuk sahibi olmak mesela ya da birinin karısı ya da kocası olmak hatta sigaraya başlamak ya da sigarayı bırakmak bile olabilir bu ama mutlaka bir şeyler yapmalıdır. Kendini illaki bir grup içinde görmek ister. Bir takım tutar ya da bir siyasi partiyi destekler gibi yapar bunu.

Benim bu gerçeği yakalayabilmem için yıllarca hiçbir şey yapmadan yaşamam gerekmişti. Hiçbir amacım, gidecek bir yerim ve ilgi duyduğum bir şey yoktu. İnsanları bir yandan şaşkınlıkla izlerken, aralarından bilmeden geçip duruyordum. Sonraları neler yaptıklarını, neden yaptıklarını anladım. Bir amaç yaratmak uğruna koşturan insanları ilk defa ben, hiçbir şeyle ilgilenmezken anladım. Benim için mesela yazmak, birini sevmek gibi hayatımı anlamlı kılan bir eylem. Her şeye rağmen.

Peki, insanı kendinden kim koruyacak?

Aylar önce kendimi bir otel odasına kilitlediğimde gördüğüm o berbat rüyayı düşünüyordum. Bazı aileler çocuk yerine farkında olmadan katil yetiştirir. Ben bugüne kadar kimseyi öldürmedim. Ama bazı yakın arkadaşlarım yaptı ve artık özgür değiller birisini daha öldürecek kadar. Yasalar olmasaydı ruhları ondan önce tıkardı katilleri içeri. Gerçekten garip arkadaşlarım oldu hep. Tanıdığım normal bir insan olup olmadığından emin değilim.

Bir çoğunun geçmişi acı içinde geçtiği için şimdi saldırganlaşmışlardı. İnsan bunu kendinde bir hak olarak görür bazen. Arkadaşlarınızı seçebilirsiniz ama özellikle biz daha küçükken geçmiş, çoğu zaman bizim elimizde değildir. Çocuklar anne ve babalarının devamı niteliğindedir, bu yüzden bir çocuğa ne verirseniz geleceğinden onu alırsınız. Küçükken daha büyüktür babalarımız ve dünya fakat büyüdükçe anlar insan; aslında sahip olduğu sadece kendisidir. Kendisi olmalıdır.

Onların aileleriyle konuştum: Perişan haldelerdi pek konuşamadım. “Hayat” diyorlardı, “planlanamazdı.” Korkarım ki benim insan öldürmeyi yasallaştıracak fikirlere ihtiyacım var, kendime bu konuda bazen güvenemiyorum. Bazıları derhal ölmeyi hak ediyor. Bir gün insan öldürmeyi yazmaktan daha iyi yaptığımı görürsem ya da bu beni yazmaktan daha rahatlatacak olursa -ki hiçbir şeyin yazmanın yerini tutacağını düşünmüyorum, artık bir yazar değil seri katil olurum. Hayranı olduğum birçok sanatçının surat ve kalplerinde bu hissi hiç görmedim mi sanıyorsunuz? Bazen daha kötü şeyler yapmamak için sarılırsınız işinize. Belki de en çok bu yüzden büyük bir sanatçıdan mütevazı olmasını beklemenin onun sanatına terbiyesizlik olacağını düşünüyorum.

İnsanı Tanrı’ya en çok yaklaştırabilecek iki şey vardır: Onun kadar iyi olmak ya da onun kadar kötü olmak. Kimsenin hayatına anlam katamıyorsak direkt hayatlarını alarak babalarımıza yakınlaşabiliriz. Belki de tek yapamadığım daha önce ölmüş ya da öldürmüş olan biri hakkında da gerçek ve tamamen ona ait kötü özellikleri yazabilmek. Ölüm konusunda ben de herkes kadar romantizm içine düşüyorum...

Ben olmadan da dünyanın dönüp devam edeceği ihtimali beni mahvediyor ve birilerinin bu büyük gerçeği benden önce öğrenmesi onları gözümde tanrılaştırmaya yetiyor. Bu yüzden onları hep iyi ve önemli anımsıyorum. Ölen de öldüren de gözümde canlanıyor, bunu yapmadan önce hiç olmadığı kadar. Belki de bunu zaman zaman çok arzulamama rağmen hiçbir zaman kendimi ya da bir başkasını öldüremediğim için. Siz geleceği nasıl vaad edersiniz?

Bazen bir annenin doğurduktan ya da Tanrı’nın yarattıktan sonra pişman olduğu, emin olamadığı çocukları olabilir, herkes yanılabilir. Bu yaratıcı özelliklere sahip yaratıkların hakkımda kötü bir karar vermiş olma olasılıkları beni delirtiyor. Sonra kendime aslında iyi birisi olduğumdan, yaptığım bütün hataları başka birçok insanla paylaştığımdan bahsediyorum. Ama ikna olmuyorum. İflah da olmayacağım. Geri getirilemez hatalar yapmayı seviyorum, ben bu şekilde doğmuşum. Bir şeyleri yıkmayı, patlatmayı, yakmayı ya da öldürmeyi, problem çıkartmayı, kaosu çekici buluyorum. Aşırı bir insanım ben. Suç işlemeye çok meyilliyim ve ben olsaydım beni büyük bir zindana kapatır ona yemek ve su vermezdim.

Kötü sayılabilecek bir hayat yaşadım ama hiçbir zaman Tanrı için dua etmeyeceğim. Güzel bir çocuk yapacağım ve öldüğümde kalbimi, böbreğimi falan bağışlayacağım. En azından bir gün gerçekten ölerek belki de ilk defa güzel bir şey yapmış olacağım. Dua etmek mesela sahip olduklarımı bana vermezdi, benim en azından sonuç veren eylemlerim var. Bana yıllarca yanlış yolda olduğumu söyleyip durdunuz ama bilmelisiniz ki sizin gibi mutlu olsaydım utanç içinde olurdum. Kötü bir hayata da sahip olsam, en azından ona istediği gibi yön verenin sadece benim olduğumu bilmek istiyorum. Ne olacak sanki içimizden geldiği gibi yaşasak, muhtemelen sahip olduğumuz tek yaşamı? Biliyorum, her zaman benim iyiliğimi istiyorsunuz ama ya bana iyi gelen şey buysa? Beni rahat bırakın…

Yeni Görüntü ve Notlar

2011-04-26T05:12:00.000-07:00

- Bazen kimi sınırlandırmalar bizi daha özgürleştirir. Bir odanın kapısını kapatmak mesela, bizi bir asansöre tek başımıza binmiş kadar rahatlatır. Sevgiye inanmıyor değilim ama bence çoğunlukla yaptığımız birbirimize katlanmaya çalışmak. “Cehennem başkalarıdır” diyen Sartre haklı olmalı…

- Hepimiz zaman zaman bir kaçık olduğumuzu düşünürüz, bilmeden, ukalaca. Ben ise bu aralar gerçekten bir deli olabileceğim ihtimali üzerine düşünüyorum. Ya gerçekse bütün bunlar? Başıma gelen her şeyin gerçek olması mı yoksa bir izdüşüm olması mı beni daha çok üzerdi kestiremiyorum artık. Bir insan delirdiğinde delirdiğini fark edebilir mi? Bence ruhumuz, gölgemiz. Tabii bunun bir önemi kaldıysa…

- İnsanlar bugün benim yaşıma geldiklerinde hayatlarının geri kalanını nasıl yaşayacaklarını seçiyorlar. Ben belirsizliği seviyorum. Seçmemeyi seçiyorum. Hep bir sonraki hareketimizi yaşıyoruz. Her yapacağımız planlı. Mesela; ‘’Ben birazdan bu araçtan inecek ve biraz işeyeceğim. Sonra da bir kahvaltı yaparım. Karışık tost var mıdır acaba?’’ diye düşünüyoruz. Ben yaşamın ve tostun her türlü halini seviyorum. Hemen hemen her gün çalar saatlerle kalkan bir toplumuz, onları kuruyor ve uyuyoruz. Bence kadranları kaldırmalıyız. Saat kadar totaliter bir araç daha yok. Pek vaktimiz kalmadı, yaşamaya gecikiyoruz ve ben mutlu uyanmak istiyorum.

İnsanların beni sevmesini değil, anlamasını istiyorum. Yeni kitabım bitmek üzere. Yarı otobiyografik-dramatik ve eleştirel bir kitap. Çok iyi bir iş olarak çıkmasını istediğimden yayınlatmak ve tamamen BİTTİ demek için aceleye getirmiyorum. Ama az kaldı. Galiba. Kesinlikle.

Rüya Günlüğü

2011-04-20T12:28:00.000-07:00

Yaşamın bekâreti

Onu öldürdüğümde aklıma doğumu geldi. Hayata karşı duyduğum nefreti yüzünden çıkartıyordum. Birini döverek öldürecek kadar neye kızabilirdim? Sadece o adam değildi problem, kimse kimseyi birini döverek öldürecek kadar kızdıramaz. Mutlaka başka duygular, başka birikmiş nefretler vardır işin içinde. Tanrının bazılarını özürlü olarak dünyaya yollaması gibi bir şeydi bu. Tanrı kime bu kadar kızmıştı da onları bu şekilde cezalandırıyordu ya da gerçekten buna hakkı var mıydı? Benim kimseyi öldürme hakkım yoktu fakat tren raylarından çıkmıştı işte bir kere ve kendimi durduramıyordum.

Birini öldürmeden yaşamı kavrayamayacakmışçasına savaşıyordum. Aslında en büyük savaşımı kendimle veriyordum. Bu çaresiz ve biraz sonra ölmek üzere olan adamın üstündeki ben, … Ben… Görüntüler bulanık…

Daha ilk yumruklarımda dişlerini sökmüştüm, acı çektiğini gördükçe rahatlamam ve artık biraz yavaştan almam gerekiyordu fakat bu beni daha da kızdırmıştı. Yanakları kanla doldu ve şişti, ben ise daha çok kan aktığını gördükçe daha çok tahrik olmaya başladım. KAN! KAN! KAN! diye çınlıyordu kulaklarım, sadece benim duyabileceğim bir şekilde. Benim tüm o anlamsız var oluşuma ve hayatıma rağmen hala vermekte olduğum mücadeleyi ondan da bekledim ama artık çektiği acı o kadar üst bir noktaya gelmişti ki tepki bile veremiyordu. Gözlerinde kurtulmaya dair bir ışık görememek beni mahvediyordu.

Bütün o bulanıklık içinde onu döverken sadece onu neden dövdüğümü düşünüyordum. Acaba birkaç dakika öncesinde neler olmuştu da şimdi bu adamın üstüne çıkmıştım? Fakat film ortadan başlamakta kararlıydı ve bir mesaj vermek istiyordu sanki bana.

Onu öldürdüğümde aklıma doğumu geldi. Annesiyle babasının yaptıkları o seksi düşündüm, dinamik bir sperm olmalıydı, en az bizim kadar hızlı ve kurnazdı ki döllemişti kendi kendini… Şüphesiz, annesi biricik oğlunun öldüğü haberini aldığında epey ağlayacak diye de düşündüm. Birazdan ölecek olan çocuk ben olsaydım o anne benimki olacaktı. Öyle ki az ölümden dönmedim. Zaten hepimizin yaşamı ile iç içe değil midir o? Hepimiz birazdan ölemez miyiz? Ama bir insanın ölümünden de acı bir şey varsa o da bir insanın kendi evladının ölümüdür. Öldürdüğümüz tüm insanların en az bir anne ve babaları yok muydu?

Ona son baktığımda artık bana bakmıyordu. Olsa olsa ölmüş olmalıydı. Gözleri açık, belirsiz bir yere doğru kilitlenmiş bakıyordu. Meğer evet yanılmamışım. Keşke yanılsaymışım. Onu öldürdüm. Kimseler yoktu etrafta, her rüya gibi belirsiz ve karanlıktı. Gerçek olmasından çok korktum ve bir an önce uyanmak için yüksek bir yer aradım. Yürüdüm, koştum. Koşarken ağladım ve sonunda bir şekilde bir bina tepesi bulup kendimi aşağıya doğru attım. Bu anı ne çok yaşamıştım…

Sonra uyandım. Kusmaya başladım. Kafamı kaldırdım, gözlerim ıslandı, boğazım ağrımaya, kalbim küt küt atmaya başladı. Tekrar biraz daha kustum ve rüyayı biraz unutmak, iyiden iyiye uyanmak için yatağımdan kalktım ve defalarca yüzümü yıkadım. Bütün bunlar da neydi şimdi?!

Artık henüz bir katil olmadığımın bilincindeyim. Artık, özgürüm… Hemen şimdi bu geceyi ve bu boktan odayı terk ediyorum…

29 Eylül 2010

Kızım, yakında bir kadın olacaksın!

2011-04-20T12:23:00.000-07:00

Seni o kadar çok seviyorum ki sayamam hepsini. Ben senin için öldüm kızım ve onların tek söyleyebileceği "O sana göre değil!" Onlar beni indirmekten asla vazgeçmeyecekler ve ben geldiğimde hiçbir zaman bilemeyeceğim neyle karşılaşacağımı. Aklını çelmelerine izin verme. Bilmiyor musun... Kızım, yakında bir kadın olacaksın. Lütfen, gel elimi tut. Yakında bir erkege ihtiyacın olacak.

Urge Overkill - Girl, You'll Be A Woman Soon

Kısa Kısa - Kıza Kıza

2011-03-19T16:47:00.000-07:00

Askerlik üzerine:

Askerlik ancak sivilde ve genel olarak hayatında başarılı ve mantıklı adımlar atamamış, kabul görmemiş, isyan ve şiddetini bastıramamış ya da bir şekilde kendini önemli hissetmemiş erkekler için cazip olabilir. Ben ne pahasına olursa olsun eli silah değil kalem tutan bir adama güvenirim. (Polis ya da askerlerin olduğu yerde mi endişelenmeli insan yoksa olmadıkları mı?) Aynı şekilde benim kadınım en azından elinde bir kitapla oturur kanepemizde. İnsanlar sadece kan dökerek değil düşünerek ve araştırarak da kendilerini ve o çok sevdikleri topraklarını kanıtlayabilirler. Hepimizin savaşı değil sevgiyi ön plana çıkaran bir geleceğe ihtiyacı var. Artık direkt olarak gözlerimizin içine bakarak konuşmak ve bencilliklerimiz, sömürge ve para hırsımız ve acınası insanlık tarihimiz ile yüzleşmeliyiz. İnsan olma bilinci farkındalıklarda yatar ve aptalı oynamakta bizden iyisi yok öyle değil mi? Kahretsin ki aynen “öyle”…

Tanrı tasviri üzerine:

Hep, tanrının bizi hangi müzikle izlediğini düşünmüşümdür. Gökyüzü o kadar derin ve yüksektir ki bütün o maviyi tanrının evi yerine koyarız. Fakat aksine ben havada yol alırken, bulutların da üstünde giderken tanrıya olan inancımı kaybederim, hep uçağın kalktığı an birini öpüyor olmayı hayal ettiğim gibi. Yaşadığım ve yaşamakta olduğumuz şehrin, ülkenin, kıtanın, dünyanın ve evrenin büyüklüğü karşısındaki küçüklüğümüz dikkatimi çekince, tanrı neden benim gibi basit bir yaratıkla vakit harcasınki diye endişelenirim. Acaba o gelişmiş ülkelerin büyük başkentlerindeki insanları mı daha çok önemser yoksa taşralı mahçup kulları için mi daha çok endişelenir? Ona bir beste dinletirim kendimi onun yerine koyarak (Durun ahlakçılar hemen papazlarınıza, imamlarınıza şikayet etmeyin beni! Dedim ya bulutların da üstündeyken ben diye…) Ama galiba hiçbiri tam oturmadı. Acaba tanrı en çok… En çok hangi beste? İlahi ve şiirlerden fazlası olmalı…

Yitirilmişlik hakkında:

Hayat güzel bir macera değil midir? Hepimiz büyük umut ve gözyaşlarıyla gelmedik mi buraya? Peki, neden hala bu kadar boş hissediyoruz? Yalnızken neden sessizleştik bu kadar? Hepimiz bir ara aynı çizgi filmlere gülmedik mi? Güzel bir roman okuyup o karakter olmak, onun gibi tutkulu ya da maceraperest yaşamak istemedik mi yahut o filmdeki gibi hayata baştan başlamayı ya da en azından onu kendi seçimimizle sonlandırabilmeyi başarmayı arzulamadık mı? Nerede yıldık biz bu kadar ya da kime neden bu denli güvendik de bu kadar hayal kırıklığı yaşadık? Hayatımıza olur olmaz soktuğumuz insanlar bizi hak etmemelerine rağmen bir parçamız oldu fakat onlar bu parçaya iyi bakamadı ve üzülen taraf biz olduk. Bence biraz uçuruma yaklaşmalı ve kalbimizin istese yaşam için ne kadar hızlı atabileceğine tanıklık etmeliyiz.

Gezi notlarından bir paragraf:

Biraz önce son sigaramı da yaktım ve bitene kadar bundan sonraki hamlem ne olacak diye düşündüm. Her neyse bir şekilde para bulacağım. Zaten yarın güneyde bir yerlerde olacağım. Sahi, kaç saat kaldı trenime? Paris yerine Montpellier, New York yerine Los Angeles… Galiba güneşi seviyorum ama siyahın da çekici bir yanı var. Her neyse²… Aslında hata gene bende çünkü birkaç gün önce Amsterdam’daydım ve bütün paramı ota, kumara ve kadınlara yatırdım ve tümünde kaybettim anlaşılan. Gene de Amsterdam’a ne kadar övgü yazıları yazsam azdır.

Ölü ziyaretleri:

...Kütüphaneleri ziyaret ettiğim kadar ölüleri de ziyaret ederim. Mesela geçen gün iki mezar arasına uzanıp biraz tütün sardım ve sessizlikleri kulaklarımı patlatana kadar düşündüm. Ölülerin sessizlikleri sesimi dinlendirmek bahanesiyle günlerce konuşmadığım buhranlı zamanlarıma benziyordu. Ben de onlardan biri sayılırdım, ben de çok konuşmayı sevmezdim. Hem, arafta değil miydim zaten, henüz toprak altında yatmasam da böyle hissetmiyor muydum? En az onlar kadar ölmemiş miydim hala? Bunları onlarla da paylaştım ve onlar en çok dinlemeyi seviyor olmalılar. Mezarlıklara gidince hala bir tepki, bir mucize beklerim fakat ne yaşadığımı ne de bir gün gerçekten öleceğimi bana kanıtlayabilecek bir şeyle karşılaşamam. Ölüm dediysem… Ölüm yaşayanlar için vardır, ona sadece bu dünya üzerinde yaşayan insanlar ölüm derler, oysa ölüler için yeni bir yaşamdır orası. Yani ölüler için bugün yaşadığımız dünya bir ölümdür. Bu da bizi ayıran en önemli şeydir.

Charles Baudelaire

2011-03-17T09:13:00.000-07:00

“Hep sarhoş olmalı. Her şey bunda; tek sorun bu. Omuzlarınızı ezen, sizi toprağa doğru çeken zamanın korkunç ağırlığını duymamak için durmamacasına sarhoş olmalısınız. Ama neyle? Şarapla, şiirle ya da erdemle, nasıl isterseniz. Ama sarhoş olun.” Charles Baudelaire

Yeni Kitabım İçin Düşündüğüm Kapak Yazısı

2011-02-13T14:32:00.000-08:00

Yeni kitabım için düşündüğüm arka kapak yazısını hazırladım; (Ya da önsöz olarak paylaşılacak)

Bakın, ben genç bir adamım ve ne hayatımda ne de yazılarımda edebi bir kaygı taşıyorum. Dahası bu kitap benden çok sizin eserinizdir, anlayacaksınız... Sizden tek bir ricada bulunacağım, insanlardan bir şeyler istemekten hoşlanmam. Beni okurken size bugüne kadar dayatılmış olan bütün değer ve yargılarınızı ardınızda bırakın. Bana arınmış olarak gelin, çünkü ben sizi yeterince kirli göstereceğim. Bu kitap size hoşunuza gitmeyecek şeyler okutabilir, onu bir anti-kahraman yazdı. Ama ben aydın bir serseri olduğumu düşünüyorum… Ben mesela bazen bütün gün karanlıkta oturur ve konuşmam. Siz güneşi ve iletişimi seviyorsunuz. Ve sık sık ölüleri ziyaret ederim. İki mezar arasına uzanıp tütün sarar ve düşüncelere dalarım, siz dualarla yetinirken. Ben dürüst bir yalancıyım ve bu insanlığa karşı bir “baş kaldırış” kitabıdır. İnsanların beni sevmesini değil, anlamasını istiyorum. Tanrım! Gene bir şeyler istiyorum… Tanrı?

Aytuğ Akdoğan - Facity -

2010-12-10T11:28:00.001-08:00

10 Aralık Cuma - 2010 tarihi ile işte böyle görünüyorum.

---

1991; bizimkiler herhangi bir seksten farklı olarak ateşli bir seks yapmış olmalılar, akıllı bir spermdim.

1992; doğdum. Çıplaktım ve çok ağladım, pek sıradan bir girişti bana göre. Başlarda çok ağladım, en az sizler kadar ağladım, küçük ve savunmasızdım. Yürümeye başladım ardından bir gün koşmaya ve bisiklete binmeye hatta küfürler öğrenmiştim manalarından bihaber. O zamanlar kendi dünyamda takıldığım için kusursuz ve macera dolu bir hayatım vardı. Hem beş yaşındayken kim dünyayı kurtaramazdı?

Doksanlı yıllar; mutlu bir çocukluk dönemi (bugünlerdeki mutsuzluğumu geçirdiğim olağanüstü keyifli çocukluğuma bağlıyorum) arada sırada ağabeyle dövüşmeler ve anne baba tartışması fakat her akşam mutlaka kurulan çay sofrası ve yenilen bir börek. Lojmanlarda oynanan saklambaç ve hırsız polis oyunları, izlenen bir pokemon, ağıza atılan bir sakız ya da kafaya dikilen bir cipsin sonuydu en büyük mutluluklarım. Sınıfta okumayı ilk öğrenenlerdendim, beyaz ve kırmızı kurdelelerden ikisini de kapmıştım. Başta her şey güzeldi fakat bir süre sonra daha fazla okul binası ya da önlük görmek istemiyor insan.

Tulum giyer, kötü futbol oynar hep grip olurdum. Ve ben de burnumu koluma silerdim. Bunun yanında küçükken o kadar tatlıydım ki en yakın arkadaşlarım bile ileride çok yakışıklı olacağımdan korkardı. Aslında bunun üzerinde pek düşünmesekte ben ve arkadaşlarım hep bir yarış içindeydik. Aralarında en son ilk öpüşen ben olmuştum oysa. Çok okul ve çok memleket değiştirdim çünkü babam bir subaydı. Hiç dostum kalmadıysa da çok arkadaşım oldu. Bunun yanısıra liseye kadar bir kızın elini tuttuğumu anımsayamıyorum. Küçükken sahip olduğum masumluk beraberinde yakışıklı bir utangaçlığı da getirmiş olmalıydı.

İlkgençlik yılları; Olan biteni biraz anlamaya ve sorgulamaya başladığım asi yıllarım. Yavaş yavaş bölünen aileden yansıdığı belli olan huysuz ve sinirli yönlerimin oluşması, başarısız ilişki denemelerim, ilk yarattığım hayal kırıklıkları ve artık dünyadan önce kendimi kurtarma çabalarım… Yüzümde bir tane bile sivilcenin çıkmadığı ama içimde kanser gibi yayılan anlamlandıramadığım sıkıntılar ve baş ağrılarıyla uğraştığım günler… Yazarak kendimi ifade etmeye çalışmam ve kendime ses verebilmemle biraz rahatlamak istemem…

Günümüz; Hala bir çocuk ve hala eskisi kadar savunmasız. Tiyatro, kadınlar ve drama en çok ilgisini çekiyor. Çocukken olduğu kadar mutlu olmasa da en az eskisi kadar umutlu hayat hakkında. Onun için gelecek güzel gelecek ve her şey çok güzel olacak. Tanrı sevgidir.

Yeni Çıkacak Olan Kitaptan Ara Ara Notlar

2010-10-30T18:00:00.000-07:00

Bizim gökdelenlerimizin yanında gecekondularımız vardır. Halka çok benzer yapılar. Aralarında uçurum vardır ama hepsi aynı caddeye çıkar sonunda.

Adalar bisiklet, Arnavutköy piknik, Bakırköy kaos, Beşiktaş candır.
Kumkapı rakıdır, Kadıköy dershanedir.
Nişantaşı pahalı bir kahve ve vitrin, Bebek sahildir.
Üsküdar ezan, Beykoz ağaç, Avcılar deprem, Şile güneştir.
Levent takım elbise ve gökdelen, Fenerbahçe sükûnet ve köpektir.
Çatalca uzaktan olan ama sevilen bir akraba, Eyüp açlıktan ağzı kokmuş bir sokak çocuğudur.
Ve hepsi bir yana Beyoğlu İstanbul’dur.

Öldüğümde Dünya’nın en güzel şehrinde yaşadım diyeceğim. Çünkü herkes İstanbul’da yaşayabilir fakat herkes İstanbul’u yaşayamaz.

Kadınlar olmasaydı şiirler yazmazdım, okulu bitiremezdim, parfüme para vermez aynaları bilmez ve annemi hiç tanımazdım. Hayal kurmazdım ve mutsuz bir bilim adamı falan olurdum herhalde onları düşündüğüm kadar bilimi düşünseydim mesela. Yalansız ve sıkıcı bir hayat olurdu, erkekler meraklarından birbirlerini öpmeye başlar, tanrıyı kızdırırlardı. Gerçi kadın olmasaydı tanrı da olmazdı. O ne kadar inkar etse de bunu benim tanıdığım en güzel kadın annemden sonra tanrıdır. Fakat biraz utangaçtır.

Sevgilim;

Beni neden hiç aramıyorsun? Gerçi arasan da ne konuşacağımı bilmiyorum, her zaman yazarken daha iyiydim. Şuan bir sahildeyim, her yerim kum içinde kaldı, sanırım denizi hala sevemedim. Burada yüz kadar insan var, çoğu boğulmamak için yüzüyor ve hepsi senden habersiz olmalı. Seninle tanışmamış oldukları için üzülüyorum onların adına. Hiç beklemeyecekleri biri onlar için üzülüyor şuanda. Bu içgüdü nereden geliyor emin değilim ama birazdan biraz suya gireceğim. Eminim ki suda da seni düşüneceğim. Sana senin de bunu beklemene rağmen seni sevdiğimi söylemediğim için üzgünüm. Bu durumun eminim psikolojik, sosyolojik ya da başka bir ‘’jik’’ açıklaması vardır elbet fakat ben bilimi de hiç sevemedim en az bu deniz kadar. Ama ben iyi birisiyim. Kötü ve kayıtsız gibi görünmek isteyen makul bir insan. Belki de bu yüz kişiden daha mutlu, daha insan.

Geçen sabah insanların dişlerini fırçalarken ne düşündüklerini düşündüm dişlerimi fırçalarken. Neydi dişlerimizi fırçalarken aklımızdan geçenler? Kimsenin böylesi bir işle meşgulken dünyayı ya da salt beyaz dişlerle kendini kurtarmayı düşündüğünü sanmıyorum. Sanırım gün içindeki en boş şeyleri bu birkaç dakikada düşünüyorduk. Bu esnada ya evi dolaşıyor, televizyona bakıyorduk boş boş ya da içten bir şarkı mırıldanması yahut aynadaki bizdeki son gelişmeleri inceliyorduk. Şuan hiç daralmadan, sıkılmadan söylüyorum ki uyandığımda aklıma gelen ilk şeysin. Ve dişlerimi fırçalarken ya da tamamen farklı eylemlerde de orada olmayı becerebilen teksin.

Sana âşık olmak, orospunun birine tutulmak kadar umutsuz, bir köylü güzelini sevmek kadar masum ve bazen saatlerce dalıp gittiğimde bana titreyen elleriyle su getiren babamın elleri kadar tedirgin bir iş. Sen eski beraber olduğum kişilere göre sahilde geçirilen bir gün gibisin. Ve bütün bu aptal âşık laflarını bana yazdıran Julietin siluetisin.

Yeni Kitap Hakkında...

2010-10-24T03:56:00.000-07:00

Yeni kitabımın çalışmaları hızla sürüyor.

Zaman verirsem gerilirim bu yüzden ne zaman çıkacağı konusunda bilgi veremeyeceğim ama en azından bir altı ayı var.

Doğan Kitap ile çalışabilirim. Görüşmeler sürüyor.

Yazıların şu anki gidişlerine göre yarı otobiyografik - dramatik türde çıkacak.

İlk kitaptaki kısalı-uzunlu denemelere göre daha derin ve uzun konuları işlediği aşikar.

Ve ismi... Şuan aklımda bir isim var hatta o isimle açıyorum dosyalarımı ama bunu da şuan paylaşmaktan yana değilim.

Yeni kitabın bazı bölüm başlıkları şöyle;

İtiraflarım
Benim hikayem de her erkek gibi aynı yerden başlıyor. Annemden.
Masumiyetin Ziyanı Olmaz…
Hesaplaşmalar
Otel Odası Günlükleri
Gönderilmeyen Mektuplar

Vikisöz'den...

2010-09-28T16:31:00.000-07:00

Dünya üzerindeki en fiyakalı uyuşturucu müziktir.

Ölmek için yaşıyoruz ama bu insanı karamsar yapmamalı çünkü dinlediğimiz güzel bir şarkı, sevebildiğimiz bir adam, öpüştüğümüz bir bayan, başını okşadığımız bir kedi, sessizce izlediğimiz bir uçurtma ya da yaptığımız bir makarna… Hepsi burada. Tadını çıkartmalıyız. Ama çocuklar, siz o kadar iyisiniz ki henüz hala küçükken…

Gene de âşık falan değilim bu kıza. Sadece bazen ağır çekimde birbirimize doğru koştuğumuzu ve bu sırada siyah, deri bir ceket giydiğimi hayal ediyorum. Gene bazı gecelerde karanlığı değiştirebilecek bir ışık ve o ışığın ardında onu bekliyorum, gözlerimi kapattığımda onunla uyanıyorum, katılmak zorunda olduğum kimi sohbetlerde o şimdi burada olsaydı bu lafa nasıl bir yorum getirirdi acaba diye düşünüyorum, onu hatırlatan müzikleri dinlemeye dayanamıyorum, bazen elbise mağazalarına giriyorum ve o benim eşimmiş gibi ona elbise bakıyor ve ona yakıştırmaya çalışıyorum, yanımda onu giydiğini ve bana baktığını hayal ediyorum ve bir de bir yerde kapı varsa o şimdi ansızın bu kapıdan girse ne yapardım diye düşünüyorum. Yani onu özlüyorum hepsi bu. Ve şu kapılardan nefret ediyorum, insanları beklentilere sokuyorlar telefonlar ve bayramlar gibi.

Sana âşık olmak, orospunun birine tutulmak kadar umutsuz, bir köylü güzelini sevmek kadar masum ve bazen saatlerce dalıp gittiğimde bana titreyen elleriyle su getiren babamın elleri kadar tedirgin bir iş. Sen eski beraber olduğum kişilere göre sahilde geçirilen bir gün gibisin. Ve bütün bu aptal âşık laflarını bana yazdıran Julietin silüetisin.

Aytuğ Akdoğan.

Constantinople, Turkey.

2010-09-28T16:23:00.000-07:00

Moonlight Over Constantinople, Turkey. 1905.

Mosque and street, Scutari, Constantinople

View from the bridge, Constantinople

Galata bridge, Constantinople, Turkey.

Aile Güzel Bir Hayaldir - Masumiyetin Ziyanı Olmaz.

2010-08-17T21:11:00.000-07:00

Ama en güzeli nedir biliyor musunuz, bu şehirde aklı başında bir yetişkin olmaktan çok şuursuz bir çocuk olmak.

Çocuk olmak İstanbul’da yıllar sonra yeniden… Yeniden o küçük bedene dönmek, sadece bir günlüğüne benim için herhangi bir doksanlı yıla herhangi bir güne ve Zeytinburnu lojmanlarına. Gözlerim daha maviyken ve daha canlıyken bir rüyaya uyanıp bir günlüğüne yeniden küçük el ve bacaklara sahip olmak. Kayıtsızca son bir saklambaç daha oynayıp saklanılan yerden hiç çıkmamak ve dizlerdeki yaraları soymak ardından nasıl bir şey çıkacağını merak ederek. Her soyuştan sonra aynı pişmanlığı yaşamak.

Söz tanrım ertesi sabah kaldığım yerden devam edeceğim bugüne ama götür beni bir günlüğüne. Götür tekrar eskilere ve her şey netleşsin. Aslında nasıl bir çocuktum ben bugünün gözleriyle tekrar görebileyim dünümü. Son bir kez bizimkilerle çay içmeye oturayım oturma odasında ve Televole’yi açalım gene çok önemli bir programmış gibi pür dikkat izleyelim sadece. Hiçbir şey düşünmeden hiçbir şey konuşmadan. Söz hiç çaktırmayacağım gelecekten geldiğimi bir günlüğüne. Ve döndüğümde kimseye bahsetmeyeceğim bu rüyadan.

Her şey o kadar hızlı ilerliyor ki… Bir bakacağız ki yüzümüz buruşmuş ve neyi özleyeceğimizi şaşırmışız. Ve herkes ölmüş, bir biz kalmışız… O bir gün de çabuk geçecek. Ve önümüzde bizi bekleyen binlerce gün de. Ölmek için yaşıyoruz ama bu insanı karamsar yapmamalı çünkü dinlediğimiz güzel bir şarkı, sevebildiğimiz bir adam, öpüştüğümüz bir bayan, başını okşadığımız bir kedi, sessizce izlediğimiz bir uçurtma ya da yaptığımız bir makarna… Hepsi burada. Tadını çıkartmalıyız.

Ama çocuklar, siz o kadar iyisiniz ki henüz hala küçükken… Bazen hala gidiyorum o lojmanlara ve yeni on yaşındaki Aytuğlar görüyorum dışarıda. Onlar bilmiyor en güzel günlerini geçirmekte olduklarını. Ben de bilmezdim ileride en çok o günleri özleyeceğimi. Şimdi yanlarına gidip anlatsanız bütün bunları, anlamsızca yüzünüze bakarlar herhalde. Ya da olur ya aralarında bir günlüğüne oraya dönen bir tanesine denk gelirseniz ‘’Biliyorum salak!’’ diye lafı yersiniz. Yalvarırım kıymetini bilin çocuklar. Bıkana kadar oynayın şu oyunlarınızı ve evden, aileden uzaklaşmak için gün saymak yerine onları daha çok, daha çok sevmeye bakın. Hem, masumiyetin ziyanı olmaz…

Kısa kısa... Kıza kıza...

2010-08-16T21:09:00.001-07:00

Ben ve arkadaşlarım, bir ortamda birbirimize yumurta atıp yiyorsa tutma dediğimizde kimse tutmazdı o yumurtaları. Sisteme ve ahlaka böyle bir başkaldırıyla büyüdük biz. Tamam, belki bazen hayatın tadını çıkartacağız diye bokunu çıkartmış olabiliriz ama aslında masum olandır karşı gelen.

Özellikle eskiden uyuduğum yerler bile belli değildi, müthiş bir boş vermişlik içinde yokçu bir hayat sürerdim. Her gün anlamsız yerlerde yatıp ve gene her gün aynı şekilde kuşlarla gelen sabahlarla başlayıp günlerimi geçirirdim. Yaşıtlarım sabahları okula gider akşamları o okuldan çıkarlardı. Ben ise genelde onlar sabah okula giderken yeni yatmış, çıkış zilleri çaldığında ise yeni uyanmış olurdum. Ama kendimce haklıydım, sınav haftasında okula gider ve öğrencilerin aylarca derste gördükleri ve sözde dinledikleri konuları birkaç gecede hatim eder biraz da önceleri orada burada okuduğum bilgilerle konuları harmanlar ve hiç zayıf getirmezdim. Akıllı bir serseriydim. Bazen girmek zorunda olduğunuz yazılı sınavlara hiçbir şekilde çalışmadan ve hazır olmadan girin ve çevrenizdekileri hayatları için nasıl canla başla sevmedikleri bir işle uğraştıklarını gözlemleyin. Sanki sistem bütün bu çabalarına karşın gelecekte onlara istediği işleri ve yaşamı verecekmişçesine insanların kandırılışlarına tanıklık edin. Bu bir tecavüz ve kimse istediğini alamayacak çünkü her zaman kasa kazanacak. Yapılması gereken tek şey, gerçekten iyi olunan ve sevilen işi bulup yola koyulmak. Yuvarlaklar doldurup gelecek satın alamazsınız yaşamdan.

Düzene, kanuna, dine, ahlaka ve benzeri normlara karşı olmak için hiç çabalamadım. Zaten farkında olarak ya da bilinçsiz bir şekilde bu tarzda yetişmiş ve bu evreyi tamamlamıştım ve tercih ettiğim hayatımdan bir an bile şüphe duymadım. Zaten aslında o kadar da ileri gidemedim henüz deliliğe övgüde. Her insan kıyafetlerinin altında çıplaktır, benim amacım hep, o çıplaklığı, o natürelliği ön plana çıkartmak olmuştur.

Artık düzüşemeyecek kadar yaşlanmış olan subayların emirleri ve karşılarındaki yüksek duruşlarıyla erleri sikmeye çalıştığı az bulutlu çok güneşli bir günde militarizmi düşündüm.

Vatan, din, ahlak ve kanun normlarına karşı olan kayıtsız duruşumla onların, o yapının içindeydim çünkü ben de bir subay çocuğuydum. Neyse, en azından bir orospunun çocuğu değildim. Ve evet, yoğun bir ironiyi barındırmaktaydım içimde.

Bol yıldızlı, galaksi ve evren ötesini andıran gösterişli bir üniformanın ve bolca terle üzerine titrenmiş protein dolu gelişmiş bir vücudun altında kaliteli bir kişilik yatamaz. Bütün o üniforma merakı ve uğraşlar kişinin ilk gençlik yıllarındaki bastırılmış duygularıyla alakalıdır. Sanırım bu yüzden subaylar pek alkol sevmez, bilinçaltı risklidir.

Polis, asker ya da tanrı gibi sözde güçlü kavramların halkı uyguculuğa yönlendirmeye çalışması ve aksi takdirde onu yasa ya da ateş gibi fenomenlerle cezalandırmaya çalışması toplumun onları istemeye istemeye sevmeye çalışmasına ve kabullenmesine neden olmuştur ve rönesansta batıda yakalanan sanattaki ve dindeki laik yapı bugün de sürdürülmeye çalışılırken bizde konformist rejim ilerleyerek amip gibi yayılmaktadır.

İlk çağlardan günümüze kadar değişmeyen birçok şeyden biri de insanların tanrıyı içlerinde bulup da onu sevdikleri için iyi birer birey olmaya çalışması yerine ondan ve azabından korktukları için daha az kötülük yapmayı hedeflemeleridir. Belki bundaki etken İncil’in ‘’Tanrı Sevgidir’’ demesine karşın Kuran’daki keskin, korkuya dayalı yargılardır. Yani bu tür rejimler aslında insanların ne kadar aciz ve ikiyüzlü olduklarını gözler önüne serebilmektedir, bu ve benzeri durumlar toplumdan ayrı yollarda yürümeme neden olmakta ve tabiî ki natürellikten uzakta. Zaten oldum olası dinleri sevemedim. Hepsi birbirinden farklı ama hepsi birbirine yavşaklık konusunda çok benzer.

Sana beni getirdim!

2010-08-16T21:03:00.000-07:00

Sevgilim;

Bu arada seni seviyorum...

Sineklerin Çiftleşmesi

2010-07-09T18:49:00.000-07:00

biraz önce bir belgesel izledim, kısa kesicem çünkü... her neyse, biraz sonra yapacaklarımdan da bahsedecek değilim bu fazla özel bir şey yoksa seni severim bilirsin.

şimdi bak, erkek sineğin çiftleşirken dişiyi kavraması ve kavrarken sıkı tutması gerekiyormuş ki diğer erkekler geldiğinde ilişkiyi bozmasın. sonrasında dişinin yumurtaları bırakmak için suyun altında uygun yer bulması gerekiyormuş. kanatlarında tuttuğu oksijenle dalıp bir su altı bitkisinin gövdesini yarıp oraya bırakacakmış. sonrasında kendisini salıp su üstüne belli bir zamanda çıkması gerekiyormuş yoksa ölecek. çıktığı zamanda ıslak kanatlarını çok hızlı çırpması gerekiyormuş, suyun üstünde yükselip uçabilmesi için. bir de tam suyun üstüne çıktığı zamanda kendisini bekleyen bir tehlikenin olmaması gerekiyormuş örneğin kurbağa gibi.

biz direk bitiriyoruz valla olayı, hatta ortalama bir türk erkeği götü boklu bir sineğin bile bu kadar emek harcayarak yaptığı olayı beş dakikada çözüyor. harbi.

Hesaplaşma

2010-07-07T14:03:00.000-07:00

Elimde bir sigarayla koşu parkurunda hızlı adımlarla yürüyorum. Bir yanlışlık var bu işte. Belli, bir yalnızlık var. Kalbimdeki ağlamayı durduramıyorum. Gene kafamda bir yüz, biri. Bu seferki diyorum epey farklı. Kızın ismi epey. Orijinal kıvırcık, sarı saçları, hafif kemerli bir burnu ama onu bir şekilde ilgi çekici ve tatlı gösterecek kadar başarılı tasarımlanmış yüz kemikleri var. Belli ki tanrı abimiz zaman harcamış. Cildi benimkinden bile beyaz, ince kollara sahip. Hem eğlenceli hem de cool bir tarzı var, sesi pek dişilik taşımayan ve ‘’ben asla hafife alınacak şeylerden bahsetmem’’ havası veren ciddi tonlar taşıyor. Babet giymeyi çok seviyor ve bu ona çok yakışıyor. Bedeninin oranlarını tahmin edebiliyorum ama numaralar verecek değilim ben yüzeysel bir insanım, yani tam sarıp sarmalamalık. Hiçbir şekilde cinsel ya da maddi düşünemezsiniz böyle biriyle. Aslına bakarsanız böyle biriyleyken zaten pek bir şey düşünemezsiniz, şahsen müthiş derecede salaklaşıyordum yanındayken. Gözleri çok güzel. Aslında gördüğüm en güzel bakan gözler. Onları en çok bana bakarken seviyorum. Kahverengi. Özlüyor insan. O şimdi bunu bilmiyor ama ben onu baya özledim, sevdim ve çok düşündüm. Hatta ona bir isim bile verdim; Benim hala umudum var. Ama şu geç kalmışlık hissi yok mu, ölüyorum.

Umut;

Her gün karşılaştığın, sohbet ettiğin, yolda gördüğün insanları, istemli istemsiz göz göze geldiğin her türlü yaratığı, karnını kaşıdığın anlamsız bir kediyi, eşlik ettiğin bir şarkıyı, benle alakasız düşündüğün aptal salak bir düşünceyi, su içtiğin bardağı, dudaklarına yakın olan ağzından çıkan her sözcüğü, kelimeyi, odanı, dahası yatağını çok kıskanıyorum. Sana çok yakınlar. Onlardan nefret ediyorum. Bütün bunları hiç düşünmeyen, yazmayan ve yanında olabilmesini becerebilen bir aptal olmak isterdim diğerleri gibi. Aptal aptal dolanırdık fazla detayına inmeden duyguların, ayaküstü terlemeden sevişirdik maksat boşalmak, öpmek için öperdim seni ve sen de öpüşmüş olmak için karşılık verirdin bana ve arkadaşlarımızla gün ağarana dek geyik yapar, biraz içer ve sızardık. Arada sırada seni yemeğe götürürdüm kendini çok önemli, çok ünlü birisi gibi hissettirebilecek yerlerde ve mum ışığında beni gerçekten sevmeye çalışırdın ama seni biliyorum ki sen aslında daha benim gibi birini istiyorsun. İlişki olurdu bunun adı ve ben seninle olmuş olurdum. Olur muydum?

Aytuğ;

Büyü artık. Aklın nerde? Aşkı vakti geldiğinde artık vakti dolan talihsiz bir bayanda zaten bulacaksın. Bu kişi şuanda dünyanın öbür ucundaki bir Afrikalı, bir Japon ya da Fransız da olabilir dahası bir erkek de olabilir henüz doğmamış da olabilir birkaç sene sonra ölecek de olabilir en yakınındaki kişilerden biri de olabilir şuan başka bir adamla öpüşüyor ya da bir salak için ağlıyor da olabilir, ilk defa bugün farkında olmadan reel mesafede de birbirinize yaklaşmış olabilirsiniz, belki taksimde senin girdiğin o sokağın bir aşağısındakine de o girmiştir ama tabii siz daha senin esas oğlan onun da esas kız olduğundan haberdar değilsiniz. Teoman’ın şarkısındaki gibi senin kağıt paran döne dolaşa onun cebine girmiştir belki de kim bilir? Ama telaşlanma. Onu da diğerlerinin sana söylediği gibi incitecek, hayal kırıklığına uğratacak ve gene yıpranıp yıpratacaksın. Ya da artık gerçek bir erkek olacaksın, adam gibi ilişkilerin olabilecek ve o gün yeniden doğacaksın. On beş yıl sonra bunları tekrar oku ve on beş yıl sonrası için tekrar yaz. Şimdilik kendine iyi bak. Ya da bakmamaya devam et belki yazacak bir şeyler bulursun, ne de olsa sen bunun peşindesin her şeyden çok. Yalan mı?

Modjo;

Dünya’daki en güzel müziği zamanında siz yaptınız. Zamanında diyorum çünkü yıllardır yeni bir albüm olmadı yeni bir single o da olmadı herhangi bir özelliği olmayan ama sizin adınızın geçtiği ‘’yeni bir şey’’ bekliyorum ama anladım bu hiç olmayacak. Ne zaman siz Lady Hear Me Tonight şarkısını söyleseniz benim içimdeki bütün karmaşıklık, koca evrende aslında boktan bir toz parçası oluşum ya da aslında hiç var olmayışım yahut hiçbir şeyin varlığını kanıtlayamayışımdan dolayı ortaya çıkan şizofrenik yapım, dans edip alkol alma ihtiyacım ya da her şeyi ama her şeyi geride bırakıp bambaşka bir yaşamda bambaşka bir insan olmak için yollara çıkma güdüm ortaya çıkıyor. Yani Allah varsa razı olsun.

Anne;

Amacım seni de böyle araya sıkıştırmak değil ama yazarken daha mantıklı olabiliyorum bazen bu yüzden sana da bir uğrayayım dedim. Biliyorum pek beklediğin, istediğin ve olması gereken bir evlat olamadım bir ucube gibi avarelikler yapmaktan fırsat bulamadığım için ama aslında özünde çok iyi bir insanım ben. O öze ineceğiz bir gün beraber. Ama dikkat et ölme bu aralar sigarayı çok arttırdın. Babama selam.

Sevgili tanrı;

Sık sık seninle ilk karşılaşmamızda sana ilk olarak ne soracağımı düşünüyorum. Bugün anlıyorum ki benden önce senin bana soracağın çok daha fazla şey olacak. Galiba en çok ‘’neden?’’ diye soracaksın. Bilmiyorum…

Gene de âşık falan değilim bu kıza. Sadece bazen ağır çekimde birbirimize doğru koştuğumuzu ve bu sırada siyah, deri bir ceket giydiğimi hayal ediyorum. Gene bazı gecelerde karanlığı değiştirebilecek bir ışık ve o ışığın ardında onu bekliyorum, gözlerimi kapattığımda onunla uyanıyorum, katılmak zorunda olduğum kimi sohbetlerde o şimdi burada olsaydı bu lafa nasıl bir yorum getirirdi acaba diye düşünüyorum, onu hatırlatan müzikleri dinlemeye dayanamıyorum, bazen elbise mağazalarına giriyorum ve o benim eşimmiş gibi ona elbise bakıyor ve ona yakıştırmaya çalışıyorum, yanımda onu giydiğini ve bana baktığını hayal ediyorum ve bir de bir yerde kapı varsa o şimdi ansızın bu kapıdan girse ne yapardım diye düşünüyorum. Yani onu özlüyorum hepsi bu. Ve şu kapılardan nefret ediyorum, insanları beklentilere sokuyorlar telefonlar ve bayramlar gibi.

-----------

Biraz uzunca yükledim, yordum kusura bakmayın. Seneye bir kitap daha çıkartmayı düşünüyorum fakat bütün olarak pek yazamıyorum kafamda hala kavak yelleri esiyor ama toparlanmayacak gibi de değiller, neyse. Devamı yeni kitapta artık.

Aylardır her şey yolunda gidiyor ve bu beni çok rahatsız ediyor...

2010-03-07T06:51:00.000-08:00

Aylardır her şey yolunda gidiyor ve bu beni çok rahatsız ediyor. Çünkü bu yüzden hiçbir şey yazamıyorum! Okkalı bir huzursuzluk ya da ciddi derecede bir aydınlanma olmadan (burada kimyasal maddelerle haşır neşir olmadan ışığı görebilmek önemli) ya da yeni günahlar işlemeden olmuyor bu iş. Kalemler eskisi gibi tutkuyla, mücadeleyle değmiyor parmaklarıma ve zihnim karman çorman bir halde. Eskiden gözlerimi kapattığımda güzel göğüsler, havai fişekler, zamanın ötesinde bir kır evi ya da en kötüsü içi sahte bir sevgiyle doldurulmayı bekleyen bir vazo falan görürdüm karanlıkta. Artık gözlerimi kapattığım an uyuyakalıyorum! Aslında yazacak çok şey birikti bu aylar içinde ama nereden başlamalı… Geçen gün farklı denilebilecek bir deneyim yaşadım. Onu bile nasıl kelimeleri toparlayıp da kağıda resmedebileceğimi bilemedim. Ve karar verdim ki yazamamayı yazacağım.

İstanbul'u Yaşamak...

2010-01-30T15:55:00.000-08:00

Bir insanı tanıdıkça seversiniz, ya da hiç tanımadığınız için.
Günden güne bir kıza âşık oldum.
Gözleri, saçları, elleri…
En son ne zaman gerçekten yaşadığınızı hissettiniz?
Ya da tam tersi, bir rüyanın içinde bulunduğunuzu?
Ben ikisini de onun yanındayken yaşıyordum.
Her buluşmamızda hayatı…
Sadece hayatı mı?
Sokakları, insanları, kedileri, vapurları, en önemlisi de on yedi yılımı beraber geçirdiğim İstanbul’u sevdirdi bana.
Ve yaşadığım bu olağanüstü şehre, bugüne kadar yazılmış en güzel yazıyı yazmayı kendime bir borç edindim.
Öyle ya elimden tek gelen şey yazmaktı.
Belki bunu bundan otuz yıl sonra yapacaktım ama bir gün bütün insanlar bu şehri benim kalemimden okuyacaktı.
Tanrıdan sonra İstanbul vermişti o kızı bana.
Onun vapurlarında sevdiğimin yanına gitmiş, denizlerini aşmış, onun sokaklarında dolanmış, onun manzarasında oturmuş, onun hikayesine tanıklık etmiştik.

Bir gün kızım olursa adını İstanbul koyacağım.
İstanbul kadar yaşlanabilmesi için.
Bu şehirde o kadar insan, o kadar apartman ve o kadar yaşam var ki…
İlk bu şehirde seviştim,
İlk bu şehirde sarhoş oldum.
Zaten ilk sarhoş olduğum gün ilk seviştim.
Ben anlattım camiler hatta boğaz dinledi bir ara.
Bazen de İstanbul sövdü bana içime attım.
Yaşlıdır dedim, hakkıdır..

Bu şehirde açan güneş bir farklı,
Yağan yağmur bir başka hüzünlü,
Yağan karı bir başka paktır.
Bu şehirde açan çiçek iki katı güzel kokar çünkü pek açacak çiçek bırakmadık ardımızda.
Yıldızlar diğer şehirlere nazaran daha çok parıldar ve insanlar bir güldü mü bütün bir sokağı sevince koyar.
Bu şehrin insanları bazen öyle kahpe olabilir ki sizi İstanbul’dan bile soğuturlar.
Sonra şöyle bir bakarsınız boğaza, boğaz hemen alır gönlünüzü.
Zaten onlardan önce vapurlar iki ıslık çalar, taksiler iki korna…
Bu topraklarda yaşayan insanların kabahatini üstlenir ve hunharca sizi ateşe geri çağırır.
Ateştir bu şehir, yakar ama öyle bırakıp gitmek kolay değildir.
Öyle tatlı, öyle ironik bir memlekettir burası.
Bizim gökdelenlerimizin yanında gecekondularımız vardır.
Halka çok benzer yapılar.
Aralarında uçurum vardır ama hepsi aynı caddeye çıkar.

Öldüğümde Dünya’nın en güzel şehrinde yaşadım diyeceğim.
Çünkü herkes İstanbul’da yaşayabilir fakat,
Herkes İstanbul’u yaşayamaz…

Sen, Ben, Eller.

2010-01-22T12:56:00.000-08:00

Bir ten kokusu beni bu denli baştan çıkartabilir miymiş, bilmezdim.
Yaparmış.
Ve sayende bir avucun içinde başka bir avucun ne kadar güzel yer edinebildiğini öğrenmek...
Minnettarım sana.
Çünkü bir pazar sabahı uykusu ve kahvaltısı kadar çok sevdim seni.
Ağzımda, gözümde tebessümlerle dolandım sokakları.
Ama ellerim gene ceplerimdeydi. Yanımda olsaydın ellerini tutarlardı.
Bugün en çok sitemi ellerim ediyor zaten. Nerde o kızın elleri diye diye soğuktan kaskatı kesildiler.
Sayende yıllar sonra saçlarıma tarak değdi, banyoma yeni şampuanlar girdi, ilk defa bir parfüme para verdim mesela. İlk defa nasıl göründüğümü umursar oldum. Düşünmek güzelmiş.

Sen Eylül’de doğmuşsun. Şehri yağmurlar paklarken. Ben Ağustos’ta. Sıcak, insanları bezdirirken bir ben eksikmişim.
Yüzünde hep sonbaharın tatlı hüznünü yaşayan senle yaz aylarının bütün kayıtsız özelliklerini bedeninde taşıyan ben, aşkı denedik…
Sonra ansızın bitirelim dedik…
Dedik ama söyle hangimiz galip çıktı bu sonla beraber?
Birbirimizi birbirimizden esirgeyerek, neyi kanıtladık kendimize?
Peki gerçekten istediğin gibi silip atabildin mi beni?
Yoksa sen de zorlandın mı en az benim kadar?
Ne oldu biliyor musun?
Biraz önce sen şimdi bu kapıdan içeri girsen ne yapardım diye düşündüm.
Sonra düşüncelerimi kendime yediremedim.
Utandım kendimden, güçlü ve umarsız gibi görünmeye çalışan bu diri bedenin aslında sana nasıl hala müptela olduğunu fark ettiğim için.
Sen, bana inanılmaz şeyler hissettirebilen bir mucizeydin benim için. Bu yüzden senden nefret ediyordum, bu yüzden sana hala aşığım.
Seninleyken bir can daha taşıyordum.
O gün ikimizi de öldürdün.
İçimdeki seni de, sahip olduğun beni de.
Bir şey daha…
Benden sonra beraber olacağın kişiler için acıyorum sana…
Gelecek, güzel gelecek.
Ama bizim için değil…

01.22.10 aytuğ.

Bir Yaz Gecesi Rüyası

2010-01-17T09:33:00.000-08:00

'' Yüzünde küçük çukurlar olan yaşlı kadın, başına taktığı yaşına inat pembe örtüyle dans ediyordu çingene gecesinde.
Ameliyattan sonra sargılarının açılmasını bekleyen kör adamın umuduyla bekledim gelmeni bende.
Ay ışığında içimdeki küçük çocuk ortaya çıkardı kurt adam yerine.
Uluya uluya ağlardı yabani benliğinde .
Yalvarırdı.
Ben kabul etmez gururuma inat beklerdim gelmeni ama gelmedin.
Ateş söndü sahilde.
İçenler sızdı.
Şarkılar sustu.
Dalgalar bile sıkıldı rutin karaya vurmaktan sular çekildi.
Yaşlı kadın dans ederek öldü
Mevsimlere anlam yükleyenler derneğinden gelen bir habere göre,
Bu baharda yine yalnız başına geçecek sessiz sedasız ve
İlk yada son olmayacak.
Bu kaçıncı bahar sensiz demek istiyorum kedice.
Belki sana anlatabilirim derdimi.
Bir lisan bir kedi olmalı.
Çünkü kızıl saçlı kara kedi yatar suretinde. ''

William Shakespeare
Bir Yaz Gecesi Rüyası.

Aytuğ Akdoğan - Ben Hep 17 Yaşındayım

2009-12-02T02:55:00.000-08:00

Kitap çıktı!

''01 Aralık Salı - 2009 tarihi itibariyle Aytuğ Akdoğan'ın Ben Hep 17 Yaşındayım adlı deneme kitabı tüm D&R'larda ve İmge, Remzi, Alkım, Kabalcı, İnkılap, Mephisto, Nezih, İstiklal, Dost gibi büyük kitabevlerinde satışa sunulmuştur. İdefix, Kitapyurdu gibi online kitap satan internet sitelerinden de temini mümkündür. Bu kadar beklettiğimiz için üzgünüz, iyi okurlar.''

İlk kitabım olan ve Aralık 2009'da çıkan Ben Hep 17 Yaşındayım adlı kitabım, içinde kısalı uzunlu yazılarımı barındıran, 140 sayfalık, Erdal Eren’e ithaf ettiğim bir deneme kitabı.

17’sinde bir gencin gözünden dünya var içinde. Onun kaygıları, hayalleri, hedefleri var. Aşık olduğu kızlar, gittiği yerlerde gördükleri, tanıştığı insanlar var. Din felsefesi ve sosyoloji de var. İlişkiler ve toplum da var. Siyaset yok. Mizah yok.

Hiçliğe Övgü

2009-09-06T07:22:00.000-07:00

son yazım medeniyetin -kendi hayatımdan da yola çıkarak kaleme aldığım- körelttiği aile ve toplum ilişkileri üzerine. kitaba da ekledim, bence güzel de oldu. afiyet olsun.

Hiçliğe Övgü

Bizim çok büyük bir evimiz vardı.
İçinde de dört tane televizyon.
Fakat bir şeyler ters gidiyordu.
Evimiz ve odalarımız büyüdükçe duygularımız küçüldü sanki.
Televizyondaki diziler, programlar iletişimimizi daralttı.
Medeniyet ise ufkumuzu ve bilincimizi köreltti.
Totaliter toplum bizi de aynı onlardan birisi gibi yaptı, kalıplara soktu ve o eski keskin hayal gücümüzü bile sınırlandırdı.
Evimiz çok büyüktü, çok paramız vardı bizim.
Para bizi gereksiz yere sorumluluk sahibi insanlar haline getirmişti, sözde de güçlü ve önemli.
Onu nasıl değerlendireceğimiz ve nasıl daha çok elde edebileceğimiz hakkında endişe ederek o gereksiz sorumluluktan ötürü birbirimizi yemeye başladık.
Daha çok şeye sahip oldukça lükslerimiz artıyordu. Lükslerimiz arttıkça sahteleşiyorduk ve artık biraz sakinleşmek yerine daha çok, daha çok istiyorduk.

Ben, herkesin odasına ortalama bir televizyonun düştüğü fakat içinde bir tek kitaplığın bile bulunmadığı büyük ve zavallı bir evde büyüdüm.
Yıllar önce hep beraber çekildiğimiz, yıllardır hiç değişmeyen, haliyle epey eski çerçevelerin içinde bulunan fotoğraflarımız vardı. Fotoğrafları çektirdiğimiz gün ortaya çıkacak fotoğrafların boyutlarına göre çerçeveleri heyecanla hemen oradan almış olmalıydık. Zaten yeni, renkli ve gösterişli bir çerçeve içine doksanlardan bir fotoğraf koymak oldukça ironik olurdu. Bu yüzden kıldan tüyden huylanan birisi olmama rağmen o çerçevenin tozlu ve pis görüntüsüne pek aldırmıyordum herhalde.
O malum çerçevelerin içindeki eski bize baktıkça, birbirimize eskiden ne kadar bağlı olduğumuzu, benim babama, annemin de abime nasıl kenetlendiğini gördükçe şaşırırdım.
Fotoğraf ve formalite icabı bir bağlılık değildi oradaki, bilirdim.
Bugün neydi bizde eksik olan da böylesine ayrı düşmüştük birbirimizden diye hayıflandım.
Ve hayatımızdaki fazlalıkların döngü içinde bize eksiklik olarak yansıdıklarını fark ettim.
Başka insanların bizden parayla satın alabilecekleri her şeyi gözümün önüne getirdim. Sahip olduğumuz her şeydi bunlar. Midem bulandı, biraz kustum. Sonra kaçmak istedim. Herkesi ve her şeyi geride bırakmak. Annemi, evimizi, televizyonlarımızı, üç yastıkla uyuduğum rahat fakat yalnız yatağımı, hırslarımızı ve yıllar içinde kompleks edindiğimiz nice şeyi.
Bir vahşetin içinde daha fazla körelmek yerine kaçarak ama asla unutmayarak yeniden başlamayı getirdim gözlerimin önüne. Manzara iyi görünüyordu.
Gittim ben de.
Ve döndüm bir süre sonra.
Zihinsel olarak her şeyi geride bırakıp ileriye doğru yol almaya hazırdım fakat fiziksel olarak ben hala annemin biricik oğluydum o yaz da.
Bundandır ki birkaç sene daha hazır ve avare konumumu korumaya karar verdim.
Geri döndüğümde her şeyin daha farklı olacağını amaçlasam da, on yedi yıldır taşıdığım bedenim rahata epey bir alışmış olduğu için her şey hiç değişmedi.
Yani anlayacağınız, çoğunlukla olduğu gibi gene direnmek ya da yaratmaktan çok ayak uydurmaya devam ettim. Ki bu haliyle hiç zor olmadı.

Diyeceğim o ki; Öyle büyük evin, dört tane televizyonun, elinin altında son teknolojinin en avare aletleri olmayacak arkadaş.
Aslında medeniyete kimsenin ihtiyacı yoktur. Tek sorunumuz bugüne kadar ona fazla alışmış olmamızdır.
İnsan dediğin elinin tersiyle geri çevirmelidir pahalı kıyafetleri, telefonları, şampuanları, interneti… Ama kolunda bir saati olmalıdır mesela. Zamana ve insanlara kıymet vermelidir. Bizde bulunan fakat bizden başka da herkesin bizden ya da bir başkasından parasıyla satın alabileceği her şey bize fazlalıktır.

Bir insanın hayalleri ve fantezileri uçlarda olmalıdır. Teknoloji, medeniyet ve para insanlara aptal bir sorumluluk yükler. Gariptir ki bütün bunlar insanoğlunu miskin ve avare de yapar.
Sade bir doğa ve mutlak bir hiçsizlik insanın ilk yüzyıllardan bu yana beraberinde getirdiği fiziğine ve zihnine tam uyar. Hiçsizlik ve doğrular büyük bir bilinçlenme ve arınmayı da beraberinde getirir. Yani tamamen doğada ve sadece onun şartlarına göre yaşamını sürdüren bir insan her şeye sahip, tamamen özgür bir insandır. Ve işin en önemli tarafı kimse miktarı ne olursa olsun parasıyla o yaşantıyı o insandan alamaz. İşte buna kimsenin parası yetmez…

Aslında Eddie Vedder Toplum isimli şarkısında benim size anlatmak istediğim birçok şeye o samimi kalemiyle dokunmuştu benden önce.
Diyordu ki;

‘’Sana göre sen ihtiyacından fazlasını istemek zorundasın. Her şeye sahip olana kadar özgür olamazsın.
Sahip olduğundan daha fazlasını istediğin zaman ihtiyacın kadarını düşün.
Para için yaptığın her sayı, seviyeni düşürür.
Toplum, sen çılgın bir türsün. Yapayalnız değil bensiz olmanı ümit ederim.’’

Gidin buralardan.
Gitmeliyiz buralardan.
İnsanların sohbetlerine, bedenlerine ya da onların hazırlayacakları yemeklere, kapıcının getireceği ekmeğe ya da hemen hemen her gün istemeyerek gittiğiniz okulunuza ya da işinize gerek yok.
İletişim için telefonlara, ulaşım için arabalara ya da gösteriş için daha çok paraya da ihtiyacınız yok.
‘Bu benim bilinçsiz ve bencil olarak geçireceğim son yılım’ deyin kendinize ve bir gün gerçekten vakti geldiğinde alın çantanızı ve ona yaklaşın.
Doğaya…

Kingo Disco

2009-09-04T11:03:00.001-07:00

Anlayacaksın ki yalnız değilsin, senden önce başkaları geldi buraya,
kimsenin geri dönmediği eğlence treninin ilk yolcusu değilsin, ne de son olacaksın.
Dikkat et çok heveslisin ama bende son bulacaksın.

Gel yavrum gel diskoma gel
Giy ışıklı botlarını çek latex montunu gel
Çizgili çoraplarını, panjurlu gözlüklerini halka küpelerini en cool triplerini
Tak! Tuk! Tak! ..... Tak da gel

Herkes gibi girebilirsin diskoma kapıdakine gülümse yeter
Cebine bi’şey koyma o sana saygıyla buyrun der
Kapıda duranlar bilmez içerde ne olduğunu
Bu yüzden kapıda dururlar, yaşamak için
Daha çok kişi alın içeri daha çok doldurun diskomu

İçerdeki ışıklar alacak gözlerini bi parlatacak beyaz dişlerini
en karanlık noktada ne olduğunu merak ederken dans edenlerden biri kulağına eğilerek
yüksek desibelde anlayamayacağın sözler bağıracak
"Hadi Git" diycek "Hadi Git Daha Çok Mutlu Olacağın Yere"…

Başımı biraz belaya sokacağım seninle

2009-08-20T13:23:00.000-07:00

Senin için farklı düşüncelerim var sevdicek.
Genel olarak hissettiklerimden farklılarını hissettirebildiğin için bana.
Başına buyruk kalbimi daha da bir kirleteceğim biraz aşk ile.
Bir süreliğine seninle yıkanacak ve akça pakça gezeceğim belki,
Ama biliyorum ki bu işin sonunda daha uzun vadede daha da yalnız ve pis birisi olacağım.
Zaman zaman aklıma düşecek yeniden yüzün ve midem ağrıyacak senin yüzünden.
Senin bana ve yaşadıklarımıza olan kayıtsızlığından ötürü biraz sinirleneceğim belki de sana.
Ama senden sonra katlanmam gereken şeyleri bu aralar pek de umursamıyorum.
Çünkü senin için farklı düşüncelerim var sevdicek.
Başımı biraz belaya sokacağım seninle.
Seni yaşamam için beni üzmene izin vermem gerekse de, al bu kalp senindir artık bebeğim.
Belki bu sefer mutlu oluruz gerçekten.
Kim bilebilir bütün bir döngünün aslında sadece bu zamanda bizi birleştirmek için var olmadığını?
Bende senden, sende de benden büyük parçalar bulunmadığını?
Senin yapbozunun eksik parçalarının bende, benim yapbozumun da kaybolduğunu sandığım parçalarının sende olmadığını?
Biraz sarhoş olmalıyım…
Bu sefer kaçmayacağım hiçbir şeyden ve ayrılsak bile gitmeyeceğim buralardan buralardaki anılarımıza inat, sensizken de var olabilmesini becereceğim. Sırf bir gün aynı senin gibi biriyle daha ya da bir umut yeniden seninle olabilmek için. Hayat umuttur.
Hayatıma bu şekilde girmene izin vermeme rağmen benden vazgeçmene bile kızmayacağım.
Ya diyeceğim. Ya hiç girmeseydin hayatıma? O zaman ne yapardım ben?

Ben Hep 17 Yaşındayım

2009-07-27T18:29:00.000-07:00

Kitabın önsözünü, sonsözünü ve arka kapağını da vereyim bari buraya. Bir onlar kalmıştı zaten nete düşmeyen =) Sık sık belirtiyorum şimdi hazır blogcanın en üstüne gelmişken tekrar yazayım;

Kitap Ekim ayının sonlarında beş bin basım ile bütün kitapçılarda olacak! ''Ben Hep 17 Yaşındayım.''

Önsöz:

Arayışlara, sevmelere, var oluşa, doğaya, tanrının ‘’bir’’ligine ve düşünebilen, sorgulayabilen insanlara ithaf edilmiştir, sadece onlar için yazılmıştır.

Ve tabiî ki aynı yaşta olmamıza rağmen çok farklı hayatlar yaşamış olduğumuz ve gene benim yaşımda olmasına rağmen idam edilmiş olan Erdal Eren’in yaşayamadıklarına ithaf edilmiştir.

Bakmayın siz yaşıma ya da görünüşüme, okuyunuz, okutunuz.

Sonsözde görüşmek üzere…

Sonsöz:

Onlar fark edemezler diyerek başladığım kitabımı nasıl bitireceğim hakkında en ufak bir fikrim bile yok. İstediğiniz ya da beklediğiniz şeyleri yazıp yazmadığımdan da emin değilim, tek bildiğim içimden geldiği gibi yazdığım. Bence olması gereken de bu olduğu için seveceksiniz yazdığım bu kitabı. Beğenmediyseniz baştan okumalısınız, gene beğenmeyecek olursanız, başaramamışımdır…

Ben bu yola ‘’Romanımı yazsam hayatım olur’’ diyerek çıktım. Aslında bir gün ailecek gittiğimiz kampın birinde kızın birine fena tutuldum, konuşamadım, o gün yazmaya başladım. Ve ortaya 17 yaşın masumiyeti, arayışı ve şehvet düşkünlüğü çıktı. Aşkın artık bir şehvet düşkünlüğünden fazlası olmadığını düşünüyorum zaman zaman. Yani sevgiliyle beraber uyumak, sevgiliyle beraber banyo yapmak, sevgiliyi bacak arasına alıp uyumak. Hepsi birer arayışın meyvesi, maksat tatmin olmaya çalışmak.

Yahu tamam tabiî ki şaka yapıyorum! Bu aralar gene yalnızlık içindeyim, saldıracak bir şeyler arıyorum haliyle. Bütün bir kitap size aşk şöyle güzeldir, böyle bir sarhoşluktur diye anlattım, şimdi tükürdüklerimi yalayacak değilim. Aşk falan güzeldir, yaşamak lazım. Karşı taraf zaten bizi anlayabiliyorsa uzun da sürer güzel de gider o ilişki, hadi kendinize iyi bakın. 19. yaşımda da okunmak üzere…

Kitabın arkasına gelecek yazı:

İstediğiniz ya da beklediğiniz şeyleri yazıp yazmadığımdan emin değilim, tek bildiğim içimden geldiği gibi yazdığım. Bence olması gereken de bu olduğu için seveceksiniz yazdığım bu kitabı. Beğenmediyseniz baştan okumalısınız, gene beğenmeyecek olursanız, başaramamışımdır…
Ben bu yola romanımı yazsam hayatım olur diyerek çıktım. Aslında bir gün ailecek gittiğimiz kampın birinde kızın birine fena tutuldum, konuşamadım, o gün yazmaya başladım. Ve ortaya 17 yaşın masumiyeti, arayışı ve şehvet düşkünlüğü çıktı.

Aşk için çok şey söyledim. Çoğu da zaten önceleri söylenmiş şeylerdi. Aşk bir hastalıktır, zaaftır, alışkanlıktır falan. Bence hepsinden de öte bir sarhoşluktur. Tadı güzel bir içkiyle sarhoş olabilmenin ayrıcalığıdır aşk. Kusması bile zevklidir o içkiyi. Sonunda kusacağını bile bile midene doldurursun o içkiyi. Herkes düşer bu paradoksa çünkü herkesin biraz kafayı dağıtmaya ihtiyacı vardır. Ama diyorum ya kusarken bile bir şeyler hissedersin. Farklı bir şeyleri içerir o hisler, farklı olduğu için tatlı gelir insana.

O içkiden hiç içmeyen sözde bilinçli insanlar vardır. Sağda solda içkinin, kusmanın zararlarını anlatırlar bir aptal gibi. Onlar evlerine sadece anahtarlarıyla girebilirken, her akşam yemeklerini yalnız yerken ve yataklarına tek başlarına uzanırken içlerine doğru kusarlar aşağılıklarını fakat farkında bile olmazlar. Bütün bunları herkes bir dönem yaşamış olmalı ki, insanlar içerler o içkiyi, vakti dolunca herkes kusar aşkını ve herkes çıkardıklarının o hayal kırıklığı yaratacak görüntüsüne rağmen yeni içkiler denemeye devam eder. Etmelidirler çünkü. Ta ki sarhoşluklarının sürmesine rağmen kusmayacakları ve kendilerine iyi gelecek bir içki bulana dek…

Aşk işte böyle bir arayıştır…

Gelecekteki Sevgiliye Mektup

2009-07-27T18:22:00.000-07:00

Sevgili sevgilim.

Sana bu mektubu sen şimdi çok uzaklardayken ve ben ne yazık ki seninle henüz tanışmamışken yazıyorum.
Sana seni her daim mutlu kılacağıma dair bir söz verirsem hata yapmış olurum.
Sen beni henüz belki tanımıyorsun ama ben ancak mutlu iken başkalarını mutlu edebilirim.
Yani bu biraz da senin bana vereceğin mutlulukla alakalı.
Fakat ben bazen bana vereceğin her şeyin hakkını veremeyebilirim.
Böyle durumlarda bana kızma, çok da keyifli bir ailem olmadı benim. Aşkı küçük yaşta anne ve babamda değil sokaklarda öpüşen çiftlere imrenerek fark ettim.
Hayatıma olumlu olumsuz çok şey katacağını düşünüyorum.
Bu kısa bir sarhoşluk, uzun vadede daha da büyük bir yalnızlık ya da sadece cinsel birleşimler olabilir.
Hayat o kadar karmaşık bir hal alabilir ki, bir gün belki senden bile sıkılabilirim.
Bazı günler senden kaçmak isteyebilirim ya da ansızın sana sarılıp uyumak.
Böyle durumlarda benden korkacak gibi olursan…

Tanrı, benim sana en çok ihtiyacım olduğu zamanda verecektir seni bana.
En azından bu içgüdüsel düşünce benim seni sabırla beklememi sağlıyor.
Anlatabiliyor muyum senin benim için olan önemini?
Sensizlikten yani acizlikten bir salak gibi tanrıyı katıyorum cümlelerimin arasına.
Yoksa daha klasik yoldan ‘’Seni seviyorum aşkım bebeğim’’ mi demeliydim?

Biz birlikteyken her şeyin üstesinden gelebiliriz.

Belki birbirimize çok güzel çok pahalı hediyeler alamayabiliriz ya da ben seni sana kendini çok ünlü çok önemli birisiymiş gibi hissettirecek yerlerde yemek yemeye götüremeyebilirim. Ama el ele dünyayı dolaşabiliriz mesela. Elimizde bir harita bile olmadan her yeri gezip kaybolmayı göze alabiliriz sanki. Evet, evet birlikteyken böyle şeyleri deneyebiliriz. Belki bir ara hiçbir insanın barınmak istemeyeceği bir yerde çadır kurup içinde ve dışında günlerce yaşamayı deneyebiliriz. Ve emin ol artık mutlu da olabiliriz, sen ve ben artık ‘’biz’’ olmuşken.
Her sabah ilk kalkan öbürünü öperek uyandırabilir mesela. Hatta bu bir adet, gelenek görenek ya da kalıcı olması için daha ne gerekiyorsa ondan olmalı.
Senden bu tür çılgın deneyimlerde benimle olmanı istersem ve böyle durumlarda benden korkacak gibi olursan…

Dur daha söyleyeceklerim bitmedi.
Dedim ya anne ve babam kadın erkek ilişkilerinde bana pek iyi örnek olmadılar diye, işte bazen istemsiz olarak bana en çok yansıyan o kadın erkek ilişkisinden ötürü yılların acısını senden çıkartmayı deneyebileceğim zamanlar gelecektir.

Böyle durumlarda benden korkacak gibi olursan…
Bu tür zamanlarda benden ayrı gitmek isteyecek gibi olursan, anlarım seni sevgilim. Anlarım seni ve zaten seni senden önce ben ayırırım kendimden. Hatta senin ruhun bile duymadan sana başka ve daha olgun yeni bir ‘’ben’’ bile bulmaya çalışabilirim. Sırf ben, seni benden uzaklaştırdım diye yas tutmaya başlayacak gibi olurken seni çok sevdiğim için bir de senin beni artık düşünmemen için yaparım bunu.

Anlatabiliyor muyum senin benim için olan önemini?
Yoksa daha kısa yoldan ‘’Seni seviyorum aşkım bebeğim’’ mi demeliydim sana?
Sahi, mutlu olur muydun o zaman?
Kusura bakma, sen benden bunu beklesen bile ben aşkı ve hislerimi böylesine zavallı kısa yollarla anlatamazdım sana. Zaten beni biraz anlayacak gibi olsan, sen de yetinmezsin seni seviyorumlarla.

Gelecek zamana geçmişten yazılmış bir yazıdır bu. İçinde kaygılarımı da hayallerimi de barındıran. Henüz seninle hiç tanışmadan ama bir gün mutlaka beraber olacağımızı bilen benim, sana seni daha tanımadan bile neler yazabileceğimi gösteren bir mektup.

İstanbul Böyle İşte

2009-06-30T13:44:00.000-07:00

oluyor sanki bu iş. fotoğrafçılıktan bahsediyorum. eskiye nazaran daha bakılabilir şeyler yakalayabiliyor gibiyim. bu iki fotoğraf sevip de kavuşamayanlara gelsin. üzerlerine tıklayıp büyük hallerine bakabilip arka planınıza koyabilirsiniz. zaten biliyorsunuz bütün bu anlattıklarımı. neyse uzatmı-cam! herkese iyi bronzlaşmalar. ok kib by asl pls mucx

Poker Masası

2009-06-28T16:19:00.000-07:00

Hepimiz oynamayı küçük yaşlarda bazı şeyleri görerek, hissederek ya da sadece denk gelerek öğrendik aslında. Yani pokerin nasıl bir oyun olduğunu hepimiz biliyoruz. Fakat her şeyi yaşayarak öğrenmek istiyoruz. Çok kazanmayı, kaybetmeyi, kaybedişin ardındaki yalnızlığı ve daha çok kazanma hırsını yaşayarak öğrenmek istiyoruz.

Hayatı poker masasıyla özleştirebiliriz.

Masaya ilk oturduğumuzda elimizde masadaki herkesin küçümseyeceği kadar az bir para vardır ve biz hafif şaşkınlık biraz da hırs ile oturmuşuzdur o sandalyelere.

Diğer oyuncular gözümüze ne kadar da büyük gözükürler ilk başlarda, fakat oyuna alışmamızla beraber masadaki birkaç kişinin önüne geçmeye başlarız ve artık oyun keyif vermeye başlar.

Biraz şansın, biraz tecrübesizliğin ve tabiî ki biraz da kaderin yardımıyla o başta gözümüze çok ulu gelen masanın kralı olmuşuzdur artık. Oyunculara tekrar bir bakarız şöyle ve elimizdeki paranın çokluğuyla kıvanç duyarak biraz daha büyük bir masaya geçeriz.

Paramız çok olduğu için çok daha fazla kazanmak için elimizdeki parayı çok rahat ortaya koyabiliriz, hatta ara sıra rakibi caydırmak için ortadaki paranın bile katlarcısını ortaya koymaya başlarız.

Bir kazanır, bir kaybederiz fakat önde olan bizizdir genelde. Artık hiçbir masa bizi korkutamaz, hatta artık her oyuncuya olağanüstü bir kibirle yaklaşır ve ismimizden önce elimizde tuttuğumuz paranın miktarını sereriz gözler önüne.

Ve kaybetmenin vakti gelmiştir artık. Neden kaybederiz biliyor musunuz? Çünkü o masadaki herkesin aslında eşit olmasına rağmen, biz elimizde tuttuğumuz o paradan dolayı kendimizi farklı görmeye başlarız, çok daha kazanmak için çok daha büyük riskler alırız, masadaki herkesi daha da imrendirmek için daha da hırs yaparız ve en kötüsü de ne kadar kazanırsak kazanalım nerede duracağımızı hiçbir zaman bilemeyiz.

O konuma gelene kadar harcadığımız emeklerin hiçbir anlamı kalmaz çünkü ne de olsa biz artık kaybetmeyiz, kaybedemeyiz. Haykırırız masadaki oyunculara; ‘’Bakın elimde tuttuğum paralarıma!’’

Kibir, hırs ve ego üçgeni, şeytanın o meşhur üçgeninden başka bir şey değildir ve işte artık o üçgenin iç açılarının toplamı, kibri yüzünden eleştirilen, hırsı yüzünden bırakamayan ve egosu yüzünden de masadaki herkese ne kadar muhteşem(!) birisi olduğunu göstermek isteyen o zavallı insandır.

O zavallı insan, bütün insanlardır.

Bütün insanlar o üçgenin dışında kalmasını beceremedikleri sürece hayatta biraz kazanacak olsalar da kibirleri, hırsları ve egoları yüzünden uzun vadede kaybetmeye mahkûmdurlar.

Ne durmasını bilirler ne şükretmesini. Ne paylaşmasını ne de mütevazı olmasını. Ve kaybederler.
Ama tanrı onlara bir şans daha tanımakta gecikmez.

Biraz zaman geçer ve insan poker masasına geri döner.

Artık daha temkinli olmak zorundadır çünkü tecrübelidir kazanma ve kaybetme konusunda. İkisinin de getirilerini iyi bilir.

Ve gene toparlar kendini kendince, eskisi kadar iyi olmasa da iyidir artık ve eskisi kadar iyi olabilmek için devam eder oyununa. Bir zamanlar da olsa ‘’çok’’u yaşamış kişi ne de olsa ‘’orta’’ ile idare etmek istemez, edemez.

Eskisi kadar iyi olur belki de fakat eskisi kadar da aptaldır hala. Çünkü eskisinden de iyi olmak ister artık. Bu kötü bir temenni olmasa da çok büyük olmak için o üç lanet şeye ihtiyacının olduğu yanılgısına kapılır.

Ya tekrar çok kaybeder ya da eskisinden de çok başarılı olur o insan.

Tekrar kaybettiğinde eline bir daha böyle bir şansın geçmeyeceğini bilir. En azından artık bir şey öğrenmiştir ve başı hep öndedir.

Çok başarılı olsa da o oyundan vazgeçmesini bilemez, dedik ya hani ne şükreder ve mütevazı olur ne de eski başarısızlıklarını kanıtlama çabasına girmekten kendini alıkoyamaz.

Mutlaka sıfırlanır bir gün ve onun da başı düşer aşağıya.

Ve işte poker böyle bir oyundur.

Poker elimizde tuttuğumuz hayatımızdır. Hayatımız zaten bir oyundur. Hayat, bize çok zaman fırsatlar tanır, çoğu zaman fark edemeyip arkamızı dönsek de o fırsatlara bazen kader fırsatı bile önümüze koyar. Sevinir, peşine düşeriz fakat aslında en güzel fırsatlar bile sadece bir denemedir. Siz buna tanrının sınaması da diyebilirsiniz, doğanın bir döngüsü de sadece bir rastlantı da fakat şu bir gerçek ki önümüze neler çıkarsa çıksın insan zavallılığını yenemediği sürece hiçbiri bir şeye yaramaz nice fırsatlar.

Sanırım şimdi hepiniz poker konusunda neler yapmanız gerektiğini daha iyi biliyorsunuz.
Peki, söyleyin, zamanı geldiğinde yapmanız gerekenleri yapacak mısınız yoksa üçgenin iç açılarını mı toplayacaksınız?

Tabiî ki de doymayacak, hep daha fazlasını isteyecek ve bir gün elinizdekileri de yitireceksiniz.
İsterseniz tekrar tekrar okuyun bu yazımı ve üzülmeyin, hiçbirimiz mükemmel değiliz. Hepimiz onlarca zaaf ve istekten oluşan, sadece tüketen ve kendince var olmaya çalışan zavallılarız. Bu tabuları yıkabilen insanlar da var. Onları zaten hemen akıllarınıza getirir, parmaklarınızla gösterir biraz imrenir biraz da çekemezsiniz. Hâlbuki onlar sizin onları çekememenizi önemsemez bile. Çünkü onlar bir defa poker masasına oturur ve siz üçgeninizle düzüşürken onlar temkinli bir şekilde kazanmaya devam eder. Ve hiç durmazlar çünkü birçok zavallı insan gelip geçer o masalardan ve hepsi uzun vadede kaybeder. Onlar ise hiç durmadan her vadede kazanmaya devam ederler…

Beni merak edecek olursanız, ben bütün masaların en zavallı oyuncusu oldum her zaman. Çok kazandım ama yetinmedim ve çok kaybettim. Bir gece gene çok kazandım fakat asla doymak bilmedim. Hiçbir zaman da yaşadıklarımdan bir şeyler çıkartamadım ve her oyunum başta iyi gitse de hayal kırıklıklarıyla sonuçlandı. Yani ‘’O hikâyedeki mal benim.’’ En azından dürüstlüğüm kaldı bende ve hiçbir masa ve hiçbir oyuncu onu alamadı elimden. Ve böyle bir yazı yazabildim kaybettiklerimden. Ben bu oyunun böyle bir zavallısı oldum.

Peki, siz kimsiniz? Bu hikâyedeki hangi karaktersiniz? Yoksa hiç oynamıyor musunuz bile? O zaman siz baştan kaybetmişsiniz…

Aşk = Ruh İkizi

2009-05-30T11:17:00.000-07:00

Şimdi bana aşk nedir diye soracaksınız.

Ben de size bir şeyler geveleyeceğim.

Gene ondan bundan alıntılar yapıp, aynı tanrıya ve var oluşa ulaşmak gibi girişimlerde bulunacağım.

Belki birkaç sözde örnek çift ile sohbete dalacağım, aşkı buldunuz mu diye soracağım, onlarda bilinçsizce gerçek aşkı bulduklarını anlatacaklar bana…

Hani diyor ya usta ‘’En güzel çocuk henüz doğmadı. En güzel günlerimiz henüz yaşamadıklarımız’’ diye.

Dünya’nın en güzel aşkı da yaşanmadı henüz.

En azından siz duruma böyle bakın ve bu işin öncüsü olmaya koyulun.

Sevin, sevişin, okuyun, dans edin ve arayın aşkınızı.

Aşkı sakın küçümsemeyin. Çünkü ‘’aşk’’ derken gerçek bir ruh ikizinden bahsediyorum ben…

Bu gerçekten de sanıldığından çok daha önemli bir kavram.

Bu Dünya üzerinde herkesin tam ve net bir ruh ikizi vardır diye düşünüyorum. Hatta hayatımızı hep onu arayarak geçiriyoruz ve çok büyük ihtimalle onu bulamadan ya da başkalarını o sanarak tamamlıyoruz aşk yaşantılarımızı.

İnsanlar ileride para kazanmak için çok çalışırlar. Bu çalışma bir işte çalışma da olabilir, ders çalışma da fakat çoğu kişi bunu seçtiği için değil ileride kendisine itibar ve para getirecek olmasını sevdiği için uygular.

Peki, neden amaçlar bu kadar basittir?

Ya da şöyle sorayım, gerçek bir ruh ikizini bulmuş, ona onun kendisini sevdiği kadar çok âşık olmuş birisi sizce böyle fani şeylere ihtiyaç duymaya devam eder mi? Bütün egolarından ve insanların %95’inin kendisine hedef olarak gördüğü şeylerden arınmış olmaz mı?

Evet… Bal gibi de olur. Aşk bizi Dünya üzerinde var olmaya devam eden bütün lükslerden, ihtiyaçlardan ve hırslardan alıkoyar. Bu yüzden büyüleyici bir şeydir. Hem sarhoşluktur hem de büyük bir bilinçlenme ve arınmadır. Aynı tanrı konusundaki gibi insanlar ortaya aşk diye bir kelime attıklarında şöyle bir duraksarlar. Hâlbuki tanımı basittir; aşk = ruh ikizidir.

Her anlamda bizi tamamlayan bir ruh ikizi. Zaaflarımızı bile çok seven, yataktan ilk kalktığımız anda bile göz göze gelmek ve onu öpmek isteyeceğimiz birisi. Dünya üzerinde bizi tamamen tamamlayabilen bir insan daha var. Bizimle hemen hemen aynı şeyleri yaşamış, yaşanılanlardan da benzer şeyleri çıkartmış bir insan. Onunla ilk karşılaştığınız anda bile sizin onu, onun da sizi ‘’işte bu benim Dünya üzerindeki ruh ikizimdir!’’ diye yanına çağırıp, yıllardır birbirinizi arıyor olmanın acısıyla dakikalarca sarılmanız mümkündür…

Dikkat edin bu ana kadar hiç cinsiyet farklılıklarından bahsetmedim. İnsan hormonlarıyla ters düşecek olsa da bu ruh ikizi sizin kadın olmanıza rağmen Dünya’nın öbür ucundaki bir kadın da olabilir…

Zaten aşk, şu dünyada benden bir tane daha yok diyememektir. Tarihteki ve gelecekteki bütün aşkları kapsayan yegâne kavramdır ruh ikizi.

Sözde aşklarda geçen sıkıcı kavramlar vardır. Alışmak, sıkılmak gibi. Hâlbuki gerçek bir aşkta kişinin ruh ikizine alışması gerekmez. Zaten kendisi onda da vardır, onda da kendisinden parçalar. Ve bir insan kendi ruh ikizinden sıkılamaz. Aksi takdirde kendinden bıkmış olması gerekir ki bu da felakettir. Böyleleri âşık bile olamaz.

Şimdi bir bakalım elimizde neler var ve nelerden bahsetmişiz.

Ruh ikizi nedir, neden onu bulmalıyız, neden geçici aşklarda fazla oyalanmamalıyız ve gerçek bir aşkın hayatımıza katacaklarından haberdarsanız artık, onunla birlikte olduğunuz zaman dünyanın bütün güzelliklerini görebileceğiniz ve daha önce de belirttiğim gibi onunlayken insanların %95’inin kendisine hedef olarak gördüğü şeylerden uzaklaşabileceğiniz bir ruh ikizi size mutlak bir kıvanç ve bohemlik verecektir. Bu yüzden aşkın bana göre birkaç kelimeyle tanımından bahsetmeden önce diyeceğim şudur ki;

Tutkuyla sevin her şeyi. Çiçeği, böceği, kızları ya da erkekleri. Çünkü sevgi, saygı yetmez. Tutku ve hayal serpiştirilmelidir aşklara. Ya Nurullah Genç’in de bir şiirinde dediği gibi ‘’seni yaşamadan ölmeyeceğim’’ diyerek sevmelisiniz ya da sıkıcı ve yalan ilişkilerinize devam etmeye razı olmalısınız. Ve gerçek aşkınızı (ruh ikizinizi) yaşayamadan ölmeyi kabullenmesini bilmelisiniz…

Bence bu tür kabullenmelere gerek yok. Siz siz olun ve konu aşk olduğu vakit gururunuzu ve mantığınızı bir yere koyun ve kalbinize, vicdanınıza kulak verin. Biraz sarhoşluktan kimseye zarar gelmez…

Aşk; sanrıdır. Yanılgıdır. Kötüdür, pistir, kakadır. Mucizedir. Geçicidir. Tutkuludur. Çekicidir. Rüyadır. Masumdur. Kötü bir şakadır. Hem vardır hem yoktur. Bütünleşmektir. Sarılmaktır. Biz olmaktır. Gözyaşıdır. Aptal bir sırıtmadır. Salaklaşmaktır. Sevişmektir. Hayaldir. Utangaçlıktır. Kıskanmaktır. Candır. Duygusal saçmalıklardır. Dibe vurmaktır. Bir insanın başına gelebilecek en güzel şeydir. Çelişkidir. Hastalıktır. Pişmanlıktır. Bahardır. Müziktir. Emektir. Kavuşamamaktır. Unutamamaktır. Etkilenmektir, özlemektir. Alışkanlıktır. Gereksinimdir. Aranandır. Sarhoşluktur. İlahidir.

Çal kapımı çal, Bu ruh arsız, kararsız. Soy beni içim rahat, Aklım tutarsız.

Dogmatik Dinler

2009-05-19T08:13:00.001-07:00

Yani şimdi merak etmemek elde değil, bir bebek dünyaya geliyor ve bu bebek anne ve babasından dolayı bir Hıristiyan olarak doğuyor. Ailesi, akrabaları, okulundaki arkadaşları ve sokağında merhabalaştığı herkes Hıristiyan.

O çocuk da yıllar içinde, okulunda, çevresinde kendisine toplumun dini anlatıldıkça dogmatik inancını iyice kabulleniyor ve papaz olmaya karar veriyor ve bu kararı verirken diğer dinleri de şöyle bir okuyor, araştırıyor hatta birkaç tane de Müslüman ve Budist ülkelerine geziler yapıyor yüzeysel olarak. Tamam diyor ben papaz olacağım, Hıristiyanlık tektir, en doğrusudur.

Ya bu çocuk dindar bir Müslüman ailenin bebeği olarak dünyaya gelseydi?

Her dini, inanışı, kutsal kitabı, dinlerin tarihlerini, din felsefesini ve psikolojisini vs. araştırıp da gene Hıristiyan bir papaz olmayı mı tercih edecekti sizce? Yoksa akışına mı bırakacaktı?

Ailesinden, akrabalarından, okulundaki arkadaşlarından ve her gün sokaklarındaki merhabalaştığı insanlardan etkilenip, onlara uyup da bir Müslüman olarak ölmeyi tercih etmeyecek miydi?

Daha doğrusu şöyle sorayım, bugüne kadar kaç kişi dogmatik dinini uzun arayışlar sonucunda net bir şekilde değiştirebildi?

Sayılı kişi… Yazık…

Aklı başında ve öz iradeye sahip bir insanın kendi fiziksel ve zihinsel durumuna göre, bütün dinleri araştırıp da birini seçmesi ya da hiçbirini seçmemesi hatta kendi halinde kendi prensiplerini ve inançlarını ortaya koyması gerekmektedir ve ben inanıyorum ki bundan on beş yıl sonra kimse bir din ile doğmayacaktır.

Kişi başlarda ailesi ve yakınlarından etkilenebilir fakat doğduğu anda kimliğine ailesinin benimsediği dini yapıştırmak mantıksızdır. Bebek büyüdüğünde ve kendince bilinçlendiğinde bir din kararı verip onu yazdırmalıdır.

Hep tekrarladığım bir şeydir bence tanrıyı değil dinleri araştırmak lafı…

Peki bu insan baştaki hikayedeki gibi imanlı ve kutsal kitapların birleştiği bütün konularda hakim bir insan olarak fakat bir Hıristiyan olarak ölseydi gerçekten de sonsuz cehennem azabını hak edecek miydi??

Güneş Tanrisi

2009-05-19T06:56:00.000-07:00

Tamam, şimdi tanrı güneş olsun. Tek ve tam bir tanrı olduğu gibi aynı şekilde de tek bir güneş vardır.

Aynı güneşin aynı etten kemikten olan insanlara farklı gelişi gibi tanrı kavramı da farklı algılanmış ve bakış açılarına ya da o zamanların yaşantılarına göre değişik inançlar ortaya çıkmıştır.
Aynı güneşten insanlar korunmak için gözlükler takıyor, onun olağanüstü görüntüsünün tadını çıkartmıyor, onu doğurmuyor ya da batırmıyor hatta ondan hoşnut değiller ve gene aynı güneşin doğuşuyla beraber güne güneş ışınları altında dans ederek başlayan bilgeler mevcut.
Ferrari’sini Satan Bilge adlı kitaptaki şu meşhur Sivana Bilgeleri’nden bahsediyorum.
Ve o bilgelerden yola çıkarak insanların var olan çoğu şeyde birbirleriyle çeliştiklerinden…

Herkesin yaşadığı toplumda ortak olarak belirlenen bir dini seçmesi ve bu dinin diğer genel dinlerden ayrılması aslında iyi bir şey değil fakat yazımın sonunda belirteceğim /önceki sayfalara bakınız/ bir düşünceme/teorime göre kurtarılabilir bir olaydır.

İslam diğer bütün dinlerin yanlışlıklarını kapatmak adına geldiyse neden bu önlemler en başında alınmadı da günümüzde hala yenileri çıkmakta olan inançlar türedi durdu? Tanrı her şeyi biliyor, her şeye kudreti yetiyordu ya yüzyıllar sonra kullarının onun yolladığı kitaplarda bile ayrılacağını hatta insanlar tarafından değiştirileceğini ve ortak bir inanç bulamayacaklarını kestiremedi mi?
Yoksa yüzyıllardır süren bu kaosun sahibi ve ortaya çıkış kararını veren de mi kendisi? Dogmatik inançlardan kopup en doğru dini bulmamızı isteyen ve sessizliğini korumayı seçen zaten kendisi mi?
Yani her şey ama her şey zaten hiçbir şeyin bile olmadığı zamanlarda planlanmış mıdır?

Lafı uzatıp da kelime oyunu yapacak değilim, Bilgelerin hayatındaki güneşin yeri ve önemi konusundaki verdiğim örnekle demek istediğim şudur ki aynı güneşin bile aynı etten kemikten olan insanlara farklı yansıması durumu varken tanrı kavramının da değişik şekillerde ele alınması beklenmedik bir şey değildir.

Var Oluş ve Ölüm Üzerine Bir Teori

2009-05-09T02:10:00.000-07:00

Şuana kadar bugüne kadar benim kafamda oluşan soru işaretlerinden, genel olarak insanların inançları konusundaki farklılıklarından, bir şekilde tanrıya ulaşma yollarından, kafamdaki bir tanrı figüründen ve tanrının aranacağı yerlerden vs. bahsettim.

Gelelim bu konuda son olarak belirteceklerime, çoğu soru işaretinin kalkacağı yere ve bir teorime…

Hıristiyanlar kendi kutsal kitaplarına göre ve sorumluluklarına göre, aynı şekilde de Müslümanlar kendi inançlarına göre yargılanabilir.

Böylece dogmatik inanışlar da riske girmemiş olur yani herkes kendi mensubunun dini inanışından sorumlu olabilir.

Öldüğünde herkes kendi aklına uygun bir tanrı ve hep kafasında olan belirli bir din ile ve cennet ve cehennem ile karşılaşabilir.

Bu sayede bir Hindu öldüğünde ona neden gusül abdesti almadın ya da neden namaz kılmadın diye hesap sorup da sonsuz azaba yollayamayacaktır kimse.

Ateistlerin bu teoride hiçbir şansları yoktur.

Fakat eğer tanrı gerçekten affedici ise onları iyi birer insan olana dek reenkarnasyon ile eğitebilir, aynı ruhları farklı bedenlere yaşatmaya devam edebilir.

Böylece ruh göçü teorisi de başarılı bir yerde kullanışmış olur ve affedici tanrı kendisine inanmayanları bu yolla eğitip iyi birer insan haline getirebilir.

Ruh göçü ile ilgili Vikipedi’de rastladığım bir yazı; ‘’ Prof. Stevenson 40 yılını, geçmiş yaşamlarını hatırlıyor gibi görünen çocukları incelemeye hasretti. Yaklaşık 1000 çocuk üzerinde incelemelerde bulundu. (İncelediği vakaların sayısı 2002 yılında 2006'yı bulmuştur.) Prof. Stevenson her vakada çocukların raporlarını metotlu olarak belgeledi. Böylece, çocukların anlattıkları ile ölen kişilere ait olguların paralellik göstermekte olduğunu doğrulamayı başardı. Aynı zamanda söz konusu ölen kişilerde ölüm ve yaralanmaya yol açmış yara izlerinin söz konusu çocuklarda doğum işareti ve doğum kusuru olarak belirmiş olduğunu, otopsi fotoğrafları gibi tıbbi kayıtlarla doğruladı’’

Big bang teorisi hemen hemen diğer teoriler gibi zaten kutsal kitaplarla ters düşen bir teori olmadığı gibi önümüzdeki on yıl içinde insanoğlunun elinde de patlayabilir ya da bu konuda daha açık kanıtlar da ortaya çıkabilir fakat evrim teorisine Big bang gibi artık bilimsel değil de daha çok insanın kendi topluluğu içindeki evrimi ve değişimi olarak bakmamız gerekmektedir.

Öyle ki bu zaten böyledir, hatta bu evrim günümüzde de hala devam etmektedir.

Teknoloji ve yaşam biçimlerine hatta yaşam kalitesine onar yıl arayla bakarsak hala devam etmekte olan mutlak bir değişimi fark edebiliriz.

Tek bir Rab vardır, bu kesindir fakat tanrı milyarlarca insanı adil ve memnun bir şekilde yargılayabilmek için böyle bir seçenek sunabilir kendisine.

Ya da biz onu kızdırmayalım ve bunu insanoğlu için ‘’alternatif bir yargı ortamı’’ olarak adlandıralım.

Yani buna göre eski Mısırlılar öldüklerinde gerçekten de o iki soruya göre yargılanmıştır. Hatta hala ben de böyle yargılanacağım diye düşünen bir beyin varsa yaşamdan mutluluk alabilmeye ve bu mutluluğu başkalarıyla da paylaşabilmeye ve bu yolla kendi hayalindeki cennete girmeye çalışacaktır.

Tevrat’ın felsefesi, İsa’nın mucizesi ve Arapların cennet hayalleri kendilerine canı gönülden inanan herkese açıktır.

Din farklılıkları ve farklılıklar göstermekte olan bu dinlerin mensupları arasındaki anlaşmazlıklar bu yolla giderilebilir, en önemlisi de iyi bir insanı sırf dogmatik dininden dolayı (şimdi kalkıp da en doğru bulduğum din olan İslam’ı eleştirmeye kalkacak değilim fakat İslam’a göre İslam’dan farklı dinlerin pek de hoş görülmediğini geçen sayfalarda Kuran’dan ayetler vererek açıklamıştım ne yazık ki) yanmamasını sağlar.

Kutsal kitapların birleştiği konularda (özü sözü bir, kibirsiz ve hoşgörülü bir insan olmak, hırsızlık yapmamak, kul hakkına girmemek ya da kimseyi öldürmemek gibi) istenilenlere ulaşan bir insan kendi aklıyla kurduğu ya da okuyup da benimsediği bir cennete gidebilecektir.

Son olarak diyeceğim şudur ki tanrı; sessizliği ve sükûneti seven, asaletini ve ulaşılmazlığını da bu sayede sağlayan ve sürdürebilen, onun hakkında bir şeyler söyleyecek gibi olduğumuzda sık sık ‘’belki’’ ve ‘’bence’’ gibi öznel yargılara düşmemize neden olan, Nietzsche’ye göre bir ölü, birçok filozofa göre zaten hiç doğmamış olan, son kitabında zaten doğmadığını ve doğurmadığını ilan eden, bütün bu soru işaretlerine rağmen de bütün insanlığın içlerinde, en temiz yerlerinde bulunan egemenliktir, iyi ki vardır, hep olsundur…

Kim bilir belki de yüzyıllardır bir rüyanın içindeyizdir ya da Aldous Huxley’nin de dediği gibi zaten bu dünya başka bir gezegenin cehennemidir, ne malum?

İki Büyük Din ve İnanış Farklılıkları

2009-05-09T01:39:00.000-07:00

Bugünkü tanrı karmaşasının sebebi, insanların daha da cahilleşmesine rağmen Dünya’ya 1400 yıldır yeni bir kutsal kitabın ya da peygamberin gelmemesi değil de, genel olarak dünya üzerindeki inanç değişiklikleridir.

İnsanbiçimci dillerle yazılmış ve karşımıza Tanrının sözleri diye sunulan her yazıyı dikkatle irdelemeliyiz aksi takdirde sonsuz bir utanç içinde yer alır ve var oluş görevlerimizden en önemlisini gerçekleştirememiş oluruz. Şüphesiz, var oluşumuzdaki en önemli amaç, tanrı ile anlaşabilmek, onu anlayabilmek ve ona kendimizi anlatabilmektir.

İncil ve Kuran arasındaki en büyük farklılıklardan birisi de Tanrı'nın üçlü birliği durumudur. Kuran’da geçen ayet ile ( O, doğurmamış ve doğmamıştır. Onun hiçbir dengi yoktur.) bazı bağnaz Hıristiyanların İsa Tanrı’nın oğludur düşüncesi haklı olarak çelişmektedir. Aslında bu konuda iki kitapta da herhangi bir hata söz konusu değildir çünkü İncil’de ‘’İsa Mesih Tanrı’nın oğludur’’ anlamı ve arkasından gelen Tanrı’nın üçlü birliği durumu Tanrı'nın Özü, Sözü ve Ruhu, başka bir deyişle Baba, Oğul ve Kutsal Ruh olarak adlandırılır. Bu adlar üç Tanrı'yı değil, aynı Tanrı'nın üç bilinçli unsurunu ifade etmektedir fakat günümüzde çarpıtılan birçok şey gibi bu da çarpıtılmıştır ve gene bir kargaşaya, bilinmezliğe sebep olmuştur.

Dünya üzerinde taraftarları hala ciddi derecede yüksek sayılarla var olan yüzlerce din ve inanışın ortaya çıkması, insanların tanrıyı bir yere koyma cabası ya da ona bir isim verme telaşı içinde olması gerçekten sinir bozucu bir durum oysa daha önce de dediğim gibi tanrı dediğimiz olay, en saf duygularımızın olduğu, içlerimizde bir yerlerdedir. Tanrı kesinlikle vardır ve her insanın en temiz yerindedir. Farklı denemeler ve inançlar ile ona ulaşmayı denemektense içimizde hissetmeli ve büyütmeliyiz onu. Mutlak bir doğruluk ve mutlak bir iyi niyetle yapmalıyız bunu ve bu işi sırf bedenimizden ayrıldıktan sonra bir yerlerde hurilerle sevişip, şarap nehirlerinde yüzmek için değil, insan olduğumuz için yapmalıyız.

Bir Ekleme

2009-04-23T16:45:00.000-07:00

2008'in 10. ayında yazdığım ''Doğmamış Çocuğa Mektup'' adlı yazıma şu cümleleri de ekledim, bilginize.

Sana çok sevme, deli âşık olma niye nasihat çekecek cahil, bilinçsiz insanlar olacaktır.

Onlara ‘’he de geç’’ yavrum ama sen sen ol ve asla aşkı küçümseyip de nice duygulardan kendini mahrum etme.

Damlara, çatılara çıkacak kadar çok sev ve sevdiğinin saçının bir teli için bütün lükslerinden vazgeçebilecek kadar sevebilmesini bil.

Çok seven bir platonik olacak olursan bir gün, kavuşamayacağını değil de kavuşacağın günü düşün çünkü gerçekten çok seversen, bil ki o artık senindir çocuk.

Benim dedem, senin büyük büyük baban bir çiftçiydi evlat ve hayatla böylesine dişe diş bir mücadele içinde yaşadığından olsa gerek suratından, mimiklerinden bilgelik akardı.

O bilge suratıyla bana hep ‘’kimseye ve hiçbir şeye kendi yaratacağın devin küçük, basit kurbanı olmadan ve önyargısız bir şekilde yaklaş ve çok oku derdi.

Öyle ya gelen ilk vahiy bile ‘’oku’’ diyordu. Önce bir oku, araştır…

Bense bugün sana, annenle geceler boyu sevişmemizin bir ödülü olan sana, tavsiyeler veriyorum, zaman oldukça çabuk geçen bir kavrammış bunu anlıyorum ve evet, seni tanrının bir mükâfatı olarak görüyorum.

Sen henüz başlangıcın bile başındasın evlat.

İlk defa sevdiğin çocuğu ya da kızı öpeceğin günü ve o günün gecesinde bedeninin her bir tarafına yayılacak olan o mayhoş şaşkınlığı şimdiden görebiliyorum.

Ve sinirden ağlayacağın ya da mutluluktan dans edeceğin nice günlerini.

Heyecanlar şehvetlere, ağlamalar gülmelere, kızgınlıklar umarsızlığa ve gündüzler gecelere dönüşecek, gidecektir.

Bu değişken süreç içinde insanlar sen düşünebildiğin sürece seni çok şaşırtacaklardır ama sen onları çok da önemseme.

Çoğu neyi neden söylediğini bile bilmez.

Hepsi yüzyıllardır farklı dinler ve inançlarla tanrıya ulaşmayı denemiş, durmuştur.

Onlar belki sana da günde beş defa aynı kelimeleri tekrarlaman için baskı yapabilirler fakat şunu unutma ki sen tanrıyı göklerde, yıldızlarda, tapınaklarda, camilerde ya da kiliselerde vs. değil, içinde bulacaksın.

Bundan kuşkun olmasın ki var oluş ve yaratan içimizde bir yerlerdedir ve bizler bu dünyada gelip geçici gölge varlıklarızdır, biz gideriz ve her şey, hey şeyden önce de olan ve her şeyden sonra da var olacak olan yaratanda kalır, hatta zaten görüp seveceğin ya da kızacağın her şey onundur.

Tanrının Egemenliği

2009-04-20T07:59:00.000-07:00

Bazı rivayetlere göre insanoğlunun ilk ortaya çıkışından bugüne kadar 60 milyar kadar insan yaşamış ve ölmüş.
Kıyamet günü Perslilerden, Osmanlı'dan ve uzay çağından insanların olacağı bir ortamı aklınız alıyor mu?

İncil, Kuran ve Tevrat gibi birçok kitap ve Dünya üzerinde onlarca din varken, aralarından en doğrusunu bulup yaşantımızı ona göre şekillendirebilmemiz istenmiş bizden. Üstelik bahsi geçen kitaplar birbirlerini tamamlayan değil, aksine birbirleriyle çelişen kitaplarken.

İncil her zaman için kendi dinini farklı kılmış ve diğer inanışları küçümsemiştir, hatta Hıristiyanlar Kuran-ı Kerim’e ve Hz. Muhammed’e inanmamaktadırlar. Dünya’da iki milyar kadar Hıristiyan’ın ve 1,3 milyon kadar da Müslüman’ın yaşadığını biliyoruz. Bunca insanın inanışlarındaki bu uçurum ve anlaşmazlık gerçekten çok can sıkıcı bir durum haline gelmiştir.

Bu çelişkilerle ilgili olarak Kuran-ı Kerim’de şöyle ayetler yer almaktadır;

(Allah indinde yegâne din ancak İslam’dır.) [Al-i İmran 19]
(İslam’dan başka din arayan, bilsin ki, o din asla kabul edilmez.) [Al-i İmran 85]
(İsa’ya, Allah diyenler kâfir olmuştur. Hâlbuki Mesih, "Rabbim ve Rabbiniz olan Allah’a kulluk edin" demiştir. "Allah üçün üçüncüsü" diyenler de kâfirdir.) [Maide 72, 73]
(Allah, Resulünü, hidayet ve hak din, İslamiyet’le gönderdi. İslam dinini, diğer dinler üzerine üstün kıldı. [Muhammed aleyhisselamın hak] Peygamber olduğuna şahid olarak Allah yeter.) [Feth 28]

Yahudiliğin ve Hıristiyanlığın bozulmuş batıl bir din olduğunu bu ayetlerden çıkartmamız istenmiş bizlerden. Ne de olsa Kuran-ı Kerim içinde geçen ayetlerde belirtilenlere göre değiştirilmemiş ve ilahi güçle korunmuş bir kitaptır.

İnsanın sorgulayası geliyor, aynı tutum ve özen neden diğer kutsal kitaplarda gösterilmedi de böylesine değişik inançlar türedi ve belirsizlikler ortaya çıktı diye…
Yoksa tanrı kutsal kitapları arasında fark mı gözetti?

Şuan için sadece iki inanış biçimlerini ele almamın sebebi Dünya’da en çok taraftarı bulunan inanışların bütün bu çelişkilere rağmen Hıristiyanlığın ve Müslümanlığın olmasındandır. Oysa Dünya’da daha irdelenmesi gereken onlarca din ve onlara has inanış biçimleri vardır.

Herkesin bir şekilde tanrıya ulaşmanın yollarını aramakta olduğunu hala yenileri çıkmakta olan inanış biçimlerinden anlayabiliriz.

Tanrı bu yoğun ilgiden memnun mudur yoksa bütün bu arayış ve devam eden belirsizlikten rahatsız mıdır acaba?

Herkesin tanrısı başka.

Ben yapılan kötülükler ya da edinilen kötü tecrübeler sonucunda tanrının insanları cezalandırmak amacıyla kaynar kazanlara atacağına inanmıyorum.
Kafamdaki tanrı profili böylesine acımasız değil.

Üzerinde yüzlerce kitabın yazıldığı, filozofların kafa patlattığı tanrı kavramı konusunda hala net bir sonuç yok.
Belki de tanrıyı değil de dinleri ve inanışları incelemek gerekir.

Ben bu konuda hep, yüzyıllar önce hem düzeni sağlamak, kötülükler yapıldığı takdirde insanların gözlerini korkutmak hem de bu düzeni sağlarken insanları manevi yönden de rahatlatmak için dört beş kafadar adamın yuvarlak bir masada bütün bir gece düşündükten sonra tanrı diye bir kavramı ortaya attığını düşünürdüm.

Bazen öylesine merak ediyorum ki ölümün ve tanrının nasıl bir şey olduğunu, hemen kendimi öldürmek ve neler olacağını görmek istiyorum.
Sonra yaşamam gereken koca bir hayatımın olduğu geliyor aklıma ve vazgeçiyorum.
Şarkılardaki gibi ‘’şeytanı neden yakmadın cehennemin varsa senin?’’ diye sorası geliyor insanın.

Bizler aslında iki karşı varlığın zıtlaşması ve kavgası sonucu kime daha çok gelecekler diyerek başlattıkları bir oyunun parçası mıyız?
Peki, biz tanrının çok önceden belirleyip de yazdığı bir hayatı, bir kaderi mi yaşıyoruz yoksa yaşayacaklarımızı biz belirliyoruz da işin sonunda mı kadere dönüşüyor?
Yarın yapacağımız her şey tanrının dünden ayarladığı bir kurgu mu yoksa hayatımızdaki rastlantılar onun için de mi sürpriz?
Kafamızda bu kadar soru işareti çözümlenemeden dururken, yaramazlıklarımızdan dolayı yanmayı gerçekten hak ediyor muyuz?
Yoksa biz de günahlarımızdan kurtulmak için soru işaretlerinden mi medet umuyoruz?
Her şey sınama ve irade üzerine kurulduysa kendimizi yaşarken nasıl mutlu kılabiliriz?
Kaçamaklarımız ve ufak yaramazlıklarımız olmadan hayattan nasıl zevk alabiliriz?
Varlığından kesin olarak emin olmadığımız bir değere nasıl sahip çıkabilir ve tüm yaşantımızı ona göre değiştirebiliriz?

Belki de bütün bu bilinmezlik ve düşünce kaosudur tanrıyı tanrı yapan değerler. Yani bütün evrende kabul görmüş tek ve net bir tanrı kavramı olsaydı tanrının sınama gücü ne işe yarayabilirdi ki?

Tanrının aranacağı ve aranmayacağı yerler vardır. Genelde çok güzel manzaralarla karşılaştığımızda, o manzaranın sonlarında bir yerlerinde ararız tanrıyı. Bunun sahibi odur ve o da o büyüleyici manzaranın en güzel yerindedir diye düşünürüz.

Bulutlarda, güneşin ışığında olduğunu düşünürüz tanrının ama yoğun bir trafikte tanrıyı aramayız. Onu oraya yakıştıramadığımızdan dolayı olsa gerek.

Yani tanrıyı doğa ile bütünleştirebiliriz. Gördüğümüz en güzel manzaradır tanrı. Bu manzaranın çok kudretli bir sahibi olmalı diye düşünürüz çünkü. Zaten ilk insanlar da güneşi, ayı ve yıldızları tanrı yerine koymuşlardır.

İnsanoğlunun içgüdüsel bir yanılgısıdır tanrıyı bulutların arkasında, taşların altında vs. araması, onu bir yere koyması ya da ona bir isim verme çabasında olması. Hâlbuki tanrı içimizde bir yerlerdedir her zaman. O, biz beş yaşlarındayken elinde asasıyla dolaşan aksakallı bir dedeydi ve sadece gökyüzünde bulunurdu. Şimdi ise durumlar değişti.

Çok mutlu bir haber aldığımızda hemen tanrıyı koyarız o haberin içine. Onu ve onun nurunu. Oldukça olumsuz bir haber aldığımızda da acizliğimizden ötürü lanet ederiz kendisine. Varlığından ya da yokluğundan dahi tam olarak emin olmasak bile ona karşı bencil ve ikiyüzlüyüzdür çoğu zaman.

Guido Ubaldus adındaki bir matematikçi sayılar üzerinden tanrıyı bulabileceğini düşünmüş ve aşağıdaki işleme ulaşmış;

0= 0+0+0+0...
= (1–1)+(1–1)+(1–1)+...
= 1–1+1–1+1–1+...
= 1+(-1+1)+(-1+1)+(-1+1)+...
= 1+0+0+0+... =1

Yaptığı bu işlem sonucunda bir şeyi yoktan var edebilmenin mümkün olabileceği kanısına varmış ve tanrıya inanmaya başlamış.

‘’Öyle kolay bir sanat değildir uyumak. Onun uğruna bütün gün uyanık durmak gerekir’’ demiştir ya Nietzsche işte tanrıyı bilmek de böyle büyük bir iştir. Ama önce ölmek gerekir. Onu bulacağım diye de yaşarken ölmemek lazım çünkü tanrının varlığı ya da yokluğundan da önemli olan bizim var olmamızdır.

Gerçekten şaşırtıcı bir paradoks.
Bazılarının onun varlığından emin olması, bütün hayatını ona ve kurallarına göre şekillendirmesi ve gene büyük bir kesimin onun varlığından böylesine şüphe duyması.
‘’Gören göz bir damla suda tanrıyı görür’’ demiştir Mevlana ve tanrı konusundaki fikir ayrılıklarının insandan insana nasıl değiştiğini belirtmiştir.

Okyanusta yüzen küçük bir balığa nerede yüzdüğünü sormak mantıksızdır. Ben ve benim gibi bu konuda bu kadar kafa yoran insanların yaptığı şey de bu aslında. Olayı daha da araştırmaya çalıştıkça daha çok belirsizliğe gitmek…

Allah, Hz. Adem’i yarattığında burnuna kendi nefesini üfledi, Hz. Adem can buldu ve canının içerisine Allah kendi nefesini koydu, Allah’ın bir parçası insanın içerisinde kaldı, yani mutlak olan insan kendi içerisinde Allah’ı buldu ve onunla bir oldu.

Yani sonuç olarak şunu diyebiliriz ki;

Eğer tanrı sonsuz ise ve gücü kudreti her şeye yetebiliyorsa bilgisi de sonsuzdur, bu durumda bizler ne kadar çok bilgi sahibi olursak o kadar tanrıya yaklaşmış oluruz ve bu durum da bizi ‘’Enelhak’’a ulaştırır... (Enelhak tüm kâinat Allah tarafından yaratılmıştır ve Allah her yerdedir ve ben de bu kâinatın bir parçasıysam Allah benim de içimdedir, bende de Allahtan bir parça vardır. Bu durumda ben Allahın bir parçasıyım düşüncesidir.)

Aslında hepimiz birer tanrı, birer ilahız.
Birbirimizin tanrılarıyız.
Başka hayatlara girip çıkıyor, insanları kâh güldürüyor kâh ağlatıyoruz.
Kimilerinin her an akıllarında olan kimilerinin de hiç umursamadığı tanrılarız.
Dua edip sığındığımız bir güç var çünkü başkaları da geceleri bizim için dua ediyor.
Başkalarının var olma sebepleri, gözyaşlarının nedenleri ve mutluluklarının bir parçasıyız.

Kim bilir belki de yüzyıllardır bir rüyanın içindeyizdir...

Son Haftalarıma Dair

2009-04-04T13:44:00.000-07:00

Aylar oldu blogumu güncellemeyeli. Tamam, abartmış olabilirim aylar derken fakat oldukça boşladım buraları bu aralar.

Deli gibi film izliyorum bu aralar. Hemen hemen her güne güzel bir film sığdırma telaşı içindeyim. Hatta Fight Club'ı ilk defa izleme şansı yakaladım dün. Amatörce fotoğraf çekimlerine de devam ediyorum. Kendime daha çok vakit ayırıyorum diyebilirim. İki-üç tane yeni yazı da yazdım bu süreç içinde fakat artık daha fazlasını internet ortamında paylaşmak istemiyorum.

Bu arada kitap Ekim ayının ilk haftasında çıkıyor ve ismi gene karar değiştirmezse yayınevi Erdal Eren'in son mektubundan yola çıkarak ''Ben Hep 17 Yaşındayım'' olacak. ''yaşındayım'' mı ''yaşımdayım'' mı konusu hakkında nesnel bir bilgisi olanlar bana mail atarsa sevinirim ayrıca.

Nasıl da özlemişim güneşin derimi yakacak kadar ısıtmasını, altına uzanıp da kısalı uzunlu bilinç kayıpları yaşamayı... Yaz geldi artık Nisan'ın ortalarına yaklaştık. Sahi ne çabuk geçti gene bu aylar?! Yaz ayı için çok güzel planlarım var. Ege kıyılarını dolaşacağım sırtımda çantam ile. Küçük pansiyonlarda kalıp, kafamı dinleyeceğim. Belki de bir ara deniz kıyılarında çayımı içerim sessizce. Temmuz gibi çıkacağım yollara, Türkiye'yi daha doğrusu Ege kıyılarını ve Akdeniz'i yaşayacağım.

İnsanlar Ayrıntılarında Saklıdır

2009-02-19T12:36:00.000-08:00

Saçlarına bir yazı yazdım.
Altına çalan renklerinde kaybolduğum, hatta parmak uçlarımla gizli gizli okşadığım.
Sabahları ilk kalktığın vakit o dağınık hallerini gözümün önüne getirmeye çalıştığım saçlarına.
Gözlerine bir isim taktım.
Bazen bakmaktan korktuğum, çoğu zaman da içten içe ‘’bakma, bakma! Gene rezil duruma düşeceksin yoksa’’ diyerek kendime sitem etmeme rağmen gözlerimi alamadığım.
Bugüne kadar neler gördüklerini ve daha neler göreceklerini merak ettiğim gözlerine.
Ayna karşısında elbiselerini denediğini, fütursuzca ayaklarına çoraplarını geçirdiğini ve en güzel kokuları bileğine, boynuna sıktığını görebilir gibiyim.
İnsanlar ayrıntılarında saklıdır sevdiğim.
Bir tiyatro oyuncusu düşün şimdi zihninden.
Sahnede gerçek benliğinden ve bütün sorunlarından kopmuş bir şekilde sanatını icra ederken.
Ardından oyunun bittiğini ve oyuncunun bütün alkışları müthiş bir mütevazılık ile kabul edip de izleyenlerini selamladığı anı da kestirebiliyor musun?
O oyuncu perde kapandıktan sonra cebindeki son parasının telaşına hatta hüznüne ve istemeyerek de olsa gerçek benliğine geri döner ya, işte ben o oyuncunun kulisindeki her bir tarafı ampullerle çevrili olan ayna karşısındaki makyajını temizlerken hissettiklerine önem veririm.
Biraz önce çılgın âşık Romeo olan o adam makyajını temizledikten sonra memleketinin sanata olan kayıtsızlığından ötürü gene çulsuz bir insan haline dönüşse de tiyatroya olan tutkusundan ve ona karşı duyduğu o yoğun sevgisinden ötürü beş parasız yaşamaya bile razı olur ya işte ben de seni böyle bir tutkuyla seviyorum.
Ama dikkat et sana ‘’sevgilim’’ değil, sadece ‘’sevdiğim’’ diyebiliyorum.
Ve biliyorum bir gün senin de tiyatron bitince, rollerini başka yapmacık insanlara devredince ve o vazgeçemediğin kalabalıktan kopunca bana varacaksın.
Açtım ellerimi gene dua ettim bu gece, kelimelerin arasına da seni ve adını sıkıştırdım, tanrım diye başladım, sen diye bitirdim. Bir gün benim ol diye.
Bütün bunlar belki de birçok aşığın sevdiklerine söylemek istedikleri şeylerdir ama ben kendimi biliyorum bütün bu yazdıklarım sana hiçbir zaman bahsetmeyeceğim şeyler üzerine.
Her şey sensin!

İdealler Uğrunda

2009-02-04T17:01:00.001-08:00

İnsan, vazgeçmezse elde eder.
Sevdiğine, hayallerine, ideallerine…
İsteyip de elde edemeyeceğini düşünürse zaten kaybetmiştir.
Müzik tarihinin en bilinen isimlerinden birisi olan Beethoven’in keman tutuşunu gören müzik öğretmeninin onun için müzisyen olamaz demesi örneği bu yüzden var.
Beethoven o gün ‘madem öyle tamam’ o zaman deseydi bugün biz onu tekrar anacak olmazdık.
Oysa insanlar kolay pes eder, uğruna savaşmaktansa uğrunda ölmeyi yeğler.
Yerine sevemezseniz âşıksınızdır, unutamıyor ve vazgeçemiyorsanız bir gün tekrar kavuşursunuz.
Bazen sevmek yetmez ya işte öyle bir şeydir tutku.
Özlemden de öte, bir ihtiyaçtır, bir ülküdür.
Her sigaranın farklı bir şey uğruna yakıldığı gibi her insanın da birbirleri için arzuladıkları ve o insandan beklentileri farklıdır.
Ve bir pezevenk sattığı fahişesine âşık olursa dengeyi bozar ve bu denge olması gerekendir, aşıldığında ne kadar doğru bir şey yapılmıştır bilinmez.
Hedeflerine duygularını karıştırır ve günden güne sevgisini yitireceği gibi amaçlarından da olur.
Bir fahişe de müşterisine âşık olamaz ya da aynı şekilde bir müşteri fahişesine.
Çünkü kişi, karşısındakinden asıl beklemesi gerekenler yerine başka başka beklentilere düşer ve kaybeder. Oysa herkesin var oluş sebebi ve rolleri bellidir bu hayatta.
Varlığını vurgulamaya çalıştığım şey ‘’denge’’
Bu yüzden eski Türk filmlerinde fabrikatör kızları fakir çocuklar uğruna aileleriyle ters düşer.
Tarık Akan ne kadar yakışıklı bir adam da olsa.
Bu yüzden bizi yansıtan, benzer yaşam tarzları sürdüğümüz hatta aynı müziklerden keyif aldığımız ve bize bizi hatırlatan insanlarla beraber oluruz.
Bu bir sevgili de olabilir samimi bir dost da.
Bazen de bize bizi unutturan kişilerin yanında olmayı tercih ederiz.
Bu da paradoksun ve benlikten kaçışın bir parçasıdır.
İdealler ve istekler bazen bu tür dengelerle ter düşebilir.
Ama Tarık Akan gerçekten severse ve peşine düşerse fabrikatör kızını bile kafaya alabilir çoğu zaman.
Gözünü kapadığında herkes cesurdur, mutlak bir cesaret gerekebilir bu tür bazı dengeleri aşmak için.
İşte bunlar, denge kavramının yenik düştüğü zamanlardır ve mutlu bir ölümle sonuçlanır idealler uğrunda geçmiş bir hayat.
Hep bahsettiğim bir şeydir bu koşuşturmalar ve son nefesinizi huzurlu vermek için bu maratonda yer almanız gerekmektedir çünkü ancak ve ancak insan isterse yapabilir…

Aşkın Rengi

2009-01-26T16:23:00.000-08:00

Bugün sitenin girişinde denk geldiğim aşk böceklerinin fotoğrafını yakaladım. Ortaya güzel bir görüntü çıktı gerçekten. (: ( Fotoğrafa tıklayıp, büyük halini görebilirsiniz. )

Dalgaların Bittiği Yer

2009-01-26T15:48:00.000-08:00

Bir deniz size çok şey anlatabilir ya da çok şeyi anımsatabilir.
Her bir dalgayı bugüne kadar bir şekilde hayatınıza girmiş ve usulca ya da büyük gürültülerle de hayatınızdan çıkmış kişilerin yerine koyabilirsiniz.
Size ulaşmak için okyanusların ortalarından küçük rüzgârlarla yola çıkmış, hızını kesebilecek nice balıklara ve martılara rağmen de yolun sonundaki taşlara selam verircesine kumları ıslatmış, kumsaldaki insanlara da piyesini bitirmiş bir tiyatrocu olurcasına selamını verip, görevini tamamlayıp kendisini arkalara geri bırakmış dalgalar.
Saniyeler sonra aynı amaçla fakat belki daha kendinden emin belki de daha sessizce gelmeye devam eden dalgalar.
Hayatınıza hiç tamamen farklı amaçlar güden bir dalga girdi mi?
Sizin için kıyılara defalarca kaybederek vursa da tekrar okyanusların ortalarından küçük rüzgârlar eşliğinde çıkıp geri geleceğine inanacağınız dalgalar?
Yoksa ilişkilerinizdeki insanlar da sadece sevişmek gibi küçük amaçları güden ve işi bittiğinde bir daha nice rüzgârları arkasına almayacak olan dalgalardan mıydı?
İşte o dalgaların bittiği yerde siz olacaksınız.
Hatta bir tanesi tamamen başka bir yaşama sokacak sizi o ve siz ondan kopmayı hiç istemeyeceksiniz.
Bir gün selamını verip hayatınızdan çıksa dahi onun mutlaka geri geleceğini bilirsiniz.
Çünkü anlarsınız onu, belki bir süreliğine bir şeylerden kaçmak istemiştir ve özünü bulduğunda size geri döneceğini ve sizi yeniden farklı bir yaşamda mutlu edeceğini bilirsiniz.
Partnerinizin isteklerinin sadece hormonları doğrultusunda ortaya çıkan şeyler olmadığını ve gerçek bir hayat yoldaşı olduğunun farkındalığının keyfini yaşarsınız.
Ama nadir rastlanır böyle dalgalara.
Öyle ki çoğu erkek başta o kadın için birçok şeyi göze alsa da olay onunla yaşamaya, ciddi bir ilişkiye geldiğinde boş bir küme haline dönüşür.
Bir ayağı diğerinden birkaç cm daha kısa olmasına rağmen bir zamanlar herkesi imrendirecek kadar güzel dans eden şair Lord Byron’un bu konu hakkında da çok güzel bir aforizması var.
‘’Sevilen kadın için ölmek, onunla beraber yaşamaktan daha kolaydır.”
Oysa adam bilmez sevgiliye sarılıp da uyunan bir gecenin keyfinin bambaşka bir his olduğunu.
Günübirlik eğlenceler ile sadece kendi egosunu tatmin edebileceğini ve aslında kadının da onun bu hallerine acıdığı için onunla beraber olduğunu.
İyi bir hayat yoldaşı sizin için gerçekten bir çok şeyi göze alan ve sizi elde ettikten sonra da sizden vazgeçmeyendir.
İnsanlar evliliklerini yanlış sürdürdükleri için değil de çoğu kez doğru insanı bulduklarından emin olmadıkları için bitirirler.
Ve bir insan seçimlerine güvenmelidir fakat bu seçiminin aylar yıllar sonra zaman kavramına yenik düşüp de farklılaşacağının da farkında olmalıdır ve seçimini bu yüzden iyi analiz etmelidir yoksa dalgaya gelebilir…

Doğaya

2009-01-22T08:42:00.000-08:00

Bir ayağı diğerinden birkaç cm daha kısa olmasına rağmen bir zamanlar herkesi imrendirecek kadar güzel dans eden şair Lord Byron’un çok güzel bir lafı var.
'' Yolu olmayan ormanlarda mutluluk vardır, yalnız yürünen deniz kıyısında sevinç. Topluluklar vardır kimsenin zorla girmediği derin denizlerde, sesinde de müzik. İnsanı az seviyorum diyemem, ama doğayı daha fazla... ''
Aynı şairin “Sevilen kadın için ölmek, onunla beraber yaşamaktan daha kolaydır.” Gibi ciddi anlamda kaliteli aforizmaları da mevcut fakat doğa konusunda belirttiği bu söz gerçekten beni çok etkilemişti hatta bu söz daha önce de bahsettiğim ‘’ into the wild ‘’ filminde geçtiği için daha da kıymete binmişti benim gözümde.
En büyük hayalim.
Alıp başımı gitmek çok uzaklara. .Tamamen başka bir yaşamda başka bir insan olmak. Üzerinde yaşayan insanların dilini dahi bilmediğim bir ülkenin sokaklarında ellerim cebimde dolaşmak. Bir daha bir yerlerde rastlamayacağımı bildiğim insanların arasında tamamen benliğimle dolaşmak. Kendimle ve şehrin gereksiz telaşıyla baş başa kalabilmek ya da kalabalıklardan tamamen arınmış bir yerlerde kayıtsızca var olmak.
Çünkü sıkıldım artık tiyatrodan.
Ve ben iyi bilirim yolu olmayan ormanlardaki mutlulukları ve dalgaların dostumsu hallerini.
Martı sesleri bana hep gelecekti güzel ve huzurlu günleri anımsatmıştır, özgürlüğün keyfini ve doğanın büyüleyici farklılığını.
Birkaç saniyede bir kendini yenileyerek vuran deniz dalgaları ise yalnızlığın dayanılmaz hafifliğini.
Eğer güzel bir havada bütün benliğimle deniz kenarında bir bir vuran dalgalar eşliğinde martılarla dertleşiyorsam o an küçük bedenimde taşıdığım büyük ruhun farkındayımdır.
Bir fotoğraf vardı, genç taşların tepesine çıkmış okyanusun dost canlısı dalgaları eşliğinde kitabını okuyordu.
Gözünde geniş çerçeveli gözlük ve kafasında uzunca saçları ile.
Dakikalarca dikkatle incelemiştim o fotoğrafı ve epey özenmiştim o gence.
Orada, o şekilde okunan satırların vereceği keyif apayrıdır çünkü o an gerçekten yaşadığınızı hissedersiniz.
Oysa biz sabahları kalkmamızla beraber bir karaktere bürünüyoruz ve sokaklara çıkıyoruz.
Sanki hepimiz doğuştan sanatçıymışçasına!

Lord Byron

2009-01-20T07:53:00.000-08:00

'' Yolu olmayan ormanlarda mutluluk vardır, yalnız yürünen deniz kıyısında sevinç. Topluluklar vardı kimsenin zorla girmediği derin denizlerde, sesinde de müzik. İnsanı az seviyorum diyemem, ama doğayı daha fazla... ''

Lord Byron

Melodiler

2009-01-18T11:50:00.000-08:00

Müzik her şeydir.
Özellikle küçükken tanrıyı kızdırmayı hiç istemezdim, beni kulaklarımla cezalandırabileceği ihtimalinden ötürü.
Melodileri ve sesleri duyamamak acı bir ceza olsa gerek.
Sokaktan geçen bir insana aynı zamanda fakat iki farklı müzik eşliğinde bakarsanız ezgilerin gücünün farkına varabilirsiniz.
Birinde elleri cebinde kendini sokaklara bırakmış bir insan görürsünüz diğerinde ise isyankar ve agresif bir genç ya da hayatı bütün olumsuzluklarına rağmen iyi benimsemiş ve kendini mutlu kılmış bir insan.
Ritim, bütün bakış açılarıyla oyuncak gibi oynayabilir.
Ve çoğu kez farkında olmasak da her bir şarkıyı bir zat için ya da bir anı uğruna dinleriz.
İçten içe o şarkıyı onu düşünerek dinler ve sözlere kulak veririz.
Aylar hatta yıllar sonra farklı bir yerde aynı şarkı yeniden kulaklarımıza geldiği vakit onu bir zamanlar yok yere çok sevdiğimizi hatırlarız, o günlere geri döner ve o günün heyecanına tekrar tanık oluruz. Bu yüzden çoğu dizeler kutsaldır.
Ya da şarkı içindeki bir söz hayatınızı ve düşüncelerinizi özetlemeye yeter.
Aynı Pinhani’nin ‘’ O her zaman gülen yüzün, bazen hüzünlü bir şarkıdır ‘’ sözü gibi.
Hatta sizin şahsi düşüncelerinizi başka başka adamların böylesine güzel özetleyebilmesi şaşırtır sizi.
Yazarlar insan yaratan insanlarsa, sanatçılar da çoğu duygunun ortaya çıkış sebebi ya da o duyguların pekişmesi, hatırlanması görevindeki insanlardır.
Bir şarkı size tanrıyı da sevdirebilir, sevdiğinize de küstürebilir.
Sevdiğimiz bilmez ki bütün gün karşısında somurtarak oturmamızın sebebi onun varlığı değil de bizim sabahleyin dinlediğimiz ayrılık şarkısı sonrası kendi ilişkimizin de öyle biteceği paranoyasına kapılmış olmamız olduğunu.
İşte şarkılar, melodiler ve sözler böylesine ilginç şeylerdir.
Ve müzik, her şeydir…

Saatimdeki Kum Taneleri

2009-01-11T08:09:00.000-08:00

Sıkıcı bir derste yazın bütün endişesizliklerini ve güzelliklerini içinde barındıran birkaç kum tanesine denk gelmiştim saatimin içinde.
Akrep ve yelkovanın etrafında bir sağa bir sola düşüyordu bu kum taneleri ve o an beni benden almıştı bu minimize edilmiş taş parçaları.
Ben sıcak bir yaz gününde denize dalıp da balıkları yakalayacak gibi olurken de aynı saat gözüme çarpıyordu. Bugün ise soğuk ve yalnız bir kış sabahı sıkıcı bir derste o kumlar beni o denize ve o endişesizliklere geri götürmüştü.
Hayat tesadüfleri severmiş.
O kum taneleri sallandıkça ben o balıkların yanına döndüm, onlar sallandı ben iyice koptum dersten.
Zaten x ile y ile aram pek de iyi değildi o aralar.
Çok da severdim gittiğim yerlerden irili ufaklı bana orayı tekrar tekrar hatırlatacak şeyler almayı yanıma.
Yıllarımı geçirdiğim lojmanların ağaçlarından bir yaprak hatta tavşanımın ölmeden önce yaptığı son kakası ve sevgilimin kâğıt parası.
Gittiğimiz yerlerde hesabı hep yarı yarıya öderdik, o parasını bana bırakmıştı ve ‘’ ben tuvalete gidip geliyorum hayatım ‘’ demişti, ben ise onun kâğıt parasını farklı bir cebime koyup hesabı asıl paramdan ödemiştim.
Bugün ondan haber dahi alamıyorum, klasik nedenlerden ötürü ayrılmıştık ama benim hayatımdaki yeri çok önemli olduğu için ve bazı ilklerimi de onunla yaşadığım için o kâğıt parayı hala saklarım.
Bir gün Teoman’ın bir şarkısında da dile getirdiği gibi ‘’ Belki benim kâğıt param, döne dolaşa, bir şekilde senin cebine girmiştir ‘’ lafından yola çıkarak o parayı harcamayı ve bir şekilde o paranın döne dolaşa o kızın cebine girmesini umut etmiştim fakat bunun gerçekten olma ihtimalini düşününce o parayı saklamaya devam etmiştim.
O kum taneleri bilinçsizce girmişlerdi saatimin içine.
Çocukken taşları kumların altına gömüp, deniz kabuklarını da üstüne koyarak mezar taşı yaptığımı hatırlatmıştı bana.
Forrest Gump durmadan koşarak arkada bıraktıklarını daha da geride bırakmaya çalışıyormuş ya ben de bunun tam tersine beni hep eskilere götürecek bir şeyler ararım yaşantımda.
Bundan olsa gerek koşmayı da hiç sevmem. Hele ki bir yol dahi kat edemediğimiz koşu bantlarında.
Bir insan kendi geçmişini değiştiremez fakat kendine yeni bir gelecek sunabilir.
Ben hep geçmişte kalmıştım ve varlıklarıyla oynayamayacağım ve değiştiremeyeceğim olumlu olumsuz anılarımla daha da melankolik bir hal alıyordum yaşarken.
Bazıları olan biten her duyguyu iyi kestirebildiğim için bugünleri iyi görebildiğimi söylese de ben hep dünde kaldığım için bugünleri yaşayamamıştım.
Ve sanki o kum taneleri de bana bunu kanıtlamaya çalışıyordu.
Mazide yaşananlara gerçekten doyabilseydin, o günleri böylesine özler miydin? Diyorlardı bana alaycı gülümsemeleriyle.
O küçük yapıtların böylesine büyük ve anlamlı soru sorabilmelerinden sonra öylece kalmıştım, ardından tahtada gene f(x)’i bulmam gerekmişti ve tahtada saate bakmak amacıyla o minimize edilmiş taş parçalarına baktığım an gerçekten garip bir an olmuştu.

Gözlük Güzeline

2009-01-11T08:00:00.000-08:00

Martılara simit atma sen!
Sana rağmen senin attığın lokmaları bile yerler belki ama sadece mecbur oldukları için yaparlar bunu.
Sahte dünyaların yalan aşklarını yaşarken hep bir karaktere bürünmüş tiyatro oyuncusuydun sen.
Bak, bir saatlik makyajın nasıl da yakıştı.
O boyalı surat yeter sana yer edinebilmen için.
Ama yok!
Sorsalar geni seni seçer, gene parmaklarımla seni gösterirdim.
Sendin tasasız, sendin huzurlu.
Belki parandan, belki de içinde bulunduğun tiyatrondan bu denli zevk aldığın için bu kadar tasasızdın fakat martılara simit atma sen.
Bırak da zaten tek kahvaltısı simit ve çay olan birisi paylaşsın, o çok değer verdiği simidinin sonunu.
Çünkü martılara biraz attıktan sonra kalanları denize atmaz o adam, sonunu paylaştığı simidinin.

Bir Aşıktan Bir Platoniğe

2009-01-08T08:26:00.001-08:00

‘’ Seni seviyorum de lan! ‘’
Ben de Haluk Bilginer gibi son kozumu mumlu bir masada mı kullanmalıydım yoksa beklemeye ve rastlantılardan kaçmaya devam mı etmeliydim bilmiyordum fakat onun hayallerine sarılıp uyuduğum gecelerin ertesi sabahlarında bambaşka bir insan oluyordum ve bu başkalaşımlar onu ne denli sevdiğimi bana tekrar tekrar gösteriyordu.

... O kızı bugün de yıllar sonra da kimse benim kadar sevmeyecekti ve böylesine öpmek istemeyecekti belki de.
Bir insan en çok sevdiğinin yanında mı olmalıydı yoksa kendisini en çok sevenin yanında mı hayatına devam etmeliydi?
Onunla dolaşsak dünyanın en güzel sokaklarını, ben kulağına şarkılar mırıldanırken saçlarını korkmadan okşayabilsem ve boynuna sarıldığımda bedeninin bütün kokusunu içime çekebilsem hatta bir ara da bana bütün bir gününün nasıl geçtiğini ayrıntılarıyla anlatsa...
İlk öpücüğümü de son öpücüğümü de onun dudaklarında yaşasam!
Her zaman sadece ona yazılar yazmam gerekse…
Onunla olabileceğim değil de onsuz olamayacağım bir platonikti o kız.

... Bütün melankolimle dağ bayır koşup onu ne kadar çok sevdiğimi haykırmıştım fakat ne rahatlayabilmiştim ne de bir yere varabilmiştim çünkü bu haykırışları onun suratına suratına yapmalıydım.
Aşkı küçümsemeyin.
Ve dikkat edin, bazıları da utana sıkıla sizin saçlarınızı parmak uçlarıyla hissetme peşinde olabilir.
Narsist bir insan değilseniz her zaman en çok sevdiğinizin yanında bulunun. Gizli gizli de olsa saçlarını okşayın. Uzaktan sevmenin aşkı-mucizesini yaşayın.
Birine ne çok bağlanın ne de her çiçekten bal almanın peşine düşün.
Yoksa birinde pervasız sevdiceğin gizli gizli saçlarını okşarken bulursunuz kendinizi, hatta ona hiç vermeyeceğiniz ama hepsi onun adına ve aşkına olan şiirler yazarsınız ve pasif bir âşık olarak kalır mutsuz ve yalnız ölürsünüz.
Birinde ise o kadar çiçeğe konarsınız ki artık benim o çok kıymet verdiğim öpüşmeleriniz bile anlamsızlaşır. Her sabah kolunuza, göbeğinize yazılmış telefon numaralarıyla uyanırsınız ve bu olay örgüsü bir süre size zevk verip egonuzu tatmin etse de aşkı küçümsemenize ve onu hor kullanmanıza neden olduğu için sizi sadece aşktan da değil yaşamaktan da soğutur.
Benim sevdiğimin bende takıntı olduğunu aslında onun tam olarak hayallerimdeki tiyatroyu oynayan karakter olmadığını fark ettiğimde anlamıştım.
Ulaşamıyordum, haliyle kafaya çok takıyor ve yok yere ona olan sevgimi içten içe besleyip de büyütüyordum.
Ulaşılmazlık, kaprisler ve hatta ayrılıklar mı bizi daha çok aşık kılıyordu yoksa?
Evet…

The Photos Of 2009

2009-01-08T08:23:00.000-08:00

bir insan bir bloğuna neden bir tane bile fotoğraf koymaz?

ha bir de uludağ sözlükte 4 gün çaylaklık cezası takmışlar an itibariyle;

(bkz: sakaysa hic komik degil ciddiyse cok komik)

Sevgilinin Hayaline Sarılıp Uyumak

2008-12-26T08:52:00.000-08:00

Kimi ıssız ve soğuk gecelerde sevdiğimize hayaller vasıtasıyla sersemce dokunmak isteriz.
Bu sarılışlardan sonra artık gecemiz sıcacıktır, hatta sevdiğimiz ile nefeslerimizin bile karıştığını hissederiz.
Kocaman kocaman kalabalıklardan kopmaktır sevgiliyle uyumak.
Sevgiden öte her şeyin boş olduğunun farkına varabileceğimiz nadir anlardandır.
Bir kadının 35 yıllık kocası öldükten sonraki sabah kalktığında duvarlara vura vura;
‘’Bey kalk, çorban hazır! ‘’ Dediğine şahit olmuştum.
Onun gözyaşlarında anlamıştım hayallerin dahi bir yere kadar yetebildiğini.
Hayat arkadaşı yattığı yerden bir daha kalkmayacaktı ve o kadın bunu ertesi sabah hiçbir şey olmamış gibi kocasına çorba yapıp da çağırdığı vakit ama kimselerin de sofraya gelmediği vakit idrak edebilmişti.
Belki yaşlılıktandı her şey belki de her şeyin kötü bir rüya olabileceği düşüncesindendi.
Öylece bekliyordu sofranın önünde.
Hatta bir ara gözleriyle kocasını koridordan geçirtmiş ve sofraya oturmuştu fakat evdekilerin şaşkın ve üzgün suratlarını görünce kabullenmek istemediği ölüm gerçeği şiddetle yağan bir yağmurun pencerelere bomba gibi düşen damlaları gibi çarpmıştı kalbine.
Durdu, düşündü ve bekledi.
Ardından gardı küçük bir çocuk gibi düştü ve gözlerinin hüzün dolu haykırışlarıyla bağırarak ağlamaya başladı.
O ağladı evdekiler ağladı.
Artık kocasının fotoğraflardaki saçlarını okşayıp da yatacaktı yalnız yatağına.
Uyuyarak, uyuyarak ve daha çok uyuyarak mevsimlerin geçmesini ve ölümü bekleyecekti huzursuzca.
Ve bizler sokaklarda hayatımızın aşkını aramaya devam edecektik.
O çok uzaklara gittiğinde mevsimlerin geçip de tekrar ona kavuşmamızı dileyeceğimiz bir sevgiliyi…
Sevgili ne kadar uzaklarda olursa olsun hayali istediğimiz an zihnimizde belirebilir.
Belki gerçeği kadar ona dokunamayız hatta sesini bile işitemeyiz fakat anıları yâd edip de hayaline sarılıp uyuyabiliriz.
Sevdiğimizi sevgili yapan da budur zaten.
İstediğimiz an istediğimiz yere getirebilmek ve bu getirişlerde dahi aşkı tekrar tekrar yaşayabilmek…

Sıradan Farklılıklar

2008-12-23T10:59:00.000-08:00

Sıradan bir insanın farkı göze çarpmaz fakat diğerlerinin aksine asıl farklı olan kişi aslında sıradan ve farklı olma çabasında olmayandır.
Farklı görünüp popülarite peşinde koşmanın yaşı dahi yok, herkeste farklılık arayışı var.
Haliyle böyle bir durum çevresindekilerden abartılı beklentiler beklemeyen birisini ortamın en farklı bireyi haline getiriyor.
Bir insan olması gereken imajından ne kadar uzak yaşamaya çalışıyorsa o kadar kişiliksizdir.
Ben insanlarda rastlanılan değişimlerden haz alırım çünkü insanoğlu gerek bedenen gerekse de zihnen kendini geliştirip değiştirmelidir fakat benim sitemim bu farklılaşmayı kötü yönde kullanmaya çalışanlara.
Aslında olduğunun aksine farklı görünmeye çalışıp da dikkat çekmeye çalışanlara kızmıyorum. Aslında kimseye kızmıyorum, herkes kendine göre haklı.
Onların da kendilerine göre bazı doğruları ve beklentileri vardır ona göre yaşıyorlardır vs.
Asıl sitemim onların deyimiyle ‘marjinal olmak’ isterken başkalarını üzenlere.
Herkesin aynı okulda beraber okumak zorunda olduğu ama sevmediği ve okul bitene kadar varlığına katlanmak zorunda oldukları tanıdıkları vardır ya işte benim de varlığından fazlasıyla rahatsız olduğum kişilerde sık rastladığım bir durumdur bu.
Ergenliğin verdiği bir kompleks ya da heyecan derler anlarım fakat başkalarının üstünden popülarite edinme amacı gerçekten çok acınası bir durum.
Bir başkasının zaaflarını alaycı bir halde ifade etmenin çocuklukta yaşanılanlar ile alakası olsa gerek.
Nietzsche’nin ‘’Bu dâhil bütün genellemeler yanlıştır’’ lafına katılmıyor değilim fakat yeni nesilde duygunun bulunduğuna inanmıyorum.
İstisna yaşam ve ilişkiler her yerde mevcut fakat sokaklardaki ergen eşlere bakarsanız sık sık değiştiklerini fark edebilirsiniz.
Yoğun bir arayışları vardır ya da bir türlü doğru kişiyi bulamıyorlardır diye düşünmeyin çünkü zamanında aynı masayı paylaşmak zorunda olduğum bir ergenden ‘’olum ben zaten onunla yiyişmek için çıkmıştım’’ lafını duymuş birisiyim.
Kendisiyle ‘yiyişmek’ için çıkan oğlan çocuğuna izin veren sözde hanım kıza da sormak lazım e hani sen annesinin biricik kızıydın diye.
Popülarite için mi o çocukla çıkıp da kendini öptürüp öptürüp aptal yerine koydurdun yoksa gerçekten sen onu sevmiştin de onun niyetleri mi farklıydı?
Farklı yaşam tarzlarına özentilik, farklı eş deneyimleri ve haliyle ortaya çıkan duygusuzluk duygusu.
Bütün bunlar çevresine ben çok uçtayım, sıra dışı birisiyim imajı vermek isteyenlerden ötürü oluyor.
Haliyle sevgiler yapaylaşıyor ve ilişkilerde kuşkular artıyor.
Farklı görünme çabasının psikolojideki yerinde yaşamdan beklentilerin artması ya da özünde kendinden nefret etmek gibi tezat düşünceleri de barındırdığı bir gerçek.
Yunan Felsefesinin kurucularından Sokrates’in de dediği gibi “Ya kendimiz olmaya yürüyoruzdur ya da kaybolmaya…”
Bu tür farklılaşma çabaları başlarda gözümüze yeni bir düzene başlangıç gibi görünse de sonlarında kaybolmaya giden ilk çıkışlardan olduğunu anlamamız muhtemeldir ve öyledir ki bu değişim çabaları ileriki yaşlarda ‘ah şu ergen telaşlarımız’ sohbetlerine bırakır yerlerini ve birer anı olur zihnimizde…

Issız Adam

2008-12-12T16:31:00.000-08:00

Çağan Irmak'ın Issız Adam adlı filmi zamanında çok eleştirilmişti. Hatta bazı köşe yazarları klişe aşk hikayesi deyip umarsızca emekleri hiç etmişti. İyiki de yorumları okumadan filme gitmişim. Öyledir ki okuduğum yorumlardan ötürü izlemediğim fimler ya da okumadığım kitaplar hep en beğendiklerim arasına girmiştir ve acıdır ki önyargılı ve çeldirici yorumlardan ötürü arada kaynayan sanat eserlerinin bana kazandıramadıklarını ne yazık ki bir boku beğenmeyen köşe yazarları da kazandırmayacaktır.

İlişkileri güzel özetleyen bir film. Çiftler birbirini sever, sevişir ve ayrılır. Aradan 5 yıl geçer ve sinema girişinde karşılaşırlar. İkisi de güzel ve normal devam eden hayatlarından bahseder birbirlerine. Hatta kadın adama 3 yaşındaki kızının fotoğrafını gösterir suratında tebessümlerle. Kadın söyleyemez adamdan ayrıldıktan sonra çocukluğundaki evine gittiğini, yastığındaki ten kokusunu kokladıktan sonra ten kokusunun hiç değişmediğini yeni öğrendiğini hatta eski sevgilisinin çocukluğundaki odasında dururken ''Sen oradaydın ve bir gün benimle tanışacağını bilmiyordun'' diye düşündüğünü...

Alper adındaki adam ise iyiyim diyor, ben bildiğin benim her şey güzel. Diyemiyor o gittikten birkaç gün sonra diş fırçası bardağının kırılmasıyla ve eski sevgilisinin yere düşen tokasını görmesiyle ağlama krizlerine girdiğini. Küçük bir eşyanın onunla dalga geçercesine onu krizlere soktuğunu ve ona bundan sonra hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını hatırlattığını. Hatta aynı tokayı hala cebinde taşıdığını...

Sonrası daha da sarsıcı eller birleşiyor, sonsuza kadar tekrar veda ediliyor fakat ikisi de tam gidecekken geri dönüp sersemce tekrar sarılıyorlar. Ardından ıssız adam kalabalığa geri dönüyor...

Adam ıssız adam çünkü bir kadınla bütün bir gece beraber aynı yatakta uyuyamıyor. Kimseye sevgisini gösteremiyor hatta annesi ''oğlum bir kere bile beni yanağımdan öpüp, sevdiğini söylemedi bana'' diye sitem ediyor sevgilisine. Her türlü cinsel deneyimi yaşıyor fakat sevişmeler sona erdiğinde bütün çarşafları tiksinerek atıyor. Çocukluğundaki en yakın arkadaşının düğünü oluyor ama yoğun kalabalık kendisini daralttığı için çalıştığı restaurantta önemli kişiler ağırlayacağını söyleyip altını takıp gidiyor. Ardından deniz kenarında saatlerce dalgaları izliyor. Annesiyle dertleşemiyor bile. Annesi oğlum neyin var dediğinde defalarca '' Çok zor be anne '' deyip kitleniyor. Ardından yatağına geri dönüyor.

Film bitiyor, ışıklar açılıyor, ben hala ağlıyorum. İlk defa gözyaşlarımı hissediyorum. Suratımdan nazlı nazlı dökülüyorlar adeta. Çağan Irmak'tan nefret ediyorum, her duyguyu böylesine abarttığım için kendimden nefret ediyorum, Alper'e küfrediyorum, sokağa çıkıyorum allahtan yağmur çiseliyor da gözyaşlarıma karışıyor. Bu sefer hafif seviniyorum bir yandan üşüyorum sonra gene ağlamaya başlıyorum.

Kulaklarımda çınlıyor ''sen oradaydın ve bir gün benimle tanışacağını bilmiyordun'' repliği. Düşünsenize yatıyoruz, kalkıyoruz ama bilmiyoruz sokakta birisi var ve o kişi zamanı gelince hayatımızın akışını tamamen değiştirecek bir surat.

Şimdi o suratı çiziyorum kafamdan. Uzun, sarı saçlar ve güngörmüş bir surat koyuyorum. Düzgün bir fiziğe ve sağlam bir müzik kültürüne sahip bir sevgili yaratıyorum zihnimde. Ve tam burada bir gün onunla tanışacağımı bilerek nefesler alıp veriyorum...

Yeni Başlangıçlar

2008-12-10T13:03:00.001-08:00

Devrik cümleleri pek sevmem aslında. Okuyucuya vermek istenilen mesajı dolaylı olarak ve biraz düşünme seansından sonra verir ama edebi gözükür işte.
Anlamak için sarfettiğimiz çabadan ötürü daha çok beğendiğimizi düşünürüm. Burada da elde etmek için verilen emeklerin elde edilen şeyi daha değerli kıldığı düşüncesi devreye giriyor sanırım.
Her neyse Timo Maas'ın çok güzel bir aforizması var. Tam bir romanın ya da bir filmin başlangıç kısmı gibi. ''Bugun hayatimin geri kalanının ilk gunu!''
İnsanoğlu geçmişine sünger çekmeyi, tövbeler etmeyi ve her şeye sıfırdan başlamayı sever. Yepyeni bembeyaz bir kağıt daha koyar önüne ve yeniden başlar karalamaya.
Yaratılışımızda var bu. Geçmişteki kötü anılardan arınıp başka bir yaşama geçiş isteği.
Ahmet Altan İçimizde Bir Yer adlı kitabına ''Nice aşk yitirdim ben'' diyerek başlamıştı.
Kürşat Başar ise Başucumda Müzik adlı kitabına '' Bu kitapta yazılanların hepsi gerçektir. Ama aynı zamanda hepsi yalandır. Çünkü onu ben yazdım.'' diyerek büyük bir çelişkiyle başlamıştı.
İyi hatırlarım çok sevdiğim bir film de ''Her şeyin başladığı sabah aslında sıradan bir sabah gibi başlamıştı.'' diyerek başlıyordu.
Başlangıçlar başlıklar kadar önemlidir. Yeni bir hayata başlamak da bir romanın ya da bir filmin başlangıcına benzer. Olumsuzlukları geride bırakıp yeni umutlara gebe kalmak gibidir. Bazen aslında her şeyin yeni başlıyor olmasıdır.
Çok denedim ben bu değişimleri.
Beni eskilere götüren bütün müzikleri çıkarttım hayatımdan. Gözüme sahte gözüken bütün canlı cansız varlıklardan kurtuldum.
Kendime hayat vitrininden yeni bir yaşam seçtim adeta. Belki çocukluğumdaki canlılığı geri arıyordum belki eskiye nazaran taze bir bilinç.
Ben kurtulamadım aşinası olduğum depresyon şarkılarından, sahteliklerden. Vitrindeki seçimim boş kümeydi. Canlılık zaten ölmüştü. Bilinç her zamanki gibi kapalıydı.
Ama siz yapın. Başarısız olsanız dahi en azından denemiş olmanın verdiği hazzı ve rahatlığı yaşarsınız.
Bir sabah kalktığınızda ''Bugun hayatimin geri kalanının ilk gunu!'' diyecek olursanız arkada bıraktıklarınıza bir kez olsun dönüp bakacak olmayın ki güzel bir sonu da olsun...

Abcdefg

2008-12-02T12:32:00.001-08:00

Bu kitapta yazılanların hepsi gerçektir. Ama aynı zamanda hepsi yalandır. Çünkü onu ben yazdım.

Şizofreni Hastalığı

2008-12-02T11:42:00.000-08:00

Günümüzde dünyada 60 milyon, ülkemizde ise 600 bin şizofreni hastası mevcut ve bu hastalık genellikle 15-25 yaş aralarında başlamakla beraber, orta yaşlarda da ortaya çıkabiliyor.

Şizofreni gerçek ile hayali ayırt edememe hastalığıdır.

Şizofrenlerin kulaklarına normal insanların duymadıkları ve hiçbir zaman da duymayacakları gaipten sesler gelir. Bu hastaların gözlerinin önünde sık sık hayali varlıklar belirir, hiçbir cümleyi adam akıllı tamamlayamazlar ve donuk suratları vardır.

Şizofreni terimi ilk defa 1908 yılında Eugen Bleuler adındaki isviçreli bir psikiyatr tarafından kullanılmış bir terimdir ve sizi temin ederim ki kanser ya da aids gibi hastalıklara oranla daha kötü bir hastalıktır.

....otobüslerde, vapurlarda her surata bir hayat çizerim ve yol boyunca bu hayatlarları hayal eder kafamdan senaryolar yazarım. Evlerin pencelerine, yanan ışıklarına baktığımda içlerine insanlar koyarım. Mutfaklarında pişen yemeklerini düşünürüm, yatak odalarındaki yasak sevişmeleri hayal ederim. Bir anne, bir baba ve biz kız çocuğu koyarım evin içine. Küçük kız odasında boyama yaparken boyaları değiştirir durur ya, işte ben o detaya, o boyalara saatlerce takılırım.

Nedensiz ağlamalar, yersiz atılan kahkahalar, zaman zaman gelen şiddet eyilimleri ve herhangi bir objeye yok yere saatlerce bakmak bakmak ve bakmak...

Bir şizofren hastası tanrının bile terk ettiği küçük ve boş bir odada kurduğu hayallerle günlerini geçirebilir. En kalabalık şehirlerin en kalabalık sokaklarında sıkılıp daralabilir. Hayatı boyunca yakalamak istediği bir fırsatı yakaladığı vakit ondan bile vazgeçebilir. Onun için kurallar ve insanlar bir yere kadar anlam ifade eder. Asıl anlam hayallerdedir.

ilişkiler, sevgiler ve sokak çocukları hakkında yazdıklarım bir yana şiddeti yüce bir varlıkmış gibi övüp de insanlara sevdirmeye çalıştığım onlarca yazılarım da oldu. Size şimdi aslında yazdığım her şey benim açımdan boş bir küme deseydim bana kızar mıydınız ? Söyleyin bana hasta bir insana can-ı gönülden kızabilir misiniz ? Üstelik size sizin gördüklerinizi aslında gerçekten sizin gördüğünüz gibi görmediğini açıkça söyleyen bir hastaya...

Gördüklerimizden ve zihnimizden ötesine gidemezsek tanrının ve doğanın denklemini nasıl çözebiliriz?

Bugünden 100 yıl sonra bugün gündemi belirleyen insanların hepsi solucanların yemi olacak toprak altında. Bugün var olan herkes hiçbir şey olacak. Geçmişlerini değiştiremeyeceğimiz fakat yeni bir gelecek vaadedebileceğimiz bir kuşak olacak. Bedenimiz çürüse de, ruhumuz yansa da düşünce akımlarımız hala nefesler alıp verebilen insanların zihinlerinde olacak. Ve inanın bana bu düşünce akımları hep dahilik ve delilik arasındaki ince çizgide var olan insanlardan çıkmıştır. Van Gogh en çok bilinen ve saygı duyulan şizofreni hastalarındandı. Einstein zaaflarını her daim lehine çevirebilen birisiydi...

Sizlere bilinçaltınızdaki önyargılarınızdan arınıp evrendeki her şeye daha önce kimsenin bakmadığı, bakamadığı gibi bakmanızı önermemin sebebi farklı bakarsanız farkı görebilecek olmanızdandır. Kendimi tam olarak bir şizofren olarak görmesem de bazı zaaflarım yaşananlara farklı bir bakış açısı ile bakmama neden oluyorsa ne mutlu şizofrenim diyene...

Özünde Her İnsan İyidir

2008-11-23T18:53:00.000-08:00

En doğru zamanda en doğru kelimeleri kullanabilmek çok önemli.
Bu adam benim için bunu asla yapmaz dediğiniz birisine sihirli kelimelerinizin tatlı dokunuşlarıyla istediğinizi yaptırabilirsiniz aslında.
Tatlı dil yılanı bile deliğinden gerçekten de çıkartabilir.
Ateşli bir kavganın ortasında derin nefes alın ve özür dileyin. Karşınızdakini de şaşırtın, büyüklüğünüzü gösterin ve şaşırtın herkesi. Huyuna gidin. Deyim yerindeyse tribünlere oynayın.
Bilinçaltınızdaki önyargılarınız sizi yanıltmasın bu düşündüğünüzün aksine sizi küçük bir şahıs haline getirmez hatta sizi yüceltir ama siz bunu o an için fark edemeyebilirsiniz.
Bütün bunları söylememin sebebi özünde her insanın gerçekten de iyi olmasındandır.
Siz hiç bir hırsızla oturup karşılıklı konuştunuz mu ? Ya da daha on dakika öncesine kadar çok sevdiği kadını vurmak üzere olan bir nişanlıyla ?
Öfkeler anlık, kızgınlıklar gereksiz. Tatsız kavgaları hepimiz yapıyoruz fakat kin tutmak kadar aptalca bir şey daha yok.

Soğuk bir sonbahar günü Taksim Meydanın'daki The Marmara otelin önünde daha yirmili yaşlarda bir genç bütün gün topladığı pet şişeleri ve kartonları büyükçe bir çuvalın içine geçirmiş çuvalı da sırtına almış gidiyordu. Ben ise biraz sonra yaşanacak kargaşayı bir arkadaşımı beklerken görecektim.
Hava gerçekten soğuk ve keskindi. Öyle ki fırtına öyle bir esti ki gencin bütün gün topladığı pet şişeler yerlere dökülmüş çoğu da rüzgarın da etkisiyle caddeye fırlamıştı. Tam bir kargaşa anı yaşanmıştı ve bütün arabalar pet şişelerden nasiplerini almamak için sağa sola kıvırarak gitmeye çalışıyordu.
O an o gencin suratındaki ifade çok ilginçti. Hem günün bütün emekleri caddeye saçılmış mahvolmuştu hem de şişelerden birisi bir jeep'in farını kırar bir de adam parasını isterse dünkü kazancımdan da olurum bugün de midem boş gezerim bakışı vardı gençte. Kirli sakalının ve kızgın suratının hayatındaki ilk şekerini düşürmüş çocuk olurcasına düştüğünü gördüm o gün.

O gün adamın yanına gidip sırtını sıvazlayıp yirmi ytl para verip 'üzülme' demek isterdim ama yapamamıştım bunu zihnimden defalarca geçirmeme rağmen.
Kullanamamıştım en doğru kelimeleri en doğru zamanda.

Elbet özünde her insan iyidir fakat biz özellikle önyargılarımızdan belki de üşengeçliğimizden ötürü karşımızdaki insanı sadece bize kendini gösterdiği kadar tanımakta ısrar ediyoruz oysa ki her insanın göstermediği belki de göstermek istemediği çok güzel ve insani yönleri var ama biz bu olumlu yönleri görmeye çalışmıyoruz bile ve bu yüzden herkesi sevemiyoruz, çok ince eliyip sık dokuyoruz birisine merhaba bile diyecek olsak.

Özgürlük Yollarında

2008-11-22T05:18:00.001-08:00

Bir film izleriz ya da bir kitap okuruz yaşantımız ve bütün düşünce akımlarımız ani bir değişime uğrar.
Bu değişimleri yaşantımıza bu kadar rahat sokmamızın sebebi arayışlarımız değil midir?
Hepimiz yanımızdaki arkadaşlarımızdan, sevgililerimizden sıkılmış bir şekilde sokaklarda yeni suratlar aramıyor muyuz?
Hayat başlı başına kaçışlardan ve arayışlardan oluşmaz mı zaten?
Neden 'ilk'leri hiç unutmayız?
Arayışlarımızın ilk meyveleridir ilk öpücükler, ilk cinsel deneyimler vs.
Benim izlediğim en güzel film, arkasında kapitalist düzenin anormal yaşantısını bırakan, bütün kredi kartlarını ve paralarını yakıp yollara çıkan ve en büyük hayali Alaska'ya gitmek olan bir gencin yollara düştüğü ingilizcesi 'into the wild' adlı filmdir.
Hem hayatımızdaki kaçışlarımızı hem de arayışlarımızı en iyi şekilde gözler önüne seren bir film.
Bana en büyük hayalini gerçekleştireceksin ve hemen öleceksin deseler şuanki yaşantıma devam etmeyi tercih etmezdim.
Var olduğum süre boyunca yapmayı en çok isteyeceğim şeyi yapıp yaşım ne olursa ölsün hemen ölmeyi seçerdim çünkü hayatımız hayallerimizin peşinde koşabildiğimiz kadar heyecan verici ve bu hayatları güzel değerlendiremezsek 40'ların çocuklarının dillerine daha çok düşeriz.
Bence her insan ölmeden önce kendini doğanın kusursuz bünyesine atmalıdır.
Bütün kredi kartlarını ve paralarını yakıp da yola çıkan o genç gibi.
Doğa bize istediğimiz her şeyi sunabilir, beklentilerimizi insanlara göre daha çok karşılayabilir.
Hala güvenlikli sitelerinizden, soğuk apartmanlarınızdan ve rutin yaşantınızdan sıkılmadınız mı?
Neredeyse on yıl sonra nerelere gideceğimiz ve neler yapacağımız bile planlanmış vazıyetteyken size kaçışı önermem saçma gelebilir fakat hala okumanız gereken kitapların ve bütün hayat akışınızı değiştirecek filmler izlemeniz gerektiğini düşünüyorum.
Doğanın bize vereceği huzur ve bilgelik nice orgazmlarda ya da kitaplar yok.
Kendinizi toprağın kokusuna ve güneşin doğuşuna bırakırsanız güvenlikli sitelerinizden soğuyabilirsiniz ve emin olun bu soğuma güzel şeylerin başlangıcı olacaktır sizin için öyle ki mutluluk matematikte x'i y'yi bulmakta değil doğanın güzelliklerinde olsa gerek.

Yeni Nesil Aşkları

2008-11-22T04:22:00.000-08:00

Bazı liseli ergenler canınızı gerçekten çok sıkabilir. Bunu iyi biliyorum çünkü bütün bir günümü onlarla beraber geçirmek durumundayım.
Adam karşıma geçmiş 'ben zaten onunla yiyişmek için çıkmıştım ya' diyor.
Karşısındakine duyduğu bir sevgi yok sadece sözde sevgilisinin bedeni onun ergen hormonlarını tatmin ettiği için seviyor ki bu gerçek bir sevgi bile değil.
Çıkmak diye bir kavram var artık. Beraber hamburgercide yemek yemek ve 'yiyişmek' gibi aktiviteler içerisinde bir erkek ve bir kız çıkmış oluyor ve hepsi yaz aşkları gibi kısa sürüyor çünkü sırf bazı duyguları yaşamak ve egolarını tatmin etmek için yapıyorlar bunları.
Yaşlı insanların gençliğe acıyan gözlerle bakmasının en önemli sebeplerinden birisi de aslında bu yeni nesil aşkları.
Hepimiz babalarımızdan, dedelerimizden onların zamanlarındaki gerçek aşk hikayeleriyle büyüdük ve şimdiki ergenlerin yaptıkları öyle acınası şeyler ki...
Gerçekten insanı aşktan soğutuyorlar. Yahu aşk denilen kavram bu kadar düştü mü?
Bundan on yıl sonraki ilişkileri düşünmeyi hiç istemiyor insan bu yeni nesil zırvalıkları yüzünden.
Sevgiler klişeleşmiş, dostluk diye bir şey zaten kalmamış ve birbirleriyle 'yiyişmek' için çıkan ergenler fing atıyor sokaklarda.
E nerede kaldı iyi günde ve kötü günde beraber olmak adına verilen sözler? Hani delikanlılık ? Hani annesinin biricik hanım kızıydın sen ? Ama bu oğlan çocuğu seninle 'yiyişmek' için çıkmış ?
Ne kadar iğrenç bir kavramdır ya bu 'yiyişmek' dedikleri şey. Yahu desenize şuna sevgilinin dudaklarını öpmek, öpüşmek vs.
Bazı değerleri korumak bizim elimizde ve suç hepimizde. Kendisiyle 'yiyişmek' için çıkan sözde sevgilisine izin veren kızda da, onu sadece bedeni için seven oğlanda da.
Hayatlarını sadece hormonları doğrultusunda yaşayan ergenler...Onlar kendilerini bile düşünmezken ben burada onlar için kaygılanıyorum...

Anneler Gününde Annesiz Olmak

2008-11-21T10:14:00.001-08:00

Düşmanımızın bile başına gelmemesini temenni ettiğimiz bazı durumlar vardır ya işte anneler gününde annesiz olmak da bu durumlardan birisidir.
İnsana en çok ölüm koyar, ölüm sonsuza kadar kaybetmektir oysa insanlar umutlarıyla yaşar. Ölüm arkada umut ya da sevinç bırakmaz.
Anne sen yedikçe ben doyuyorum diyebilen tek varlıktır. En kötü gününüzde bile yanınızda olacak tek yegane dostunuzdur.
Anne candır, nefestir, özlenen ve olmadığında insana en çok koyandır.
Ne kadar kızarsak kızalım sonunda affedebileceğimiz tek insandır.
Ama öyledir ki her şey gibi sonsuza gittiği vakit değeri tak eder insanoğlunun karmaşık duygularına ve her zaman bilirsiniz geceleri onun için ağladığınızda onun da sonsuzda sizin için kaygılandığını.
Anneler günü ticari amaçlar güden bir gündür. Duygular bir yere kadardır ve çiçekler para için satılır. İnsanların çiçek alabilecekleri bir annelerinin yaşayıp yaşamadıkları çiçekçiler için çok da mühim değildir ve evet o kara gün geldiğinde ateş düştüğü yeri yakar.
O gün geldiğinde anneniz yanınızda değilse diziniz uf olduğunda yarayı bir güzel soymak için kabuk tutmasını beklediğiniz günlerdeki gibi çocuk olursunuz yeniden. Zırlak ve masum bir nefes olursunuz. Teselli olsun diye eski anıları tekrar tekrar yaşarsınız zihninizde ama bilirsiniz ki hiçbiri yaşandığı kadar net ve kusursuz olmaz.
Anneler nereye giderse gitsin ten kokuları hep bilinçaltında olur. Sizi doğururken bile ölmüş olsa onu anımsatacak bir şeyler bulabilirsiniz sanki sizi yıllarca parklara götürüp dondurmalar yedirmiş gibi.
Anneniz size hala bir öpücük uzaktaysa gidin ve ona onu gerçekten ne kadar sevdiğinizi gösterinki bir gün anneler gününde annesiz kalırsanız anılarınızla ona gülümseyebilesiniz.

Büyük Travma

2008-11-21T07:02:00.001-08:00

Bedenimde gereksiz bir hiperaktiflik olduğunu biliyorum ve bu hiperaktiflikle yaşamak zaman zaman kanlara alışmayı öğretiyordu bana.
Aslında 20 Kasım sabahı sıradan bir sabahtı.
Oysa daha on dakika öncesinde beden dersinde atlayışlarımızı, zıplayışlarımızı yapıp enerjimizi boşaltmıştık ama ben her zamanki gibi gene doluydum ve bir şeyler yapmalıydım.
Sırayı ortaya çektim ve üstünden karşıdaki dolapların üstüne zıpladım.
Aptalcaydı. Bir grubumuz vardı sınıfta güya lise ruhunu yakalamaya çalışıyorduk çünkü okuduğum lise ders aşinası ve disiplin delisi insanlardan ve öğretmenlerden oluşan küçük ve sıkıcı bir liseydi ama genede beni bu sözde özel lisede tutan bir şeyler vardı.
İkinci atlayışımda havadayken bir çığlık yankılandı sınıfta 'kafanı duvara vuracaksın' diyordu bu ince ama gür kız sesi.
Çok değil bir saniye sonra kafamı duvarın çıkıntısına vurmuş sarsılarak yere düşmüştüm.
O yere düşüşü zihnimde tekrar tekrar yaşadım.
Yere düştüğümde olayın ciddiyeti belli değildi hatta kahkalar vardı ama birkaç saniye sonra sıcacık kan damlaları üstüme, elime ve belli belirsiz yere düşmeye başladığında gene bir çığlık kopmuştu.
Hayatımda ilk defa kendi kanımı yumak yumak elimde tutmuştum o gün. Sıcacıktı kan ve açık kırmızı rengi vardı, en önemlisiyle benim kanımdı ve bütün okula saçılmıştı.
Revirde okulun bütün rütbeli öğretmenleri başımın ucundaydı. Sitemler havada uçuşuyordu ama bilinçkaybı ya da beyin kanaması olabileceği için yoğun bir telaş vardı odada.
Kan adeta kapağı açılıp ters tutulan bir pet şişenin içindeki su gibi akıyor ve durmak bilmiyordu.
Ben olayın şaşkınlığını üzerimden atamamıştım. Çok da acı yoktu hani ama o elime yüzüme damlayan sıcacık kanlar korkutuyordu beni.
O yoğun çarpışa rağmen bütün yaşananlar en ince detaylarına kadar hala aklımda. Gençliğimin en acı tecrübesini yaşatmıştı bana o gün. Aslında bütün kabahat jackass programına özenip de başımı götümü dağıtan bendeydi.
Mikrop kapmamak için olduğum tetanoz aşısı, ah o kalçamdan yaptıkları (güya enfksiyon kapmaması içinmiş ama ben inanmıyorum bütün bunlara, tıp çok hanımevladı bana kalsa vücut bütün yaraları ve hastalıkları kendi kendine iyileştirir) o antibiyotik iğnesi ve günaşırı yapılan pansumanlar...
İlk öpücükler, ilk seks deneyimleri gibi o yere düşüşü zihnimde tekrar tekrar yaşadım.
Siz siz olun nerede nasıl eğlenilmesi gerektiğini ve nerede durulmasını bilin yoksa benim gibi yaşanılmaması istenen çok tecrübe yaşarsınız ve inanın bana başkalarının aptallıklarını yaşayarak öğrenmek kadar saçma bir şey daha yok...

Bir Replik Bir Fotograf v2

2008-11-17T07:13:00.000-08:00

*-biliyor musun kız, sen yanımda olunca yakama gül takınmış gibi oluyorum.

Zengin Kız Fakir Çocuk

2008-11-13T09:01:00.000-08:00

En ücra sokakların en fakir berberlerinde hiç saçınızı kestirdiniz mi ?
Oradaki sohbetlere, ekmek kavgasına ve insanlara kulak verin.
Bir günlüğüne de olsa yaşamlarının bir parçası olun ki bazı insanların ne şartlarda nefesler alıp verebildiğini görün.
Hepsini bir gece vakti öldürseler tınlamayacak kadar sevmezdim eskiden şu fakirleri ve sokak çocuklarını.
Bir sabah o en ucra sokaklarda yaşayan en fakir ailelerin yaşamlarına tanık oldum ve o sabah anladım onların bize gösterdikleri sağlıksız ve kin dolu suratlarının ardında sakladıkları masumiyete.
O sabah sararmış sağlıksız suratlar gene vardı fakat bu sefer beraberinde kin dolu bakışlar yoktu çünkü sadece gerçekler vardı içlerinde bir yerlerde.
Bir fakir bir zengin piçini neden sevsin?
Platonik bir aşk değilki bu. Bu bir yaşam kavgası, ekmek kavgası ve bu kavgada zıt yaşamlar birbirine kin besler.
Her gece alkol alıp babasından dayak yiyen bir çocuk gözyaşlarını saklar arkadaşlarından ve ertesi sabah kendi akranlarına meydan okur gözyaşlarını ve dayaklarını kiniyle geçiştirebileceğini düşündüğü için.
Fazla empati kurmak beraberinde hümanist bir yaşamı getirir fakat bu yaşam var olan hayatları yaşayanların bize gösterdikleri kadarıyla değil de araştırabildiğimiz kadar görmemizi sağlar ve işte bu yüzden işin aslını, nedenler ve sonuçlar ilişkisini incelemek lazım.
Bir fakir bir zengin piçini neden sevsin?
Biz başımızı yastığımıza midemiz dolu koyarken onlar açlıktan uyuyamıyorken ve bütün bunlar yaşanırken biz onları düşünmüyorken bir fakir bir zengini nasıl sevebilir?
Hayatımızı muhtaçlara göre şekillendiremeyiz fakat bazı lükslerimizden vazgeçip bazı sorumluluklarımızı yerine getirebiliriz.
Işıkları belli belirsiz yanan her evde farklı hikayeler var ve biz bu hikayeleri kitaplardan okuduğumuz, televizyonlarda izlediğimiz kadarıyla biliyoruz.
Biz resmen bize zarar verecekler diye bu hikayelerin kahramanlarından korkar hale geldik.
Evsizlerden, fakirlerden kaçıp güvenli apartmanlarımıza gidiyoruz ve o apartmanın dışındaki hayatları görmezden geliyoruz.
Oysa biraz sevgi, daha az önyargı ve daha çok sevgi ile bir zengini bir fakire sevdirebiliriz.
Ne de olsa Sait Faik'in şiirindeki gibi bir insanı sevmekle başlar her şey ve dünya'yı güzellik kurtarır.
Biz de kurtaralım o zaman dünya'yı, sevelim insanları ve küçük görmeyelim nice fakirleri sarı ve soğuk suratlarından ötürü...

Beni Daha Ne Kadar Bekleyeceksin Sevgilim

2008-11-12T13:26:00.000-08:00

Beni daha ne kadar bekleyeceksin sevgilim dediğiniz kişiler girdi mi hayatınıza?
Sevdiğimiz kişi boş bir limanda hiç gelmeyecek bir yolcu gibi gelir gözümüze ve ona bu soruyu sorarız;
Beni daha ne kadar bekleyeceksin sevgilim? Elimden tutman, dudaklarımı öpmen ya da kulağıma şarkılar fısıldaman için birbirimizi daha ne kadar beklememiz lazım?
Yoruluruz artık beklemekten, aslında en güzel bekleyiştir bu ama konu aşk olunca sabrımız ve hormonlarımız da bir yere kadar bekleyebilir.
Ah onsuz ve onun hayalleriyle geçen yalnız gecelerimiz...
O geceleri hepimiz iyi biliriz çünkü hepimiz bir garip hayatlarımızın bir garip dönemlerinde birisini hep beklemişizdir.
Geceleri dualarımızdan sonra rüyalarımıza beklediğimiz birisi yok mudur?
Vardır elbet, olmaz mı hiç rüyalarda randevular, düşlerde sevişmeler...
İnsanoğlu hayatını düşlerindeki gibi yaşadığında mutluluğu yakalayabilirmiş ya, o zaman neden sadece rüyalarımıza saklarız hayallerimizi?
Neden yanına sokulup da dudaklarından öpemeyiz de bekleriz sevdiğimizi?
Ya o bilmezse bir yerlerde onu deli gibi bekleyen ve seven bir aşığının olduğunu?
Gurur ne kadar gereksiz, cesaret de ne denli önemli bir şeydir.
Gurur sevenleri küstüren, cesaret aşıkları kavuşturan sevgi de her şeyi başlatan kavramlar.
Peki biz randevularımızı rüyalarımıza, sevişmelerimizi düşlerimize ve sevgimizi bekleyişlerimize saklarsak neden yaşarızki?
Bizler daha cenin halinde değilken yaşamış ve ölmüş, hala bedenleriyle değil de düşünce akımlarıyla yaşayan insanlara haksızlık etmiş olmaz mıyız en güzel aşkları yok yere beklerken ve bu bekleyiş esnasında ilişkimiz için çaba göstermezken?
Sevgi ve mutluluk paylaşıldıkça anlam kazanan değerlerdendir, önceki aşklarınız hüsranla sonuçlanmış olsa da bu bahçede daha koklanacak çok çiçek var ve bu çiçekler yıllar sonra siz onlara değer vermez, sevginizle büyütmezseniz sizi beklemekten çürüyüp gidecekler.
E yazık değil mi kırmızı güllere, mor menekşelere?
Aşkın payına düşen şey hep beklemedek değildir.
Bizler birer Nazım Hikmet değilizki hapishanede yıllarca Piraye'mize kavuşmayı bekleyelim.
Hepimiz özgür aşıklarız ama gururumuza ve cesaretimize müebbet mahkumuz.
Kaygılarımız ve zaaflarımız bizi aşka götüren yolda yaralıyor.
Kanlarımız bu yolda çizgi halinde arkamızdan da aksa aşklar bekleyemez ve bahçedeki bu çiçekler bir gün kuruyacak ve o vakit yüzlerimiz kırışacak, saçlarımıza ilk aklarımız düşecek ve evet işte o gün ilk defa gerçek pişmanlık duygusu bürüyecek titrek bedenimizin her bir tarafını.
Bizler birer Nazım Hikmet değilizki hapishanede yıllarca Piraye'mize kavuşmayı bekleyelim.
Hepimiz özgür aşıklarız ama gururumuza ve cesaretimize müebbet mahkumuz.
Ve hepimiz kendimizin savcısı ve kendimizin hakimleriyiz...

İlk Android

2008-11-12T08:27:00.000-08:00

Bilimadamları tıpkı insanlar gibi mimik yapabilen ilk 'humanoid'i yaptı.

Jules ismi verilen robot kafası çift cinsiyetli olarak tasarlandı.

Özel bir yazılımla kontrol edilebilen Jules, insan yüzündeki hareketleri ve mimikleri kopyalayabiliyor.

Derisinin altında minik bir elektronik motor olan Jules, yüzünü ekşitebildiği gibi kameradan gözleriyle hüzünle bakabiliyor.

İnsan mimikleri yapabilen bu robotcan 3.5 yılda bu hale gelmiş.

Sevgiliye Mektup

2008-11-09T18:22:00.000-08:00

Biten Bir İlişkinin Ardından ( Sevgiliye Mektup ) *

Biliyor musun sevgilim aslında bütün bunlar gözyaşları ve hüzün eşliğinde sana yazdığım sitem mektubumun cümleleri değil aslında hepsi senin göremediğin ve benim damağımda kalan duyguların minik parçaları ve sen gene göremeyeceksin seni neden ve nasıl bu denli sevebildiğimi çünkü inan bunu ben de henüz anlayamadım...
Gözlerine neden bakamıyordu gözlerim biliyor musun?
Utana sıkıla cümleler kurmamın sebebi karşımda duran gök mavisi gözlerindi ve sen aynada sadece kusurlarına baktığın ve sadece onları görebildiğin için o gök mavisi gözlerini fark edemiyordun.
Öyle şaşırıyorumki sen yanımda yokken hala güneşin doğup batabilmesine ve hala nefesler alıp verebilmeme.
Meğer senden önce yaşadığım hayat sadece terimlerde bir hayatmış ve sen bana terimleri aşan bir yaşam yaşatmışsınki doğan güneşe doğabildiği için şaşırır hale gelebilmişim.
Ve aynı sen bilinçaltımın ve duygularımın ırzına geçmiş olmalısınki her şey bu kadar anlamsızlaşabilmiş.
Her şeyin anlamsızlaşmasının yanında doğan güneşlere, açan çiçeklere şaşırmalar da başlamış zihnimde.
Tanrım nasıl bir çelişkidir bu!
Hayal et, en güzel şarkıların en güzel nakaratlarında yağmur altında dans ettiğimizi.
Düşün, senden ve benden başka kimsenin olmadığı bir Dünya'da umarsızca var olduğumuzu.
Hisset, bedenlerimizin birbirine çarparak yarını düşünmeden seviştiğini.
Dularımız, yakarışlarımız, ah o hormonlarımıza ve nefsimize yenik düşüp de yaptıklarımız, ya şarkılarımız ?
Unut hepsini ve kendini sonsuza kadar uzak tut varlığımdan.
Ben var oldukça kendini uzaklaştır benden ve bunu seni bana özletmeden yap ki ben de var olabileyim sanki sen hiç yokmuşcasına...

Aytuğ Akdoğan
Hayat /aşk üzerine denemeler.

Viva La Vida!

2008-11-08T12:34:00.000-08:00

Birine anılarınızı anlatırsanız onu sıkarsınız, yaşam tecrübelerinizi ve karşınızdakinin de ileride neler yaşayacağını, neler göreceğini söylerseniz onu başta heyecanlandırır ardından gene sıkarsınız fakat ona yaşadıklarını, bütün duygu ve hislerini betimleyerek anlatırsanız onu şaşırtır ve evet demeye zorlarsınız.Aslında zorlamazsınız sadece ikna edersiniz.Şakacı tebessümleriyle inkar da etse, yaptıklarını çarpıtsa da siz, evet siz bütün duyguları görebildiğiniz için yalanlarını dahi yalanlamak yerine onu sadece o şaşırtıcı cümlelerinizle ikna edersiniz ve bütün bunlar yaşanırken asıl yaşanacakları da kestirebilirsiniz çünkü siz dalgaların içinden geçebilen martılara şahit oldunuz...Güneş gene doğmuştu tam da batıyordu her şey rutindi fakat o dalgalara meydan okuyan 'o' martı yok muydu işte her şeyi başlatan ve şuan burada olmamızın sebebi..Kelimelerin arasında yanlışlıkla girmiş yanlış ve yalnız bağlaçlar devrik cümleleri nasıl da tamamlıyordu tanrım kış günü çıkan güneş gibi...

AA.

Hakkımda ne derlerse desinler, (zira, deliliğin en deli olanlar tarafından bile her gün nasıl ayaklar altına alındığını bilmez değilim) tanrısal tesirlerimle tanrılar ve insanlar üzerine sevinç saçan gene ben, yalnız benim; öyle ya, bu kalabalık toplantıda ben görünür görünmez, söz söylemeye hazırlanır hazırlanmaz canlı emsalsiz bir neşenin çehrelerinizde birdenbire parladığı görülmedi mi? Alınlarınızdaki kırışıklıkların hemen kaybolduğu görülmedi mi? Ve her taraftan işitilen kahkahalar kalplerinizi dolduran pek hoş neşeden, burada bulunmamın size verdiği zevkten haber vermediler mi?

eRASmUs.

İnternetin En Çok Tıklanan Fotoğrafları

2008-11-08T11:28:00.000-08:00

İşte mankeni şoke eden o fotograf ;

Siyah ellerin kirli silahları ;

Altın surat ;

Yıldızlar parlamayı sever ;

Van'da Obama Sevgisi

2008-11-07T12:30:00.000-08:00

Obama'nın yakında "fahri vanlı" olmasını gerektirecek olaydır.

Çavuştepe köylüleri ABD'nin 44'üncü başkanı için 44 kurban kesti.

VAN’ın Gürpınar İlçesi Çavuştepe Köyü sakinleri ABD'nin 44'üncü Başkanı seçilen Barack Obama için 44 kurban kesip, davul zurna eşliğinde halaylar çekti. Kestikleri kurbanların kanlarını da Obama posterlerine süren köylüler '' Obama bizden birisi '' diyerek zurna eşliğinde halay çekti.

Tanrı İçimizde

2008-10-30T11:06:00.000-07:00

Bazı rivayetlere göre insanoğlunun ilk ortaya çıkışından bugüne 60 milyar kadar insan yaşamış ve ölmüş.
Kıyamet günü Persliler'den, Osmanlı'dan ve uzay çağından insanların olacağı bir ortamı aklınız alıyor mu?
İncil, Kuran ve Tevrat gibi birçok kitap ve Dünya üzerinde onlarca din varken, en doğrusunu bulup yaşantımızı ona göre şekillendirebilmemiz istenmiş bizden.
Herkesin tanrısı başka.
Ben yapılan kötülükler sonucunda tanrının insanları cezalandırmak amacıyla kaynar kazanlara atacağına inanmıyorum.
Kafamdaki tanrı profili böylesine acımasız değil.
Üzerinde yüzlerce kitabın yazıldığı, filozofların kafa patlattığı tanrı kavramı konusunda hala net bir sonuç yok.
Ben bu konuda hep, yüzyıllar önce hem düzeni sağlamak, kötülükler yapıldığı takdirde insanların gözlerini korkutmak hem de bu düzeni sağlarken insanları manevi yönden de rahatlatmak için dört beş kafadar adamın yuvarlak bir masada bütün gece düşündükten sonra tanrı diye bir kavramı ortaya attığını düşünürdüm.
Çok imreniyorum canı gönülden tanrıya sığınarak her gün beş vakit namazını kılıp iman eden insanlara.
Tanrı yoksa onlar bir şey kaybetmeyecekler, sadece imanlarıyla kalacaklar fakat varsa ben ve benim gibi insanlar başta düşünce suçundan cezalandırılacak.
Bazen öylesine merak ediyorumki ölümün ve tanrının nasıl bir şey olduğunu, hemen kendimi öldürmek ve neler olacağını görmek istiyorum.
Sonra yaşamam gereken güzellikler aklıma geliyor ve vazgeçiyorum.
Şarkılardaki gibi '' şeytanı neden yakmadın cehennemin varsa senin ? '' diyesi geliyor insanın.
Bizler aslında iki karşı varlığın zıtlaşması ve kavgası sonucu kime daha çok gelecekler diyerek başlattıkları bir oyunun parçası mıyız?
Tanrı bizim yerimizde olsaydı yaratılan onca güzel memelere rağmen iradesine hakim olabilir miydi?
İnsan nasıl kendisi tatmin edip mutlu olabiliyorsa ona göre yaşamalı, inançlarını da ona göre seçmelidir.
Peki biz tanrının çok önceden belirleyip de yazdığı bir hayatı, bir kaderi mi yaşıyoruz yoksa yaşayacaklarımızı biz belirliyoruz da işin sonunda mı kadere dönüşüyor?
Yarın yapacağımız her şey tanrının dünden ayarladığı bir döngü mü yoksa hayatımızdaki rastlantılar onun için de mi süpriz?
Kafamızda bu kadar soru işareti çözümlenemeden dururken, yaramazlıklarımızdan dolayı yanmayı gerçekten hak ediyor muyuz?
Yoksa biz de günahlarımızdan kurtulmak için soru işaretlerinden mi medet umuyoruz?
Her şey sınama ve irade üzerine kurulduysa kendimizi yaşarken nasıl mutlu kılabiliriz?
Kaçamaklarımız ve ufak yaramazlıklarımız olmadan hayattan nasıl zevk alabiliriz?
Varlığından kesin olarak emin olmadığımız bir değere nasıl sahip çıkabilir ve tüm yaşantımızı ona göre değiştirebiliriz?
Aslında hepimiz birer tanrı, birer ilahız.
Birbirimizin tanrılarıyız.
Başka hayatlara girip çıkıyor, insanları güldürüyor ya da ağlatıyoruz.
Kimilerinin her an akıllarında olan kimilerinin de hiç umursamadığı tanrılarız.
Dua edip sığındığımız bir güç var çünkü başkaları da geceleri bizim için dua ediyor.
Başkalarının varolma sebepleri, gözyaşlarının nedenleri ve mutluluklarının bir parçasıyız.
Tanrı insanları yarattıysa tanrıyı kim yarattı?
Tanrıyı da biz yarattık.

Yaşlılık Bilgeliktir

2008-10-30T10:48:00.000-07:00

Yüzlerce kitap okumuş, her yeri gezmiş bir genç ancak bir yaşlının yerini tutabilir.
Yaşlılık yalnızlıktır, bilgeliktir, yeni nesile ve kültürlere yabancılaşmadır.
60'ların çocuklarından yani dedelerimizden, annanelerimizden öğreneceğimiz çok şey var.
Aynalara bakmaya korkarmış yaşlılar, yüzlerindeki çizgilerden ve vücutlarında belli belirsiz çıkan kahverengi lekelerinden utanırlarmış.
Hayata dair her şeyleri açığa kavuşup, sonlandığı için de bir beklentileri kalmazmış yaşamdan.
Gençliklerindeki büyük hayalleri ve çabaları artık birer şakacı tebessüm olurmuş suratlarında.
Kendi yaşam tecrübelerinden öğütler vererek paylaşırlar bizimle ve bunu yapmaktan büyük keyif alırlar ki bu keyfin hazzını onların kırışmış yüzlerinin arkasındaki çocuksu gözlerinden hemen anlayabiliriz.
İlgi isterler, dinlenmek isterler yani bir nevi çocukluğa dönüştür yaşlanmak çünkü her zaman dikkatlerin onların üstünde olmasını dilerler.
Ve biz onlara hiçbir zaman gerektiği kadar vakit ayıramadığımızı, onların sessiz evlerinde öldüklerinin haberini aldığımız vakit anlarız.
Oysaki bizden bir hayat istemezler, tek beklentileri ilgi ve sevgidir.
Ama insanoğlu dedelerinin zaten çoktan yaşadığı şeyleri yaşamak için kaytarırlar bu ziyaretleri.
Biz bir dinlemeye başlasak, onlar da bir anlatmaya başlasa biz de o yaşlılığın bilgeliğinden küçük bir parça alabilsek hem onları daha iyi anlayabiliriz hem onları kendilerini dinlettirdikleri için mutlu etmiş oluruz hem de edineceğimiz tecrübelerle yaşantımızı kolaylaştırabiliriz.
Onların bizden çok daha önce ölecekleri matematiksel bir gerçek ve bizi beklediklerini hepimiz biliyoruz.
60'ların çocukları, 80'lerin delikanlıları ve hanımları şimdi bizim merhametimizi beklerken ve ölümü biraz daha geçiştirmek için hergün kutu kutu ilaçlarını içerken biz nasıl onları yoksayar da gerektiği kadar önemsemeyiz?
Steven Stiles '' Tanrı ölümü nerede duracağımızı bilmemiz için icat etti. '' diyerek ölümün gerekliliğini savunuyordu.
Ve ne yazıkki 60'ların çocuklarının tanrının bu acımasız icadından nasiplerini alacakları günleri bizimkilerden yakın gibi görünüyor.
Yaşlılığın ve ölümün gerçek yüzü suratınıza çarpmadan onlara o çok kıymetli işlerinizden arda kalan zamanlarınızdan bir kısmını ayırın.
En azından yaşlandığınızda nasıl bir muamele görmek istiyorsanız onları gerçekleştirin ki içiniz rahat olsun.
Bizden daha hassas ve sevgiye muhtaç olduklarını unutmamız lazım, bunların hepsi birer sosyal sorumluluktur ve para, seks gibi ihtiyaçlardan önemlidir.

bir replik, bir fotograf

2008-10-20T10:10:00.000-07:00

*-biliyor musun kız, sen yanımda olunca yakama gül takınmış gibi oluyorum.

Doğmamış Çocuğa Mektup

2008-10-18T07:45:00.000-07:00

Ey çocuk!

Sana doğmadan önce, yaşayacağın ve bizim yaşadığımız bazı gerçekleri açıklamam gerek.
Işıklar söndüğünde para kazanmak için fahişelerin,
Boş sokaklarında çıplak ayaklarıyla kimsesizlerin,
On binlerce evlerin içinde, bir garip hayatların yaşandığı,
Sabahları vapurların, geceleri taksilerin çalıştığı,
Gün içinde defalarca camilerden ezan seslerinin yükseldiği,
Karanlık çöktüğü vakit ışıl ışıl olan köprülerin var olduğu,
İçinde her tür yaşamı barındıran yaşlı şehir İstanbul’da doğacaksın.
Dostların olacak çok güvendiğin, bütün sırlarını bir çırpıda anlatıp, çok güleceğin.
Sevgililerin olacak bazıları iri memeli, bazıları çok zeki.
Kollarında ölmek isteyeceksin onların ve şarkılara, melodilere kulak vereceksin.
Sadece kalabalığın bir parçası olan insanlar olacak.
Otobüs duraklarında ve caddelerde onlara sık sık rastlayacaksın.
İleride evlenip hayat kuracağın kişi de şimdi o kalabalıkların bir parçası.
Doğru zaman geldiğinde onu bulacaksın.
Dost kazığı yiyecek, zaman zaman yalnız kalacak ve ağlayacaksın.
Işıklar söndüğü vakit fahişelerin umarsız kollarında olacaksın.
Sevgililerin seni terk ettiğinde melodiler anlamsızlaşacak.
İş sahibi olabilmek için matematik’te x ve y ‘ nin peşine düşmen gerekecek.
Rakiplerin ve düşmanların olacak.
Yaşadığın Dünya’da para, petrol hatta su için savaşlar yapılacak.
Masum çocukların acımasızca öldürüleceği bir Dünya.

Ey çocuk!

Sen müthiş bir orgazm sonucu, milyonlarca sperm içinden birinci gelerek cenin haline geldin ama Dünya ve İstanbul senin kadar kusursuz değil.
Ve insanlar, senin bildiğin kadar onlar değiller.
Okyanuslarda yüzmeli, kumsallarda koşmalı,
Dünya’yı karış karış dolaşmalı ve sokaklarda çıplak ayaklarınla şarkılar söyleyerek gezmelisin.
Savaşları, Tanrıları ve xy’nin değerlerini çok ciddiye alırsan, sadece var olmuş olursun.
Ben sana sadece yaşa diyorum.
Şartlar ve insanlar seni zaman zaman çok zor durumlara sokacaktır.
Böyle zamanlarda sadece bebekken sahip olduğun masumiyetini düşün ve her şeye yeniden başla.
Ama şunu da unutma ki, her şey, hiçbir zaman yeniden başlamaz...

Şehir Sevmez Geceleri!

2008-10-06T14:18:00.000-07:00

Şehir geceleri ve karanlığı sevmez.
Bu yüzdendir uykularımızı gecelere saklamamız.
Güneşin de dinlenmesi bittikten sonra, başlar yeniden karanlığı aydınlatmaya.
Işığın kokusunu alan herkes bir bir uyanır.
Yattıkları yer onları farklı bireyler haline getirmez.
Terk edilmiş kuytu bir sokağın bankında da yatılsa, üstünde kuş tüyü yastıkların bulunduğu kocaman bir yatakta da yatılsa, karanlık ve sessizlik çöktüğü vakit başlar rüyalar.
Şehir geceleri ve karanlığı sevmez.
O vakit son sigaralar içilip, günün ilk sevişmeleri başlar.
Sevişmelere heyecanı ne sevgi ne de şartlar katar.
Karanlık ve sessizliktir sevişmeleri böylesine güzel ve gizemli kılan.
Bundandır insanların geceleri ya çok sevmesi ya da böylesine nefret etmesi.
Onlar, yalnız başlarına yataklarında hayalleriyle yatarken, bilirler başkalarının her gece hayallerindeki partnerle deliler gibi seviştiğini.
Onlardır gecelerin efendileri.
Başkaları karanlıkta rüyalarını görürken, onlar hayallerini yaşarlarlar.
Bundandır dualarımızı ve sitemlerimizi gecelere bırakmamız.
Şehir sevmez böyle yakarışları.
Kapatır perdelerini, uykusuna bakar.
Yıldızlar neden geceleri ortaya çıkar sanıyordunuz?
Gece, karanlık ve sessizlikle fısıldayarak yapacakları koyu bir sohbet için tabii.
Işıkları, güneşi ve sevişmeleri bir kenara bırakırsak, duyabiliriz gecelerin melodilerini.
Şehir bu yüzden sevmez geceleri.
Kıskanır yıldızların, karanlıkla yaptıkları sohbeti...

hallelujah

2008-10-03T17:49:00.001-07:00

aşk bir zafer marşı değildir, serin ve buruk bir hamddır......

aşk yaşandı ise şükredilesidir

aşk?

2008-10-01T16:23:00.001-07:00

Onlar fark edemezler.
Aslında ne hayranları, ne sevdikleri vardır arkalarında umarsızca bıraktıkları.
Kendilerini deli gibi sevenler, aslında hep en yakınlarındakilerdir ama onlar hep beyaz atlı prenslerini çok uzaklarda ararlar.
Keşfedilmeyi, kozasından çıkmak için gün sayan muhtemel bir kelebek gibi beklerler.
Bilemezler, hiç de beklemedikleri birisinin aslında ona her gece şiirler yazdığını.
Ne hayaller süsler bazıları, kimisi ölüme kadar götürür, gene farkında olmazlar.
İki gülümsemesine ne canlar kopar en derinlerden, hayatlar alt üst olur.
Bazen onlar bizi çözer, en zayıf yanlarımızdan, bizim bile bilmediğimiz en güzel yanlarımıza kadar her şeyimizi çözmüşlerdir.
Ayakta uyumaya devam ederiz ama karşımızdaki biricik sevgilimiz değil, canlı bir aynadır.
Biz de biliriz onları, anlarız bazen.
İlk konuşmalar, bakışmalar ve tedirgin tavırlar.
Ellerin sık sık saçlara gitmesi, anlamsız tebessümler ve gene ellerin saçlarla birleşmesi.
Göz kaçırmaları, şirin tavırlar.
Ertesi sabah aşık olduğunuzu fark edersiniz, oysa bilemezsiniz birkaç ay sonra ne kadar aptalca bir sebepten dolayı ayrılacağınızı.
Artık sabah erkenden kalkmaların anlamlı bir anlamı vardır.
Sonuna kadar gitmek istediğiniz anlarda kaygılar yerlerini engin mutluluklara bırakmıştır artık.
İlkler yaşanmış, sonun başlangıcına gelinmiştir.
Yaşanacaklar yaşanmıştır, karşımızdaki ne sevgilimiz ne de çok iyi bir dostunuzdur artık.
Birkaç ay öncesinde yemeğe çıkarken ayna karşısında dakikalarca süslenir, tekrar tekrar makyaj yaparken bugün artık çıkarken aynalara bakılmaz bile.
Cümleler kalıplaşmıştır.
Sonsuz gökyüzü(!) bile sıkıcı gelmeye başlamıştır artık ne eski sevişmeler ne de öpücükler tad verir.
Yeni çiçekler koklanmalı, yeni yasaklı bahçelere girilip ateşlerle oynanmalıdır.
Sanki el ele caddelerde yürünmemiş, yapılan kavgaların ortasında dudaklarına hiç yapışılmamış ve vücudun en değerli eserleri umarsızca sergilenmemişçesine artık birer iki yabancı olunmuştur artık.
Görkemli denizlerin belli belirsiz kıyılarına vuran büyük küçük dalgalar gibi inişli çıkışlı aşk yaşantılarından arda kalan unutulmayan en değerli anlar ve o basit veda konuşmaları olmuştur.
Yaşanması gerekiyordu, yaşanmıştı.
Bitmedi gerekiyordu, zor da olsa giden gitmiş, bitmesi gereken de bitmişti.
Aşık Veysel’e sormuşlar aşk nedir diye, ‘’ Oğlan kızı sever, kavuşamaz, aşk olur ‘’ demiş.
Pinhani’nin dizeleri çınlar yeniden kulaklarımda ;
‘’ O her zaman gülen yüzün, bazen hüzünlü bir şarkıdır. ‘’

gozluk guzeline

2008-07-02T15:40:00.000-07:00

hoşgeldin!
martılara simit atma sen
yerler belki, hemde sana rağmen ama sadece mecbur oldukları için.
masum gibi durma, güzel olmadığını zaten biliyorsun.
her şey gibi koca bir balon ve yalansın.
yanında iyi gün dostları, soğuk ama bol paralı bir aile.
ama yok. sorsalar gene seni tercih ederdim.
sendin huzurlu, sendin tasasız. bendim aptal olan. sendin hep kazanan.
kızdığımdan değil, imremdiğimden.
seni görünce hak verdim evsizlere, parasızlara.
bak 1 saatlik makyajın nasıl da yakıştı.
boyalı surat yeter yer edinebilmen için.
yada ne yapabilirdinki başka ?
yapacağını yapmışsın zaten. sen de hak ediyorsun.
benim gibiler anca bunu yapar işte.
küçükken ne de severdim gökyüzünü izlemeyi.
afiyet olsun.

turban nedir ne degildir

2008-05-29T07:58:00.001-07:00

Din diyor ki, erkeklerin tahrik olabilecegi bütün kadinsi hatlarinizi örtünüz. bu cümleyi herşekil yorumlayabilirisniz. devir degisti, dünya tersine döndü, etrafinda bir sürü acik kadin varken, asil kapali kadin gören erkek tahrik olur diyebilirsiniz, ya da artik erkek sac görünce tahrik olucak kadar abaza degil diyebilirsiniz. ya da tam tersi yorumda, bu hatlara hersey dahildir, en güzeli dinen en dogrusu kadinin siyah bir carcafla her yerini örtmesidir diyebilirsiniz. ama bana, dap dar eteklerle, yüzde bin kilo makyajla kafasinda türbanla dolasan bir insanin dini inancindan bahsedemezsiniz. bu sekil bir türban takiminin dinle degil tamamen politik nedenlerle alakasi vardir. suudi arabistanda, bastan asagiya gözler dahil kapali gezen kadinlara bir disi olarak cok daha fazla saygi duyuyorum dersem yeridir.

inanca saygim var evet ama iki yüzlülüge, bu devletin ve milletin anlayisinin suistimal edilmesine, demokrasiyi tehlikeye atan olumsumlara karsi tepki gösterdigimizde son care olarak utanmadan, dine basvurmaya benim saygim yok.Sonuç olarak,takmayana orospu gözüyle bakan orospu çocukları* varolduğu sürece her zaman bir sorun olarak kalacak olan örtüdür.

Dünden Bugüne Aytuğ Akdoğan

2007-12-08T02:49:00.000-08:00

18 Ağustos 1992 tarihinde nur topu gibi bi bebek Dünya'ya gelmişti. Bir Salı gecesi.

Biraz büyüdüm...

Bi gün askeri kamptaydık sanırım, basket oynarken tam gözlük düşüyordu,o sırada babam iyi bir fotoğrafımı yakalamıştı.

Büyürken zorlandım.

Angel-a

2007-11-24T09:12:00.000-08:00

Angel-a..

Harika bir film.

Filmin konusu :

Andre, şehrin yarısına on binlerce dolar olan borcu olan beceriksiz bir dolandırıcıdır. Kendi güvenliği için hapse girmek istesede giremez. Bir gün tesadüfen sorunlarının çözülmesine yardımcı olacak uzun bacaklı seksi Angel-a ile karşılaşır ve hayatı farklı bir yol almaya başlar.

Yapım : 2005, Fransa
Tür : Komedi / Romantik
Yönetmen : Luc Besson
Senaryo : Luc Besson
Oyuncular : Jamel Debbouze, Rie Rasmussen, Gilbert Melki
Görüntü Yönetmeni : Thierry Arbogast
Müzik : Anja Garbarek
Dağıtım : Warner Bros
Süre : 1 saat, 30 dk.
Gösterim Tarihi : 28 Temmuz 2006

ailem,resimler,bebekligim

2007-10-28T05:15:00.000-07:00

abim ve ben..

aytacaytug@ixir.com mu ne öyle bi mailimiz vardı yıllar önce..

bu da 10 sene önceki aytuğ..

abim,annem,ben ve babam..

annem ne kadar sıkı sarmış iki oğlunu,sağına soluna..

94-98 yılları arasında çekildi bu 3 fotoğrafta..

ne günlerdi..

pek bir şey hatırlayamasam da..

aytug akdogan

2007-10-19T13:16:00.000-07:00